Nie wiem, czy to jest depresja, ale jeżeli tak, czy dobrym rozwiązaniem byłoby leczenie szpitalne?

Mam 18 lat. W lutym 2009 r. miałem próbę samobójczą. Od tego czasu prawie codziennie, gdy się kładę spać, a także gdy wstaję, zdaje mi się, że lepiej by było, gdyby ta próba się udała. Mam także wielki problem z dogadaniem się z rodzicami. Moi rodzice uważają, że ja powinniem na tym etapie mojego życia praktycznie tylko się uczyć. Jak wracam ze szkoły i zjem obiad, to najlepiej, żebym szedł od razu się uczyć, bo inaczej, według nich, zawalę szkołę. Poza tym mam ciągłe rewizje i kontrole, muszę mówić im, z kim np. piszę i jeszcze najlepiej, żebym im pokazał, co piszę. My nie możemy ze sobą już wytrzymać, praktycznie codziennie skaczemy sobie do gardeł. A co do moich objawów, to odczuwam stałe zmęczenie organizmu, problemy z zaśnięciem (od pewnego czasu śpię po 3-4 godziny dziennie). Wiem, że jestem do niczego (mam niską samoocenę) i nie mam kompletnie na nic ochoty (co chwilę łapię przysłowiowego doła). Jestem po wizycie u psychiatry, ale on mi nie powiedział, co to jest, tylko przepisał jakieś tabletki. I powiedział, że jeżeli mi się po nich nie polepszy, to może by trzeba wybrać leczenie szpitalne. Ja wiem, że te tabletki to może mi pomogą, ale według mnie, jak będę dalej tu z rodzicami, to te tabletki to będą tylko zmarnowane pieniądze. Proszę o wypowiedź na ten temat.

MĘŻCZYZNA, 18 LAT ponad rok temu

Kiedy należy zgłosić się do psychiatry?

Depresja bardzo utrudnia funkcjonowanie osoby w środowisku zawodowym, społecznym i prywatnym. Trzeba wiedzieć, kiedy jest moment na zgłoszenie się do specjalisty. O tym opowiada lekarz Zofia Antosik.

Witam!

Myśli i tendencje samobójcze mogą być wskazaniem do leczenia szpitalnego. Jednym z celów hospitalizacji jest wówczas zapewnienie pacjentowi bezpieczeństwa i udaremnienie próby samobójczej. W trakcie hospitalizacji można też szybko wykonać potrzebne badania (np. CT mózgu, badanie laboratoryjne).

Ryzyko próby samobójczej może być większe w pierwszych tygodniach leczenia, zdarza się bowiem, że leki przeciwdepresyjne szybciej działają na zwiększenie napędu i aktywności niż na poprawę nastroju, ułatwiając realizację zamiarów samobójczych.

Psychiatra przepisał  leki, kierując się oceną Pana zdrowia, najwyraźniej widząc ku temu określone wskazania. Działanie leków przeciwdepresyjnych jest jednak opóźnione o ok. 2-3 tygodnie, stąd może Pan nie zauważać na razie istotnej poprawy. Nie zawsze udaje się przepisanie odpowiedniego leku za pierwszym razem. W razie braku poprawy po 3 tygodniach, należy omówić to z lekarzem, który może skorygować dawkę lub zalecić inny preparat.

W Pana sytuacji z pewnością można zwiększyć szanse na wyleczenie, jeśli równolegle z farmakoterapią jest prowadzona psychoterapia - być może w poradni, z której Pan korzystał jest zatrudniony psycholog. W ten sposób uzyska Pan pomoc w rozwiązaniu problemów w relacji z rodzicami.

Pozdrawiam i życzę szybkiego powrotu do zdrowia.

Psychiatra, absolwentka Uniwersytetu Medycznego w Poznaniu.
0
redakcja abczdrowie Odpowiedź udzielona automatycznie

Nasi lekarze odpowiedzieli już na kilka podobnych pytań innych użytkowników.
Poniżej znajdziesz do nich odnośniki:

Patronaty
Ważne tematy