Derealizacja a nerwica i depresja

Witam serdecznie!

Stany derealizacji mogą być postacią zaburzeń lękowych, jakim jest np. zespół depersonalizacji-derealizacji, w którym dana osoba może mieć okresowo wrażenie, że jej własne uczucia i przeżycia ulegają oddzieleniu, oddaleniu, stają się obce, otoczenie może wydawać się sztuczne, odległe. Pacjent ma zachowaną świadomość i postrzeganie (nie ma halucynacji, nie uważa, że odrealnienie zostało spowodowane przez siły nadprzyrodzone), ma wrażenie, że tego typu stany przychodzą spontanicznie. Nerwowość, rozumiana jako częste przeżywanie lęku, napięcia, wybuchowość i drażliwość, nie jest nieodłącznym objawem zaburzeń określanych jako nerwicowe. Jest jednym z objawów, np. zespołu lęku uogólnionego, ale w innych zaburzeniach lękowych może nie występować poza okresami, w których dochodzi do napadów lęku. Poza napadami lęku osoba cierpiąca na te zaburzenia może nie odczuwać lęku i napięcia.
W leczeniu oprócz farmakoterapii bardzo skuteczna jest psychoterapia, w której docieramy do źródła lęku. Pacjencji najczęściej traktują derealizacje jako wroga, jako coś złego, podczas gdy mechanizm ten paradoksalnie ma pomagać. Każdy jeden człowiek jest skonstruowany tak, że w momencie dużego stresu - czy sytuacji, z którą nie daje sobie rady jego umysł zaczyna się bronić - aktywuje się mechanizm adaptacyjny, który ma pomóc przetrwać. Derealizacja na chwilę obecną nie ma prawa Panu minąć - bo z tego co Pan napisał jest totalnie załamany i przerażony - cały czas napięty i zestresowany objawami.
Derealizacja pojawiła się u Pana, aby pomóc oderwać się od swoich realnych problemów - dlatego należy wrócić do nich, przestać całkowicie skupiać się na derealizacji - zacząć żyć, spełniać swoje cele, zajmować się swoimi zainteresowaniami - układać sobie życie, tak jak zawsze Pan tego chciał - bawić się ze znajomymi - jeżeli zacznie Pan się prawdziwie cieszyć - derealizacja zniknie.
Proszę sobie uświadomić, że derealizacja to mechanizm obronny, który ma pomóc przetrwać sytuacje, z którymi nie dajemy sobie rady.Teraz Pana uwaga skupiła się zamiast na realnych problemach (jak przed chorobą) - na odrealnieniu, a to błąd. Zachęcam do podjęcia psychoterapii, które pomoże Panu dotrzeć do źródeł choroby i umożliwi powrót do zdrowia.

Pozdrawiam!

Derealizacja to zaburzenie psychiczne polegające na odczuwaniu pewnych zmian w otaczającym świecie – świat ten może być według osoby cierpiącej na derealizację np. oddalony, nierealny, nierzeczywisty. Jest inny niż w „zwykłym” odczuciu. Jest to częste zaburzenie występujące w zaburzeniach lękowo-depresyjnych oraz psychotycznych i jest podszyte właśnie lękiem (przed rzeczywistością, przed bardziej lub mniej konkretnymi sytuacjami społecznymi itd). Jego przyczyną jest lęk. Jeśli chodzi o biochemię mózgu, to derealizacja wiąże się ze spadkiem poziomu dopaminy i wzrostem poziomu adrenaliny.
Jeśli chodzi o metody zaradcze to jak najbardziej są to metody farmakologiczne mające na celu wyrównanie stanu chorego. Wprowadzana jest również psychoterapia, która ma na celu przepracowanie lęku, który jest przyczyną derealizacji.

Proszę o wszystkich wątpliwościach rozmawiać z lekarzem prowadzącym. Warto też byłoby dodatkowo włączyć psychoterapię. Generalnie leczenie nie przynosi efektów od razu, trzeba uzbroić się w cierpliwość. Kiedy po dłuższym stosowaniu określonego sposobu leczenia nie widać rezultatów ,można skonsultować się z innym specjalistą.Pozdrawiam