Zapytaj lekarza

7 3 6 , 9 7 6

odpowiedzi udzielonych przez naszych ekspertów

Rzetelnie + Bezpiecznie + Bezpłatnie

Załamałem się, ale nie chcę brać leków

Witam, Nazywam się Daniel, mam 26 lat. Przed chwilą założyłem tu konto i mam nadzieję, że piszę w odpowiednim dziale. Ostatnio zastanawiam się czy nie dopadła mnie mała depresja.Zaczęło się w zeszłym roku, kiedy po skończeniu studiów zdecydowałem się na kontynuowanie edukacji w innym mieście.Miałem wtedy dziewczynę, czułem coś do niej, ale nigdy nie potrafiłem jej o tym powiedzieć, cały czas zwodziłem ją że może jednak nie wyjade na studia, ale jednak stało się, pewnego dnia powiedziałem jej, że wyjeżdzam, że będziemy się rzadziej spotykać.Na poczatku zamieszkałem w innym mieście z dwoma znajomymi, ale tak to całkowicie nowe środowisko, nowi ludzie, nowi miejsca.Jako, że zostałem przydzielony na studiach do istniejącej już grupy, był problem z integracją, wszyscy się już znali, a mnie traktowano z góry jako "nowego" i raczej ciężko było mi nawiązać z kimkolwiek kontakt.Czułem ogromną presję otoczenia, rówieśnicy na studiach cały czas starali się udowodnić mi, że jestem gorszy, ja natomiast wcześniej studiując troche inny kierunek starałem się za wszelką cenę im dorównać, ambicja nie pozwalała mi być gorszym.Przez to moje stosunki z dziewczyną się pogorszyły.Pewnego dnia mocno pokłóciliśmy się i stwierdziliśmy, że to koniec.Po opadnięcu kurzu stwierdziłem jednak że ją kocham i za wszelką cenę starałem się do niej wrócić, jak się później okazało nieskutecznie.Od tamtej pory zauważyłem że wszystko leci w dół po równi pochyłej.Za wszelką cenę starałem się odreagować odrzucenie przez dziewczynę, wplątując się w krótkie związki z góry skazane na porażkę, w pewnym momencie zauważyłem że moje życie zrobiło się strasznie schematyczne: na codzień uczelnia, praca i nauka, w weekend picie na umór z kumplami i imprezy.Byłem niedawno temu w jednym związku, ale całkowicie nie potrafiłem się zaangażować, a przykro jest mi tym bardziej, że druga osoba jednak się zaangażowała.Nie potrafiłem tak funkcjonować, musiałem z nią zerwać przez co miałem ogromne wyrzuty sumienia.Zauważyłem, że w ogóle nie potrafię się zaangażować w związek, w chwili kiedy staje się on poważny o prostu uciekam, lub od razu blokuje uczucia i szukam w dziewczynie na siłę wad, tylko po to żeby się nie angażować, bo z góry zakładam, że to się nie uda i że będę cierpiał.Ostatnio praca bardzo mnie męczyła, czułem że się wypaliłem i nie mogę dalej tego robić, rzuciłem to.Obecnie mieszkam sam, właściwie nie mam znajomych (2 z nich nie ma nigdy czasu i spotykamy sie co najwyżej co któryś weekend żeby się napić), nic nie robię, semestr na uczelni się skończył, szukam bezskutecznie pracy i prawdę mówiąc całymi dniami nic nie robię, bo nie mam nic do roboty.Wiem z góry jak będzie wyglądał kolejny dzień, właściwie to nawet nie chce mi się wstawać z łóżka, na niczym mi nie zależy, nie odczuwam przyjemności z niczego i nic nie sptawia mi radości.W dodatku odcinam się od ludzi, unikam kontaktów z rodziną, czasem bez powodu jestem niemiły dla ludzi.Obecnie moim jedynym marzeniem jest znalezienie pracy lub jakiegokolwiek zajęcia, żeby dzień szybciej mi mijał. Njagorsze jest to, że kiedyś tak nie było a teraz nie wiem co ze sobą zrobić.Wszystko mnie dołuje, jestem pesymistą, z góry zakładam że nic się nie uda, w dodatku coraz trudniej jest mi się dogadać z kimkolwiek, odtrącam od siebie ludzi i boję się, bo to się pogłębia. Nie wiem za bardzo co mam robić, raczej nie zdecydowałbym się na wizytę u specjalisty, nie potrafię rozmawiać o moich emocjach z nikim, duszę wszelkie emocje w sobie i później rozładowuje to na różny sposób, druga sprawa to to, że chyba ego nie pozwoliłoby mi udać się na "terapię".Czy można sobie jakoś samemu z tym poradzić?Leków też raczej starałbym się unikać, bo i tak prowadzę niezdrowy tryb życia, więc nie chciałbym się "truć" jeszcze bardziej. Z góry dziękuję za wszelką pomoc. Pozdrawiam.

