Czy HD jest bezpośrednio związana z nerwica natręctw?

Co Pan rozumie pod literkami HD?

Dzień dobry,
nie występuje powiązanie pomiędzy chorobą Huntingtona (HD) a zaburzeniami obsesyjno-kompulsyjnymi (nerwicą natręctw).
Pierwsze z nich jest chorobą genetyczną, dziedziczną. Obecnie brakuje skutecznych metod jej leczenia.
Zaburzenia obesyjno-kompulsyjne są zaburzeniem psychicznym o podłożu lękowym, nabytym w ciągu życia. Leczy się je farmakoterapią i psychoterapią.
Chorobę Huntingtona zalicza się czasem do spektrum zaburzeń obsesyjno-kompulsyjnych jedynie ze względu na możliwość wystąpienia podobnych objawów. Zarówno podłoże choroby, metody leczenia, jak i przebieg są inne niż w przypadku zaburzeń obsesyjno-kompulsyjnych.

Dzień dobry,
choroba Huntingtona (HD) to choroba genetyczna, której jednym z objawów wtórnych są zmiany na poziomie emocjonalnym i zachowań, m.in. takie jak nerwica natręctw (zaburzenia obsesyjno-kompulsywne). Należy jednak pamiętać, że każde z tych zaburzeń ma inne podłoże i leczy się w odmienny sposób.

HD jest chorobą trudną do leczenia (niektórzy uważają, że nieuleczalną), jednak istnieją specjaliści, którzy starają się pomóc swoim pacjentom za pomocą kombinacji leczenia farmakologicznego, fizjoterapeutycznego i właściwej suplementacji.
Choroba ta wiąże się z zaburzeniami motorycznymi (ruchowymi), zachowania, nastroju, zdolności poznawczych (np. pamięć, myślenie) oraz subtelnymi zmianami osobowości współwystępującymi w różnymi stopniu i z różnym nasileniem. Do najczęstszych objawów (w zależności od stadium choroby) należą m.in.: mimowolne ruchy ciała (w początkowej fazie najczęściej place rąk i nóg), niezdarność, wrażenie sztywności ruchowej, problemy z płynnymi mówieniem, rozumieniem, koncentracją, planowaniem, pamięcią, stany depresyjne, apatia, niepokój, drażliwość, wybuchy gniewu, impulsywność, zespoły obsesyjno-kompulsywe, zaburzeniami snu.

Z kolei nerwica natręctw (zaburzenie obsesyjno-kompulsywne) należy do kręgu zaburzeń lękowych. Towarzyszą jej natrętne, automatyczne myśli powodujące u pacjenta cierpienie oraz przymusowe zachowania, które mają na celu uwolnienie się od bólu i zapanowanie nad pojawiającym się lękiem. Pacjent jest świadomy tego, że wykonywane przez niego rytuały są nieracjonalne, mimo to poddaje się im z powodu odczuwania silnego lęku i chęci skontrolowania go. Dzieje się tak, ponieważ w jego przekonaniu, tylko one są w stanie zapewnić mu poczucie bezpieczeństwa oraz ochronić go i jego bliskich przed katastrofą.
W zaburzeniach obsesyjno-kompulsywnych mamy do czynienia z mechanizmem typowym dla zaburzeń lękowych, czyli tzw. „błędnym kołem", w którym trudno ustalić, czy pierwszy wystąpił lęk, myśli, zachowanie, czy unikanie zachowania.
Natręctwa najczęściej dotyczą: seksualności, religii, czystości ciała, porządku, symetrii, obaw o własne zdrowie i perfekcjonizmu, a za ich przyczyny uważa się m.in.: wysoce kontrolujący styl wychowania powiązany z unikająco-lękowym typem przywiązania dziecka do ważnej osoby (najczęściej rodzica/ rodziców), silny perfekcjonizm (wynikający np. z lęku przed karą), a niekiedy nawet cechy organicznego uszkodzenia centralnego układu nerwowego. Zaburzenia obsesyjno-kompulsywne leczy się psychoterapią oraz wspomagającą ją farmakoterapią.

Z pozdrowieniami,
KJ