Czy 3,5-latek ma prawo tak się zachowywać?

Witam.

Mój syn ma obecnie 3,5 roku. Poniżej opis przebiegu jego rozwoju i aktualny stan (z naciskiem na to, co mnie niepokoi i co może być istotne w ocenie jego zdrowia). Chodzi mi tylko o jedno: czy tego typu zachowania mogą i zdarzają się chłopcom w jego wieku, czy jednak coś jest na rzeczy. Rozwój od urodzenia do teraz: W okresie niemowlęcym Jacek był dzieckiem bardzo marudnym. Stosunkowo mało spał, okresy czuwania często wiązały się z płaczem i marudzeniem. Zdiagnozowano kolki i alergię pokarmową, jak również refluks. Z racji wzmożonego napięcia mięśniowego był pod opieką rehabilitanta (miał zalecone ćwiczenia) i neurologa, który dopatrzył się jedynie niewielkiej dysharmonii rozwojowej. W wieku ok. 7 m-cy zaczął uderzać czołem o twarde podłoża, wyrażając w ten sposób złość, niezadowolenie, zdarzały się epizody walenia głową bez konkretnej przyczyny, w trakcie przypływu „złego nastroju”. Po kilku miesiącach ustąpiło samoistnie.

Jako dziecko 1- i 2-letnie znakomicie rozpoznawał emocje, na smutny grymas matki i udawany płacz potrafił zareagować fontanną łez. Niezwykle wrażliwy na niektóre dźwięki (niekoniecznie głośne), reagował padaniem na podłogę, zasłaniając głowę. Rozwój mowy przebiegał skokowo, umiejętność budowania prostych, nieskomplikowanych zdań pojawiła się dopiero w okresie ok. 3 roku życia. Do teraz ma kłopot z opanowaniem przyimków. Przez długi okres czasu nie kontrolował połykania śliny, koszulki były wiecznie mokre. Ustąpiło. Duża trudność w opanowaniu nauki czystości, nieopanowana w pełnym zakresie do dziś. Obecnie: Jacek jest żywy, ruchliwy, niecierpliwy (nadpobudliwy?) Lekkomyślny. Nie przewiduje następstw swoich zachowań. Unika kontaktu wzrokowego, nigdy nie wpatrywał się w rodziców, w ich mimikę, nie obserwował ruchu warg. Trudno jest z nim nawiązać jakąś dłuższą rozmowę, trudno jest do niego dotrzeć i go zmotywować do pewnych działań ponieważ on słyszy, ale nie słucha. W kontaktach bezpośrednich jest bardzo jednostronny – interesuje go tylko to, co on ma do powiedzenia, kompletnie nie jest zainteresowany tym, co mówią inni.

Łatwo nawiązuje kontakty, jest bardzo śmiały, lgnie do rówieśników. W nowym otoczeniu, zafascynowany nowościami nie pilnuje się rodziców (np. ucieka po plaży), nie interesuje go, czy go widzimy, potrafi się bardzo oddalić i nie martwi się tym, że nas przy nim nie ma (doświadczenie sprzed roku) generalnie jest rozkojarzony, ma rozproszoną uwagę, chyba, że wykonuje jakąś czynność, która go pochłania (oglądanie TV, zabawa autami) potrafi godzinami układać auta, nic innego się wtedy nie liczy, robi wokół siebie straszny bałagan: zrzuca książki na podłogę (nie czyta ich), rozsypuje klocki, pobawi się 2 min i zostawia, zabiera się za kolejną rzecz. Nie przestrzega zasad (np. dotyka rzeczy, których mu nie wolno) Chętnie się przytula, mówi, że kocha, potrafi okazać emocje. Potrafi ocenić „minę” złą, smutną, wesołą i obrażoną.

KOBIETA, 29 LAT ponad rok temu

Agresja u dzieci autystycznych

Autyzm to dziecięce zaburzenie rozwojowe. Częściej występuje u chłopców niż u dziewczynek. Sprawdź, co jeszcze warto wiedzieć na temat autyzmu. Obejrzyj film i dowiedz się więcej o agresji u dzieci autystycznych.

Katarzyna Osak Psycholog, Warszawa
23 poziom zaufania

Witam serdecznie.

Odpowiadając na Pani pytanie: Czy tego typu zachowania mogą i zdarzają się chłopcom wieku Pani synka? Myślę, że niektóre z opisanych przez Panią zachowań mogą niepokoić i należałoby się baczniej im przyjrzeć. Aby jednak podać dokładną przyczynę konieczna jest obserwacja u specjalisty.

Analizując Pani opis można przypuszczać, że Pani synek może mieć pewne problemy z odbiorem i przetwarzaniem bodźców sensorycznych (słuchowych, dotykowych, wzrokowych).

Z opisu niejasny jest do końca rozwój w takich sferach jak mowa, komunikacja, relacje społeczne, zabawa. Podaje Pani zbyt mało szczegółów w przykładach, aby wnoskować o danym zaburzeniu. Jednakże widoczne są pewne nieprawidłowości.

Zachęcam do wizyty u psychologa zajmującego się terapią dzieci z zaburzeniami rozwoju, który po obserwacji dziecka i rozmowie z Panią wypowie się bardziej szczegółowo na temat trudności Pani synka. Zasadne jest również zgłoszenie się do specjalistów Integracji Sensorycznej (SI), którzy ocenią sferę zmysłów, równowagi, ruchu dziecka.

Pozdrawiam.

Psycholog kliniczny i społeczny.
0
Mgr Agata Majda Pedagog, Olkusz
72 poziom zaufania

Witam
Mimo długiego opisu nie jest możliwe ocenienie prawidłowości funkcjonowania dziecka bez dokładniejszego wywiadu oraz obserwacji. Nadpobudliwość i takie nastawienie tylko na własne zainteresowanie bez respektowania innych rzeczy w okół jest niepokojąca. Dziecko wykazuje też zachowania impulsywnego. Jednak aby cokolwiek można było stwierdzić najlepiej udać się na badanie psychologiczne.
Pozdrawiam AM

Pedagog, terapeuta, coach.
0
redakcja abczdrowie Odpowiedź udzielona automatycznie

Nasi lekarze odpowiedzieli już na kilka podobnych pytań innych użytkowników.
Poniżej znajdziesz do nich odnośniki:

Patronaty