MĘŻCZYZNA, 26 LAT ponad rok temu

Miłość od pierwszego wejrzenia częściej przytrafia się mężczyznom

Właśnie to duszenie w sobie emocji i ambicja, aby nie być gorszym przyczyniła się w znacznym stopniu do Pana obecnej sytuacji. Z jakiegoś powodu boi się Pan okazywać uczucia. Unika Pan zaangażowania się w relacje, na których Panu zależy. Prawdopodobnie spowodowane jest to ogromnym lękiem przed odrzuceniem. Może mieć Pan także problem z nazywaniem i okazywaniem uczuć, który jest pewnego rodzaju zaburzeniem. Warto byłoby odnaleźć przyczynę Pana trudności w komunikacji z bliskimi osobami, a w tym pomóc mogą wyłącznie regularne spotkania z psychologiem.

Podczas tego roku wziął Pan na siebie bardzo dużo: nowy kierunek studiów, przerpowadzka do innego miasta, usilne próby nawiązania nowych kontaktaktów, sprostanie ambicjom w dorównaniu innym studentom, a w tym wszystkim utrzymanie związku z dziewczyną, która została w innym mieście. To dość ambitne cele i wydaje mi się, że musiał Pan w pewnym momencie wybrać między związkiem, a studiami i pracą. Później mogły pojawić się wątpliwości odnośnie podjętej decyzji, próba ratowania związku, następnie usilne póby zapomnienia o byłej dziewczynie i odrzuceniu poprzez wchodzenie w nietrwałe i przelotne znajomości. Z tej perspektywy może Pan nie być zadowolony z tych wydarzeń, bo to o co Pan walczył i czemu się Pan poświęcił nie przyniosło sukcesu - brak pracy, przyjaciół, dziewczyny. Myślę, że stąd obecne załamanie. Nie proponuję Panu leków, ale namawiałabym Pana do wizyty u psychologa/psychoterapeuty. Najlepiej gdyby to był mężczyzna, z doświadczeniem w prowadzeniu terapii. Myślę, że jest to ważne dla Pana, aby się otworzyć, lepiej wyrazić to co Pan czuje. Jest bardzo dużo osób, zwłaszcza mężczyzn, którzy przychodząc na terapię nie potrafią powiedzieć o swoim problemie, ale nawiązanie kontaktu i dotarcie do sedna problemu to głównie zadanie osoby prowadzącej terapię:-) dlatego raz jeszcze gorąco Pana namawiam do takiej wizyty u specjalisty. A poważnie brzmiące słowo "terapia" nie jest niczym niezwykłym ani strasznym, a stanowi ważny element w drodze do osiągnięcia pełnego rozwoju. Pozdrawiam serdecznie!

Mgr psychologii klinicznej, psychoterapeuta.
0
redakcja abczdrowie Odpowiedź udzielona automatycznie

Nasi lekarze odpowiedzieli już na kilka podobnych pytań innych użytkowników.
Poniżej znajdziesz do nich odnośniki:

Patronaty
Ważne tematy