Pytania do specjalistów, strona 1472

Co oznacza taki wynik badania tarczycy u 22-latki?

Dzień dobry, Prawy płat tarczycy ruchomy połykowo o niejednorodnym echu. Przy powierzchni brzusznej prawego płata tarczycy uwidoczniono bardzo dobrze ograniczoną strukturę o obniżonym echu, z obwódką halo, o wymiarach 11,9×8,1×16,3 Wynik badania biopsji prawego płata tarczycy: Nieliczne normotypowe tyreocyty w...

Redakcja abcZdrowie

Witamy, Bardzo dobrze, że wykonała Pani kontrolne badanie obrazowe tarczycy, aby wykluczyć poważniejsze schorzenia tego gruczołu. Dzięki takiej diagnostyce, można ocenić rozmiary, budowę i strukturę całej tarczycy, a także, czy występują pewne stany zapalne. Analizując Pani opis badania...

Dotyczy: Biopsja Biopsja tarczycy Bóle mięśni Skurcze mięśni Ból serca Serce Tarczyca Płuca

Na co wskazuje u mnie ten ból piersi?

Jestem w 15 tygodniu ciąży i od kilku dni boli mnie lewa pierś. Ból jest przy wstawaniu i zmianie pozycji. 3 miesiące temu miałam robione kontrolne usg, zresztą piersi kontroluje raz w roku że względu na to że w tej...

Redakcja abcZdrowie

Witamy, Przykro nam, że odczuwa Pani dolegliwość, która budzi niepokój w tak ważnym okresie, jakim jest ciąża. Należy pamiętać, by mimo wszystko spróbować zachować spokój i nie denerwować się tą sytuacją, gdyż prawdopodobnie nic takiego poważnego się nie dzieje....

Dotyczy: Biopsja USG Ginekologia USG piersi Guzek w piersi Ciąża Ból piersi Guzki

Dlaczego miewam te skoki ciśnienia?

Witam. Od dłuższego czasu mam problem bo skacze mi Ciśnienie raz na jakiś czas. Mam porobiony szereg badań holter echo. Występują także mroczki lub przebłyski tzw fotopsje przed oczami. Nie wiem z jakiej przyczyny skacze to ciśnienie Dziś byłem u lekarza to miałem 154/102 cisnienie

Redakcja abcZdrowie

Witamy, Problem, o którym Pan pisze może dotykać sporą część społeczeństwa w każdym wieku. Tryb i tempo życia, które się dzisiaj prowadzi jeszcze bardziej nasilają dolegliwości związane z wysokim ciśnieniem. Optymalnym ciśnieniem krwi u zdrowego człowieka jest wartość 120/70....

Dotyczy: Holter EKG Kardiologia

Co oznacza u mnie to pulsowanie głowy?

Witam , od 3 tygodni co dzień czuje pulsowanie głowy z tyłu głowy czasem ustępuje na godzinę lub dwie ale wieczorem i rano znów wraca , do tego mam problemy z koncentracją i skupieniem się na jednej rzeczy , ogromy...

Redakcja abcZdrowie

Witamy, Przykro nam, że odczuwa Pan takie dolegliwości ze strony układu nerwowego, które na pewno obniżają prawidłowe funkcjonowanie każdego dnia. W pierwszej kolejności proponujemy, aby skonsultował się Pan z lekarzem internistą lub neurologiem. Z racji odległości, trudno jest ustalić...

Dotyczy: Neurologia Zawroty głowy Problemy z koncentracją

Jak leczyć te problemy ze snem u 26-latka?

Witam od roku ćwiczę na siłowni ,od 3 miesięcy mam problemy ze snem (tylko w dzień treningowy) Zasypiam normalnie ale po 3,4 godzinach budzę się i nie mogę dalej spać nie stosuje żadnych pobudzaczy i nie pije kawy trening w...

