Jak ustabilizować poziom cukru we krwi?

Szanowna Pani,

Podstawą jest przestrzeganie odpowiedniej diety dla zapewnienia włąściwego udziału składników pokarmowych (15-20% białka, 30-35% tłuszczów i 45-50% węglowodanów) oraz ochrony przed wystąpieniem czynników ryzyka miażdżycy. Podczas insulinoterapii posiłki powinny zawierać określoną ilość węglowodanów - tu należy skonsultować się z lekarzem prowadzącym terapię, znającym schemat i rodzaj/e stosowanej insuliny. Należy praktycznie wyłączyć z diety węglowodany proste. W doborze pokarmów zawierających dużą ilość węglowodanów należy posługiwać się tzw. indeksem glikemicznym (GI), pozwalającym na klasyfikację produktów zawierających węglowodany w zależności od ich wpływu na glikemię poposiłkową. Należy wybierać produkty o mniejszym GI (np. makarony, produkty jęczmienne lub żytnie). Zawartość błonnika w diecie powinna wynosić 20-35g/d.

W przypadku leczenia insuliną ważne jest przestrzeganie zbliżonej kaloryczności posiłków każdego dnia, gdyż ułatwia to jej dawkowanie

Liczba posiłków w zależności od rodzaju stosowanej insuliny może się różnić, najczęściej jednak insulinoterapia wymaga 5-6 posiłków dziennie(drugie śniadanie, podwieczorek, druga kolacja pomagają zapobiegać hipoglikemii).

Ważny jest odpowiedni dowóz kalorii mający zapewnić utrzymanie należnej masy ciała lub stopniową jej redukcję w przypadku nadwagi lub otyłości.

Systematyczny wysiłek fizyczny jest jedną z podstawowych metod leczenia cukrzycy typu 2-ma na celu zmniejszenie oporności tkanek obwodowych na insulinę, a u osób z nadwyżką masy ciała również jej redukcję.
Jednak w przypadku insulinoterapii trzeba pamiętać o kilku zasadach:

• kontrolować glikemię przed wysiłkiem, w trakcie jego trwania i przez kilka godzin po jego zakończeniu
• przyjmować dodatkowe węglowodany przed wysiłkiem  i co godzinę podczas wysiłku, a także po jego zakończeniu, zwłaszcza jeśli wysiłek trwał dłużej
• unikać dużego wysiłku w trakcie szczytu działania insuliny
• nie wstrzykiwać insuliny w okolice ciała szczególnie intensywnie uczestniczące w wysiłku(np. udo)
• czasem zachodzi konieczność redukcji dawki insuliny przed wysiłkiem
• jeżeli glikemia>250mg/dl należy oznaczyć ciała ketonowe w moczu i nie podejmować wysiłku(bardzo intensywny wysiłek zwiększa ryzyko hiperglikemii i ketozy)

Odnośnie częstości pomiarów glikemii powinien pouczyć Panią lekarz prowadzący leczenie, gdyż różni się to w zależności od stosowanego schematu i rodzaju insuliny. Początkowo zwykle, w celu ustalenia dawki, konieczne są częstsze pomiary.

Pozdrawiam serdecznie

Proszę też pamiętać
Jednym z powszechnych ale mało znanych i niedocenianych komplikacji zaburzeń gospodarki węglowodanowej jest polineuropatia cukrzycowa.
Około 90% wszystkich chorych na cukrzycę choruje również na polineuropatię cukrzycową.
Polineuropatią nazywamy uszkodzenie nerwów obwodowych.
Polineuropatia może przebiegać skrycie i ujawniać się w różnie długim okresie od momentu rozpoznania cukrzycy.

Najczęściej pierwszym i głównym objawem jest ostry, piekący i przeszywający ból zlokalizowany jako „ skarpetki”.
Bólom towarzyszy mrowienie i drętwienie kończyn, uczucie ich oziębienia, często przeczulica skóry kiedy to lekki dotyk powoduje ból.
Po pewnym czasie pojawiają się zaburzenia czucia w kończynach.
Objawy nasilają się nocą.

Diagnostyką i leczeniem zajmują się niektórzy neurolodzy. Proszę pamiętać o kontroli