Zapytaj lekarza

7 3 7 , 1 1 6

odpowiedzi udzielonych przez naszych ekspertów

Rzetelnie + Bezpiecznie + Bezpłatnie

Żyję resztkami świadomości

Witam! Mam 24 lata. Inny czułem się już od dziecka. Od kiedy pamiętam pogrążony byłem we własnym świecie, w smutku, wielkim bólu życia. Czułem, że ten świat nie dla mnie, bardzo czesto płakałem bez żadnego powodu, już jako dziecko byłem bardzo nerwowy, wszystko wyprowadzało mnie z równowagi. Czułem, że żyję za szybą, oddzielony od świata, do którego nie mam dostepu. Nie mogąc funkcjonować w normalnym świecie tworzyłem swoje własne fikcyjne. Jak już pisalem czesto płakałem, ale płacząc, czułem jednoczesnie smutek i radość .Radość, dlatego że zawsze czułem jakbym nie miał prawdziwych wyższych uczuć,emocji. Więc kiedy coś przeżywałem, nawet jeśli był to płacz, czułem sie człowiekiem...czułem, że w końcu jestem prawdziwy.

Przez całe życie udawałem kogoś innego, lepszego, normalnego. Moja cała rodzina jest dziwna (mężowie sióstr mojej mamy mówią, że są emocjonalnymi dziećmi). Wychowałem się więc w nienormalnej rodzinie, więc oni nie widzieli żadnych większych problemów. Uczyłem się dobrze, bo zawsze dawałem z siebie wszystko, nauka zszargała moje nerwy. W każdą rzecz wkładałem o wiele więcej wysiłku tylko po to, żeby być normalny, dorównać innym. Nie byłem akceptowany w liceum, nazywano mnie Matrix, cały czas czułem się jakiś taki zawieszony, to najlepsze określenie...

Jestem po próbie samobójczej, nie mam sił na to życie, które jest dla mnie wegetacją. Czuję, że tracę resztki mojego Ja. Mam ogromne derealizacje i deprersonalizje, moje ciało jest dla mnie jak obcy twór, wszystko wydaje mi się jak ze snu. Do tego czuję w sobie ogromne nerwy, tak negatywną energię, że mam ochotę krzyczeć, rzucać przedmiotami naokoło mnie. Leczę się psychiatrycznie, opowiadałem o mojej rodzinie, ale lekarz nie uwierzy w to, że mogę mieć autyzm. No bo może nie jest to jakaś choroba, której lekarze nie znają. Prozaiczny przyklad: jestem wysoki, a ręce mam jak u dziecka, tak jakby przestały mi rosnąć. Moja mama odczuwa podobne objawy, też zawsze czuła się inna od dziecka, ale nikt w to nie uwierzy. Zbyt długo grałem "normalną" osobę. Teraz, kiedy nie mam już sił, czuję się oszukany sam przez siebie, przez świat. Gdyby ktoś powiedział mi, że jestem inny, powiedział mamie, żyłbym inaczej, wolniej, spokojniej. Tak straciłem bardzo dużo nerwów i zdrowia, bo wpakowałem się w normalne życie. W ogóle nie czuję siebie, tak jakby istniało tylko moje ciało i resztka świadomości, która ledwie się tli...pomocy...

MĘŻCZYZNA, 24 LAT ponad rok temu

Możliwości leczenia dzieci autystycznych

Autyzm to dziecięce zaburzenie rozwojowe. Częściej występuje u chłopców niż u dziewczynek. Sprawdź, co jeszcze warto wiedzieć na temat autyzmu. Obejrzyj film i dowiedz się, jakie są możliwości leczenia dzieci autystycznych.

Mgr Kamila Drozd Psycholog
80 poziom zaufania

Witam serdecznie!

Na bazie listu mogę stwierdzić, że przejawia Pan cechy autystyczne, jakby żył Pan w znanym tylko sobie, autystycznym świecie, ale nie sądzę, by był to autyzm dorosłych. Bardziej skłaniałabym się w kierunku autyzmu schizofrenicznego. Pana reakcje, uczucia i doznania to skutek dezintegracji osobowości, jaka zachodzi u ludzi ze schizofrenią. Drogą wirtualną nie jestem w stanie postawić trafnej diagnozy, tutaj potrzeba bezpośredniej i wnikliwej rozmowy z lekarzem psychiatrą. Niemniej jednak opisane przez Pana symptomy, takie jak: pogrążenie we własnym świecie, ból istnienia, poczucie niedopasowania do świata, nerwowość, płaczliwość, poczucie bycia dziwnym, depersonalizacje, derealizacje wkomponowują się w obraz kliniczny schizofrenii prostej. Schizofrenia prosta (simplex) może ujawnić się w wieku młodzieńczym. Cechuje się stopniowo narastającą apatią, obojętnością, obniżeniem nastroju, stwarzając pozory depresji, tym bardziej, że nierzadko popycha chorych w kierunku prób samobójczych, podobnie jak Pana. Chory początkowo nie zaniedbuje swoich obowiązków, wręcz przeciwnie – może próbować udowadniać, że ze wszystkim sobie świetnie radzi (tak jak Pan, koncentrując swoje wysiłki na nauce). Z czasem obowiązki są wykonywane w sposób stereotypowy, bez inicjatywy. Chory zaczyna stronić od towarzystwa, unikać ludzi, spędzać czas na bezsensownych zajęciach, siedzieć smutny w kącie, nie odzywać się. Schizofrenia prosta jest bardzo poważnym zaburzeniem, które rozwija się powoli – rodzina i najbliżsi mogą zorientować się bardzo późno, że bliska im osoba potrzebuje pomocy psychiatrycznej. Często osoby chore na schizofrenię prostą interesują się bardzo własnym ciałem, dolegliwościami, wrażeniami płynącymi z wnętrza ciała itp. Czasem pojawia się typ „filozoficzny” schizofrenii, gdy pacjent rozmyśla nad bezsensem życia i bezcelowością ludzkich starań („Po co to wszystko?”). Osobiście, radziłabym Panu udać się do psychiatry i porozmawiać z nim o swoich dolegliwościach oraz zapytać wprost, czy podejrzewa u Pana jakiś rodzaj schizofrenii. Więcej na temat zaburzeń schizofrenicznych może Pan przeczytać pod poniższymi linkami:

http://portal.abczdrowie.pl/rodzaje-schizofrenii
http://portal.abczdrowie.pl/zespol-urojeniowy
http://portal.abczdrowie.pl/zaburzenia-myslenia

Pozdrawiam! 

Psycholog społeczny, autorka wielu publikacji dotyczących rozwoju osobistego oraz warsztatów z doradztwa zawodowego i komunikacji międzypłciowej.
0
redakcja abczdrowie Odpowiedź udzielona automatycznie

Nasi lekarze odpowiedzieli już na kilka podobnych pytań innych użytkowników.
Poniżej znajdziesz do nich odnośniki:

Patronaty
Ważne tematy