Redakcja abcZdrowie

Witam serdecznie! Dziękuję za to pytanie. Chociaż zwykle aktywność fizyczna korzystnie wpływa na jakość snu, to jednak osoby intensywnie trenujące często uskarżają się na problemy ze snem. Najczęstszą przyczyną są zbyt intensywne treningi (zwłaszcza w godzinach wieczornych) prowadzące do... Witam serdecznie!
Dziękuję za to pytanie. Chociaż zwykle aktywność fizyczna korzystnie wpływa na jakość snu, to jednak osoby intensywnie trenujące często uskarżają się na problemy ze snem. Najczęstszą przyczyną są zbyt intensywne treningi (zwłaszcza w godzinach wieczornych) prowadzące do przetrenowania oraz stosowanie środków stymulujących.
Nie napisał Pan, jak dynamiczne są Pana treningi. Czy próbował Pan zmniejszyć ich intensywność do takiego poziomu, by nie miały niekorzystnego wpływu na sen? Być może jest Pan po prostu przetrenowany, przemęczony. Należy pamiętać, że intensywny wysiłek fizyczny to duże obciążenie dla organizmu, zwłaszcza dla serca. Wydzielają się duże ilości hormonów pobudzających – m.in. adrenaliny, noradrenaliny. Ten stan pobudzenia utrzymuje się jeszcze wiele godzin po zakończeniu treningu. Zastanawiam się, czy kiedykolwiek sprawdzał Pan sobie tętno oraz mierzył ciśnienie po wysiłku oraz przed pójściem spać. Jeśli nie, to proszę zacząć to robić. Te parametry mogą być istotne dla oceny pracy Pana serca. Zalecałabym też wizytę u lekarza rodzinnego i wykonanie pakietu badań podstawowych, w tym oznaczenie poziomu hormonów tarczycy i minerałów.
Odpowiedź może też leżeć w diecie. Czy nie zmniejszył Pan drastycznie ilości spożywanych węglowodanów w celu szybszej utraty wagi lub wymodelowania sylwetki (tzw. modne „docięcie”)? Wielu sportowców zauważa poprawę snu (zarówno skrócenie czasu potrzebnego na zaśnięcie, jak i lepszą jakość snu), gdy przed snem jedzą posiłek zawierający większą ilość węglowodanów. Związek ilości węglowodanów w diecie z jakością snu wykazał zespół naukowców z Uniwersytetu Loughborough. Z wniosków opublikowanych na łamach "Journal of Sports Sciences" wynika, że zwiększenie ilości tych składników w diecie cyklistów zmagających się z zaburzeniami snu przyniosło dobre efekty: poprawiła się jakość snu i regeneracja potreningowa, polepszyły się wyniki sportowe, a także nastrój i kondycja psychiczna. Pewną pomocą może być dla Pana także suplementacja magnezem w godzinach wieczornych oraz stosowanie ziołowych preparatów ułatwiających zasypanie.
Więcej informacji o wpływie diety na sen znajdzie Pan w poniższych artykułach:
• https://zywienie.abczdrowie.pl/dieta-na-sen
• https://zywienie.abczdrowie.pl/jak-dzieki-diecie-mozesz-poprawic-swoj-sen-7-potwierdzonych-naukowo-porad
Pozdrawiam Pana serdecznie!
Przypominamy, że udzielane informacje stanowią jedynie informację poglądową. W celu uzyskania diagnozy oraz zaplanowania leczenia, prosimy o zasięgnięcie osobistej porady lekarskiej.

Dotyczy: Zaburzenia snu Psychologia Kawa Siłownia

Czy to może być objawem nerwicy seksualnej?

Witam serdecznie, czy objawem nerwicy seksualnej może być czynność seksualna (masturbacja, seks) w sytuacji nerwowej motywowana rozładowany napięcia pozaseksualnego lub seksualnego jednak także z pobudek nieseksualnych, które mimo wszystko destabilizują jakość życia erotycznego? - chodzi między innymi o chroniczny konflikt intrapsychiczny...

