Zapytaj lekarza

7 1 7 , 0 3 1

odpowiedzi udzielonych przez naszych ekspertów

Rzetelnie + Bezpiecznie + Bezpłatnie

To nie depresja, prawda?

Witam, zgodnie ze wskazówkami zacznę od tego, iż jestem dziewczyną i mam 18 lat. Postanowiłam napisać, ponieważ chciałabym wiedzieć, jaka jest przyczyna mojego zachowania. Otóż od dłuższego czasu (2-3, może nawet więcej lat) nie potrafię z własnej woli wykonywać codziennych czynności. Widzę, jak moja mama dba o dom, a ja zupełnie w niczym jej nie wyręczam, czasem przy okazji zrobię zakupy, gdy wychodzę. U siebie w pokoju rzadko kiedy sprzątam, a jeśli już, to tylko tak ogarniam. Zwyczajnie nic mi się nie chce. Kładę się spać głodna, ponieważ nie chciało mi się zrobić kolacji, nie wyjdę na umówione spotkanie, ponieważ wcześniej nie chciało mi się szykować. Ponadto chciałabym dodać, iż jestem osobą ambitną, z dużymi planami na przyszłość. Jednakże nie potrafię się w żaden sposób zmobilizować do nauki. W gimnazjum bez problemu miałam wzorowe świadectwo, jednakże teraz mam średnią nieco ponad 2. Starając się o przyjęcie do liceum, zależało mi, by pójść do jak najlepszej szkoły, by w końcu się jakoś zmobilizować do pracy. I de facto, jestem w najlepszym liceum w moim mieście, co nie zmienia faktu, że chyba jedną z najgorszych uczennic w historii tej szkoły. Dlaczego? Ponieważ się nie uczę. W ogóle... cały czas odkładam wszystko na później. Obecnie mam tak ogromne zaległości niemal z każdego przedmiotu, że nawet jeśli chciałabym się zabrać za naukę, to odechciewa mi się na samą myśl o zaległościach. Wiem, że języki są b. ważne w dzisiejszych czasach. Ja na dzień dzisiejszy nie dogadałabym się po niemiecku (ucząc się od 2 klasy szkoły podstawowej)... Nic nie potrafi zmusić mnie do działania. Nawet jeśli znajomi proponują mi jakieś wyjście, to wolę siedzieć sama w domu. a gdy już decyduję się wyjść, to zakładam uśmiech na twarz i wyśmienicie udaję, że dobrze się bawię, cały czas myśląc o tym, by znaleźć się w końcu w domu. Jestem młodą osobą, a tak bardzo brakuje mi uśmiechu, spontaniczności... Poza tym mam takie stany, że potrafię siedzieć i zupełnie nic nie robić. Po prostu siedzę na łożku, bawię się włosami i wówczas zupełnie o niczym nie myślę; nie patrzę na nic... zwykłe obowiązki traktuję jako konieczność, przymus, od którego w żaden sposob nie mogę uciec. Najchętniej całymi dniami leżałabym w łóżku. Tak po prostu. Nie mam ochoty na dyskoteki, flirt, chłopaka. Przypominam sobie, że kiedy byłam z chłopakiem (przez prawie 2 lata), byłam szczęśliwa i chciało mi się wszystkiego (choć też nie zawsze), gdy przebywam w towarzystwie koleżanek, obserwuję ich naturalne śmiechy, zabawne zachowania, ich spontaniczność. Nie pamiętam, kiedy ostatni raz po prostu naturalnie się z czegoś śmiałam. Każdego wieczoru, kładąc się spać, mam do siebie ogromne wyrzuty sumienia, iż zmarnowałam kolejny dzień (że się nie pouczyłam, że nie pomogłam rodzicom, etc.) i za każdym razem obiecuję sobie, że jutro tak nie postąpię, że jutro wstanę pełna energii, uśmiechnięta, zacznę nowy dzień i przeżyję go bardzo dobrze i wykorzystam go w pełni. Jednak rano otwieram oczy i... już mam dość, bo wiem, że przede mną kolejny dzień świstaka. Chciałabym choć trochę zrozumieć ten stan. Jestem atrakcyjną i inteligentną dziewczyną! Hmm... inteligentną raczej byłam kiedyś. Teraz mam tak zupełną pustkę w głowie. Zwyczajnie czuję, że nie myślę, nie skupiam się, nie koncentruję się. Najbardziej boli mnie to, że wiem, że mam ogromne możliwości, wiem, że stać mnie na bardzo, bardzo dużo (jestem w najlepszej szkole, startowałam w ogólnopolskiej olimpiadzie, dostałam się dalej... jednak absolutnie nie przygotowuję się na dalszy etap, mimo iż bardzo mnie ciekawią zagadnienia, nie potrafię siąść i się zmusić do robienia czegokolwiek). Czytałam mnóstwo porad psychologów, zaczęłam sobie organizować plan dnia, prowadzić kalendarz, jednakże nic nie przynosi efektów. Prawdę mówiąc, nie dopuszczam do siebie myśli, iż to depresja, ale przeglądając Internet, zauważam, iż to mogło mnie dotknąć... boję się swojej przyszłości, tego, że nic nie osiągnę, nic nie zrobię, nic nie przeżyję, niczego nie doświadczę. Boję się o siebie.. ;(

