Jak leczyć zaburzenia depresyjno-lękowe u 30-latka?

witam. mam zdiagnozowane zaburzenie depresyjno-lekowe. oprócz leczenia farmakologicznego podjąłem sie rownież terapii w nurcie psychodynamicznym. obecnie jestem po 5 spotkaniach, z czego 2 poświęcone były na konsultacje. Przed rozpoczęciem terapii moje nerwy zaczęły powoli wracać do normy. byłem mniej nerwowy, a nawet jak sie zloscilem to jakoś tak łagodniej, co nawet zauważyli moi bliscy. niestety po tych 3 sesjach terapeutycznych pogorszyło się i to znacznie. znów jestem ciagle poirytowany, wszystko i wszyscy mnie denerwują (delikatnie rzecz ujmując), a na myśl o mojej terapeutce czuje ogromna niechęć. Szedłem na terapie z nadzieją, tymczasem zaczynam w nią wątpić i rozważam jej przerwanie. Terapeutka wydaje sie być zimna, bez jakiegokolwiek wyrazu, nieempatyczna. Sprawia wrażenie, jakby siedziała w gabinecie za karę. Czasem wydaje mi się, że kompletnie mnie nie słucha, a tymczasem potrafi odnieść sie do tego co powiedziałem. Czuje się przy niej jak idiota. Jak ja się nie odezwę, nie poruszę jakiegoś tematu to tak będziemy milczeć - 5,10,15 min... Wiem, ze w tym nurcie główna odpowiedzialność spoczywa na pacjencie, dlatego zadałem jej pytanie, jaki system omawiania problemu powinienem przyjąć - czy jeden wątek ciągnąć przez pare sesji, i omawiać różne bolesne etapy w moim życiu, czy raczej poruszać sprawy, które w danej chwili mnie nurtują, na to pytanie oburzyła sie i zarzuciła mi, ze nie mam do niej zaufania, i sadze, że nie zna sie ona na swoim fachu i nie wie co robi, ze mam wątpliwości czy dobrze mnie prowadzi! ale ja wcale tego nie powiedziałem! po prostu chce jak najwiecej wyciągnąć z tej terapii i obrać taka metodę, która pozwoli mi to osiągnąć, zwłaszcza, ze w tym nurcie psychoterapeuta jest raczej mało aktywny, co przyznam szczerze trochę mi przeszkadza, gdyż czuje pewna barierę, przez co nie mogę sie otworzyć. Co mam robić? Zrezygnować czy jeszcze poczekać. Z góry dziękuje za odpowiedz.