Redakcja abcZdrowie

Witam serdecznie! Dziękuję Panu za to pytanie. Jak najbardziej możliwa jest taka sytuacja, w której aktywność seksualna podejmowana jest z powodów pozaseksualnych. Wbrew pozorom, takich powodów jest bardzo wiele, chociaż najczęściej pozostają one nieuświadomione. Jednym z nich może być właśnie... Witam serdecznie!
Dziękuję Panu za to pytanie. Jak najbardziej możliwa jest taka sytuacja, w której aktywność seksualna podejmowana jest z powodów pozaseksualnych.
Wbrew pozorom, takich powodów jest bardzo wiele, chociaż najczęściej pozostają one nieuświadomione. Jednym z nich może być właśnie potrzeba rozładowania silnego napięcia psychicznego, emocjonalnego. Z takim wyuczonym mechanizmem (nie)radzenia sobie z emocjami (np. niepokojem, lękiem, złością, smutkiem) mamy często do czynienia w przypadkach uzależnień związanych z erotyką, np. od oglądania pornografii i masturbacji.
Nadmierna potrzeba aktywności seksualnej występuje także czasem w zaburzeniach lękowych, tzw. nerwicach i jest ona częścią ogólnego pobudzenia psychofizycznego. W obu tych przypadkach – uzależnień i nerwic – dochodzi do silnego uwarunkowania: napięcie/pobudzenie psychofizyczne – rozładowanie napięcia (orgazm) – ulga. Najogólniej mówiąc, uczucie ulgi i odprężenia wynika z aktywności hormonów – obniża się poziom hormonów stresu, a uwalniane są endorfiny (tzw. hormony szczęścia) oraz oksytocyna (hormon więzi, bliskości, poczucia bezpieczeństwa).
W miarę coraz częstszego powtarzania (utrwalania) takiego mechanizmu, który daje – niczym alkohol lub narkotyk – natychmiastową ulgę, człowiek stopniowo oducza się wszelkich innych konstruktywnych sposobów radzenia sobie z napięciem, emocjami, stresem. Jego aktywność ulega zawężeniu, ponieważ inne sposoby rozładowywania napięcia (np. sport, hobby, relacje z ludźmi) wymagają zwykle większego wysiłku i nie dają natychmiastowej nagrody w postaci zastrzyku hormonów.
Gdy taki mechanizm zaczyna destrukcyjnie wpływać na samoocenę czy satysfakcję w związku lub też zaczyna przeradzać się w uzależnienie od seksu, warto przyjrzeć się mu głębiej i poszukać jego przyczyny. W tym celu najlepiej skonsultować się z psychoterapeutą lub seksuologiem, bo jeśli podłoże jest nerwicowe, to niezbędna może być psychoterapia.
Być może znajdzie Pan jeszcze jakieś przydatne informacje w poniższych linkach:
• https://portal.abczdrowie.pl/uzaleznienie-od-masturbacji
• https://pytania.abczdrowie.pl/pytania/mam-ciagle-napiecie-seksualne-i-jak-sie-go-pozbyc
Pozdrawiam Pana serdecznie!
Przypominamy, że udzielane informacje stanowią jedynie informację poglądową. W celu uzyskania diagnozy oraz zaplanowania leczenia, prosimy o zasięgnięcie osobistej porady lekarskiej.

Dotyczy: Nerwica Seksuologia Seks Masturbacja

W jaki sposób mogę sobie poradzić z takim problemem?

