Każda para ma swój pomysł na bycie i życie razem. Pani rodzice maja swoją, a rodzice Pani chłopaka swoją, wizję najbardziej udanego związku, a nawet życia rodzinnego. Pani z partnerem wypracujecie swój model (pewnie czerpiąc z doświadczeń rodzinnych), który może nie być idealnie dopasowany do modeli rodzin, z których pochodzicie. Jak to się mówi "moje jest mojsze", zatem możecie czasem spodziewać się słów dezaprobaty i krytyki, co nie znaczy, że rozwiązania Państwa rodziców są najlepsze i jedyne. Zatem trzeba Wam znaleźć rozwiązania dopasowane do Państwa oczekiwań i potrzeb. Będą tu zgrzyty międzypokoleniowe (a nawet między partnerami), ale zazwyczaj większość rodziców, z mniejszym lub większym bólem, radzi sobie z odchodzeniem z domu swoich, już niemałych, dzieci. Zatem duża szansa, że i Pani rodzice się z tym pogodzą. Warto porozmawiać z nimi o swoich potrzebach, by wiedzieli, że wybory Pani i partnera to nie atak w nich, ale budowanie autonomii i własnego życia (co jest naturalna fazą w życiu człowieka). Sytuacja "odchodzenia z domu", to sytuacja kryzysu. Za słowem tym kryje się zatem i trudność, ale też rozwój. Powodzenia :-)
