Dzień Dobry Pani,
Zacznę od podziękowania Pani, że stara się Pani pomóc swojej Przyjaciółce, jest to bardzo szlachetne i zasługuje na uznanie.
Chcę Pani powiedzieć, że już przez samą obecność (nawet w milczeniu) jest Pani pomocna dla swojej Przyjaciółki.
Z opisanych przez Panią informacji (z historii osobistej Przyjaciółki),
w traumatycznej przeszłości dopatruje się mocno niepokojącej/obecnej kondycji psychicznej oraz fizycznej Pani Przyjaciółki.
Stan ten potęguje (dodatkowo) zdiagnozowana choroba Mamy, która
(domniemam) wymaga wsparcia fizycznego/emocjonalnego.
Nie napisała Pani, czy korzysta/ła Przyjaciółka z pomocy psychologicznej?
Co z Tatą Przyjaciółki?
Czy jest zaangażowana w pomoc bliska Rodzina?
Brak wsparcia ze strony Najbliższych, dodatkowo wzmacnia brak poczucia bezpieczeństwa/intensyfikację poczucia osamotnienia/samotności oraz postrzeganie przyszłości jako nierozwiązywalnej, w szarych tylko barwach.
A tak nie musi być!
Podsumowując, zachęcam Panią, by zachęciła Pani Przyjaciółkę do osobistego kontaktu z psychologiem szkolnym (myślę, że dyskretna info, w jak bezradnej sytuacji jest Przyjaciółka, pomogłaby w nawiązaniu dialogu Przyjaciółki ze Specjalistą) lub w Poradni Psychologiczno-Pedagogicznej.
Już dzisiaj! zachęcam Panią, by zainspirować Przyjaciółkę, do bezpłatnej rozmowy psychologicznej, celem uzyskania wsparcia/wskazówek, dzwoniąc pod bezpłatny numer 116 111, aktywnym od poniedz. do soboty , w godz. 12.00- 20.00.
Wspieram Panią mentalnie i życzę Pani i Przyjaciółce Tego, Co jest najbardziej (teraz!) potrzebne,
irena.mielnik.madej@gmail.com
tel. 502 749 605