Witam! Od 3 klasy podstawówki mnie wyzywali, byłam tą osobą którą klasa wyznaczyła sobie do wyzywania się, wyzywali się na mnie psychicznie. Cały czas obrażali, wyśmiewali, obgadywali, a ja nic nie zrobiłam. Byłam nieśmiała oraz uważałam że szczęście należy się... Witam! Od 3 klasy podstawówki mnie wyzywali, byłam tą osobą którą klasa wyznaczyła sobie do wyzywania się, wyzywali się na mnie psychicznie. Cały czas obrażali, wyśmiewali, obgadywali, a ja nic nie zrobiłam. Byłam nieśmiała oraz uważałam że szczęście należy się każdemu nawet wrogowi. Nigdy nie zwracałam uwagi do mojego wyglądu ponieważ uważałam, że wyglądam dobrze jednak to się zmieniło właśnie przez tą klasę. Gdy miałam iść do 7 klasy trafiłam do innej klasy gdzie nadal mnie obrażali jednak już mniej, a w 8 klasie już przestali. Jedynie że starej klasy nadal mnie obrażali czasem. Przez tą klasę i jej docinki zaczęłam mocno zwracać uwagę na mój wygląd, popadłam w kompleksy i czułam się źle sama że sobą. Przez obraźliwe słowa które wypływały z ust innych w moją stronę zaczęłam krótko mówiąc czuć się źle sama że sobą. Gdy udało dostać mi się do technikum do którego tak bardzo chciałam iść okazało się że będą w mojej klasie 3 osoby z mojej 0-2 klasy. Dobrze wspominam tamtą klasę ponieważ była miła i tam czułam się dobrze, ale no potem zmieniłam szkołę na tą bliżej domu gdIe właśnie zaczeło się moje piekło. Będąc w 1 klasie technikum czułam że jestem takim odludkiem, nie obrażali mnie jednak przez cały czas mam wrażenie że mnie obrażają, obgadują i wyśmiewają. Gdziekolwiek idę mam wrażenie że ludzie na mnie patrzą dlatego nie wychodzę z domu, boję się kontaktu z ludźmi i cały czas mam wrażenie że się na mnie patrzą. Gdy jestem w szkołę ciągle patrzę czy nie mam brudnych ubrań np. Od okresu lub poprostu się nie ubrudziłam, co jest bardzo męczące co wiąże się z tym że wolę ubierać się na czarno by nie było widać. Przez tą klasę mam ka Oleksy, mniej jem abym była chudsza, ciągle się wszytskim stresuje nawet gdy nie ma czym i niestety czuję się fatalnie, a od 8 klasy myślę o tym jak że sobą skończyć. Mam dość potrzebuję pomocy choć nie widzę sensu. Nie potrafię powiedzieć komukolwiek o moich problemach, a moi rodzice mówią że przesadzam. Proszę o pomoc ponieważ nie mam już siły by żyć dalej.

