Dzień dobry.
W oparciu o informacje zawarte w Pani opisie można postawić pewne hipotezy, które być może uzna Pani za pasujące do Pani wewnętrznych odczuć. Najbardziej istotny w Pani przypadku wydaje się fakt, że leczyła się Pani z depresji. Osoby z depresją charakteryzuje m.in. niskie przekonanie o własnej wartości. Być może więc, jest tak, jak Pani przypuszcza – niskie poczucie własnej wartości wiąże się z lękiem przed odrzuceniem i poświęcaniem się, aby być akceptowanym.
To przekonanie, że jest się nikim, na nic dobrego się nie zasługuje, może jednak również prowadzić głębiej. Do chęci samoukarania, swoistego upokorzenia, unicestwienia samego siebie – a cóż bardziej może upokorzyć, jak robienie czegoś, czego się robić nie chce? Szczególnym rodzajem upokorzenia i uprzedmiotowienia – w szczególności kobiety i szczególnie w naszej kulturze – jest akt seksualny bez wyraźnej chęci partnerki. Warto wspomnieć, że osoby z depresją charakteryzują się niewielkim apetytem seksualnym, co nie wyklucza uprawiania seksu, jednak sprowadza się w zasadzie do „mechanicznego” wymiaru, nie wiążąc się z przyjemnymi doznaniami. W Pani przypadku wygląda to trochę tak, jakby sama Pani dobrowolnie poddawała się temu „mechanicznemu gwałtowi” (jest w tym również jakiś element masochistyczny).
Być może, pomimo wcześniejszego leczenia, nadal ma Pani w sobie tę depresyjną część, która wciąż jeszcze „rządzi” Pani życiem.
Sugerowałbym konsultację z psychologiem bądź seksuologiem, podczas której mogłaby Pani zweryfikować powyższe tezy, jak również głębiej poznać rzeczywiste przyczyny własnego postępowania.
Pozdrawiam.
