Przyczyny osłabienia i bólów głowy
Moje problemy zaczęły się w liceum. Jedna z nauczycielek bardzo mnie nie lubiła i bardzo to okazywała, co doprowadziło do tego, że ciągle było mi słabo, miałam bóle brzucha, nudności i często lądowałam w szpitalu. Oczywiście badania wychodziły wzorowo - okaz zdrowia. A ja potrafiłam przeleżeć tydzień w łóżku ze strasznymi nudnościami, dziwnym bólem żołądka i wiecznie było mi słabo.
Od dziecka zawsze byłam taka, że wszystko brałam do siebie. Ale zawsze sobie radziłam i stres działał na mnie motywująco. W tamtym roku już było lepiej. Teraz objawy się nasiliły. Po prostu wstaję i od rana jest mi słabo, ledwo chodzę, boję się wyjść na miasto, że nie dojdę do domu. Najgorzej jak stoję w zatłoczonym miejscu i jest gorąco, wtedy ledwo stoję, czarno mi się robi przed oczami i niedobrze. Mam również ciągłe uczucie senności. Wstaje i ziewam, czasem co 3 sekundy, do tego często mam łzawienie.
Od 2 tygodni mam straszny ból głowy w skroniach - wczoraj mnie tak bardzo bolało, że myślałam, że się wykończę. Do tego obraz mi się zamazuje i wszystko wydaje się takie inne, jakbym siedziała w danym miejscu pierwszy raz. Wydaje mi się, że wpadłam w błędne koło, boję się wyjść z domu, żeby gdzieś nie zemdleć, czy po prostu zaraz nie wrócić do domu, dlatego, że jest mi niedobrze. No i chyba przez to myślenie, jak wyjdę, to scenariusz zawsze jest podobny - robi mi się niedobrze, słabo i wracam.
Mam wyniki krwi, wszystko jest dobrze. Teraz mam dalsze badania zlecone, ale wydaje mi się, że problem tkwi we mnie, bo jak śpię to nie budzę się, np. z powodu bólu głowy. Mam 21 lat i dosyć wszystkiego. Nie mam już siły podnosić się z łóżka, bo i tak będę się źle czuła..