Redakcja abcZdrowie

Witam serdecznie! Po pierwsze chcę Pani pogratulować, że odważyła się Pani napisać i podzielić bolesnymi przeżyciami. Mogę się domyślać, że to, co Pani przeszła przez te wszystkie lata, odcisnęło duże piętno na Pani poczuciu wartości i kondycji psychicznej. Z Pani... Witam serdecznie!
Po pierwsze chcę Pani pogratulować, że odważyła się Pani napisać i podzielić bolesnymi przeżyciami. Mogę się domyślać, że to, co Pani przeszła przez te wszystkie lata, odcisnęło duże piętno na Pani poczuciu wartości i kondycji psychicznej. Z Pani wypowiedzi wynika, że bardzo potrzebuje Pani pomocy i wsparcia, tylko może jeszcze po prostu nie znalazła Pani tej odpowiedniej osoby, która z życzliwością wysłucha i wyciągnie pomocną dłoń.
Chcę Pani powiedzieć, że nie jest najważniejsze to, jak inni odbierają Pani sytuację i czy uważają, że Pani przesadza. Tylko Pani przeszła przez te wszystkie przykre doświadczenia i ma prawo widzieć je tak, a nie inaczej. Niestety, wielu młodych ludzi (a niekiedy nawet dzieci), wyczuwając, że ktoś z grupy jest „słabszy” (np. bardziej wrażliwy, nieśmiały, zalękniony) lub po prostu inny (np. ze względu na gorszy status materialny, swój wygląd czy sposób ubierania się, jakąś wadę itp.) wyśmiewa się, poniża, robiąc z niego tzw. „kozła ofiarnego”.
Rozumiem, że te wszystkie bolesne przeżycia doprowadziły Panią do utraty pewności siebie, zaniżonej samooceny i prawdopodobnie do zaburzeń lękowych. Ale te przeżycia należą już do przeszłości. Teraz ma Pani już 22 lata, jest Pani w pełni dorosłą kobietą i może Pani zmienić wiele rzeczy w swoim życiu, aby wyjść z tej roli „ofiary”. Przede wszystkim powinna Pani skoncentrować się na poprawie poczucia własnej wartości. To może być trudne, ponieważ nauczyła się już Pani patrzeć na siebie oczami tych, którzy źle Panią traktowali, poniżali. W takiej sytuacji trudno jest spojrzeć na siebie obiektywnie i dostrzec własną wartość. Dlatego uważam, że powinna się Pani zwrócić po pomoc do profesjonalnego psychoterapeuty. Podczas psychoterapii, w bezpiecznych warunkach i atmosferze akceptacji, będzie Pani mogła nauczyć się patrzeć na siebie na nowo, dostrzegać swoje zalety i talenty (które z pewnością Pani ma, tylko przykryte kompleksami), uniezależnić od opinii innych ludzi na Pani temat. Głęboko wierzę, że nie musi Pani żyć w tej „klatce” bolesnych przeżyć, ale wymaga to z Pani strony odwagi, by zwrócić się po pomoc i otwartości, by ją przyjąć. Czy jest Pani gotowa na to, by dać sobie szansę na bycie szczęśliwą?
Zachęcam Panią do lektury na przykład tego artykułu: https://portal.abczdrowie.pl/jak-podniesc-poczucie-wlasnej-wartosci.
Pozdrawiam Panią serdecznie i życzę dużo siły do walki o siebie.
Przypominamy, że udzielane informacje stanowią jedynie informację poglądową. W celu uzyskania diagnozy oraz zaplanowania leczenia, prosimy o zasięgnięcie osobistej porady lekarskiej.

Dotyczy: Mania Natrętne myśli Nerwica natręctw Lęk Stres Niska samoocena Zaburzenia lękowe Brak okresu Psychologia

Dlaczego dziecko jest onieśmielone?

Córka poszła do 1klasy do szkoły do zerówki chodziła w przedszkolu wszystko było ok pozatym niż nie słuchała pani zanim wykonywała polecenia trochę minęło.w szkole pani mówi że nie wykonuje poleceń nieodpowiada na pytania córka twierdzi że się boji ale...