KOBIETA, 18 LAT ponad rok temu

Czy autyzm jest wyleczalny?

Autyzm to dziecięce zaburzenie rozwojowe. Częściej występuje u chłopców niż u dziewczynek. Sprawdź, co jeszcze warto wiedzieć na temat autyzmu. Obejrzyj film i dowiedz się, czy autyzm jest wyleczalny.

Witam!

Wymieniane przez Panią objawy mogą wskazywać na dystymię. Jako dystymię rozumie się przewlekłe obniżenie nastroju, z objawami, które nie osiągają takiego nasilenia jak w typowym epizodzie depresyjnym. Dla rozpoznania dystymii powinno być spełnione kryterium czasowe: obniżenie nastroju powinno trwać nie krócej niż 2 lata. Choroba może się rozpoczynać od łagodnego epizodu depresyjnego.

Osoby cierpiące na dystymię mogą mieć okresy lepszego samopoczucia, trwające zazwyczaj kilka, klikanaście dni, jednak dominuje utrzymujące się obniżenie nastroju. Do typowych objawów dystymii należą: obniżenie nastroju, przewlekłe zmęczenie, obniżenie zdolności do odczuwania przyjemności, obojętność, tendencja do zamartwiania się, przypisywania sobie winy, zaburzenia koncentracji, poczucie niedostosowania, bezradności, wycofanie z kontaktów społecznych. Chory wykonuje swoje obowiązki w pracy i w domu, jednak nie sprawiają one satysfakcji. Towarzyszącym objawem może być rozdrażnienie, nieokreślony lęk, bezsenność.

Nieleczona dystymia prowadzi do postępującego spadku funkcjonowania, poczucia dyskomfortu i braku satysfakcji, a nawet do rozwoju tendencji i prób samobójczych. Dystymię należy różnicować z depresją, chorobą afektywną dwubiegunową (wówczas okresowo występują stany manii lub hypomanii), zaburzeniami lękowymi, następstwami uzależnień - podobne objawy występują np. u osób przewlekle używających marihuany (tzw. zespół amotywacyjny).

W leczeniu dystymii zaleca się psychoterapię (w szczególności poznawczą oraz interpersonalną) oraz leki przeciwdepresyjne. Leczenie farmakologiczne zazwyczaj powinno trwać dłużej niż w przypadku typowego epizodu depresyjnego. W celu dokładnej diagnostyki i różnicowania oraz rozpoczęcia adekwatnej, profesjonalnej terapii, polecam Pani wizytę u psychiatry.

Polecam Pani przeczytanie informacji dostępnych w naszym portalu: http://portal.abczdrowie.pl/terapia-poznawczo-behawioralna-depresji, http://portal.abczdrowie.pl/depresja-leczenie, http://portal.abczdrowie.pl/test-na-depresje, http://portal.abczdrowie.pl/czy-to-juz-depresja.

Z pozdrowieniami i życzeniami szybkiego powrotu do zdrowia.

Psychiatra, absolwentka Uniwersytetu Medycznego w Poznaniu.
0
redakcja abczdrowie Odpowiedź udzielona automatycznie

Nasi lekarze odpowiedzieli już na kilka podobnych pytań innych użytkowników.
Poniżej znajdziesz do nich odnośniki:

Patronaty
Ważne tematy