Redakcja abcZdrowie

Szanowna Pani! Moment rozpoczęcia edukacji w szkole to dla wielu dzieci trudny i stresujący czas. Dzieje się tak z wielu powodów, począwszy od samej zmiany miejsca – z małej przestrzeni przedszkola na dużą szkołę, w której niełatwo się odnaleźć. Nowi... Szanowna Pani!
Moment rozpoczęcia edukacji w szkole to dla wielu dzieci trudny i stresujący czas. Dzieje się tak z wielu powodów, począwszy od samej zmiany miejsca – z małej przestrzeni przedszkola na dużą szkołę, w której niełatwo się odnaleźć. Nowi nauczyciele, nowe wymagania, zupełnie nowa grupa rówieśnicza. I nowe zasady. Proces adaptacji pierwszoklasisty do nowego środowiska może trwać wiele tygodni, a gdy pojawi się jakiś problem – znacznie dłużej.
Na podstawie Pani krótkiego opisu nie sposób zdiagnozować przyczyny, z powodu której Pani córeczka odczuwa lęk i zachowuje się w taki sposób. Można jedynie stawiać hipotezy. Przyczyna może leżeć po stronie nauczycieli/ wychowawcy - np. dziecko boi się wypowiadać na forum klasy, czytać na głos z lęku przed reakcją nauczyciela, krytyczną uwagą, krzykiem. Problem może też leżeć w braku akceptacji ze strony grupy rówieśniczej – bardziej wrażliwe, nieśmiałe czy po prostu „inne” dziecko (np. z powodu noszenia okularów, aparatu, rodzaju ubioru czy jakiejś cechy wyglądu) może być wyśmiewane, krytykowane i odrzucane. Taki stres może oczywiście prowadzić do ogólnego zahamowania, zarówno w kontaktach, jak i w nauce, nawet regresu w rozwoju. Jeśli ani Pani córeczka, ani nauczycielka nie powiedziały Pani, gdzie może leżeć przyczyna takiego zachowania dziecka, to można tylko się domyślać.
Proponuję, żeby Pani jak najwięcej rozmawiała z córką, zadając jej otwarte pytania, np. „Jak ci minął dzień w szkole?”. Najważniejsza będzie atmosfera poczucia bezpieczeństwa i bezwarunkowej akceptacji, jaką dziecko powinno być otoczone w domu. Nie wolno wywierać na nim presji, by starało się bardziej, wyśmiewać jego problemów czy nadmiernej wrażliwości, obwiniać. Jeśli córce trudno się otworzyć, albo sama nie potrafi stwierdzić, czego tak naprawdę się boi, to można zastosować 2 metody. Pierwsza z nich polega na tym, by dziecko narysowało rysunek na zadany temat, np. „Mój dzień w szkole”, „Ja na lekcji” itp., który następnie omówi (można zadawać delikatne pytania o poszczególne elementy rysunku, czy odczucia postaci). Być może ta metoda naprowadzi Panią na jakiś trop. Druga metoda to zabawa z lalkami czy misiami, podczas której prosimy, aby dziecko przedstawiło jakąś scenkę z udziałem tych zabawek. Najprawdopodobniej „przeleje” ono swoje uczucia, problemy i konflikty na postaci przedstawienia.
Jeśli te metody nie wskażą przyczyny cierpienia Pani córeczki, to niezbędna może być pomoc specjalisty z poradni psychologiczno-pedagogicznej. Każda szkoła podlega wybranej poradni tego typu, można w niej bezpłatnie uzyskać pomoc psychologiczną dla dziecka.
Pomocne wskazówki może Pani znaleźć także w odpowiedziach naszych specjalistów na podobne pytania:
• https://pytania.abczdrowie.pl/pytania/jak-leczyc-leki-u-dziecka
• https://pytania.abczdrowie.pl/pytania/bole-brzucha-biegunki-wymioty-i-lek-przed-szkola-u-5-5-latka
Pozdrawiam Panią serdecznie i życzę powodzenia!
Przypominamy, że udzielane informacje stanowią jedynie informację poglądową. W celu uzyskania diagnozy oraz zaplanowania leczenia, prosimy o zasięgnięcie osobistej porady lekarskiej.

Dotyczy: Stres Pediatria Dziecko

Dlaczego mam taki problem w wieku 22-lat?

Witam, piszę ponieważ mam mętlik w głowie i potrzebowałabym jakiejś wstępnej diagnozy mojego stanu zdrowia psychicznego. Chcę napisać część moich przeżyć bo może to pomóc w jakiejś wstępnej diagnozie. Miałam ciężkie dzieciństwo - przez pare lat wychowywałam się bez... Witam, piszę ponieważ mam mętlik w głowie i potrzebowałabym jakiejś wstępnej diagnozy mojego stanu zdrowia psychicznego. Chcę napisać część moich przeżyć bo może to pomóc w jakiejś wstępnej diagnozie. Miałam ciężkie dzieciństwo - przez pare lat wychowywałam się bez ojca z którym łączyła mnie bardzo silna więź i byłam wtedy ,,wychowywana" przez moją matke. Była i jest do dziś alkoholiczką, znęcała się nade mną fizycznie, poniżała mnie, wyzywała i męczyła mnie psychicznie przez pare dobrych lat. W wieku może 8/9 lat główną opiekę przejął nade mną mój ojciec a matka pojawiała się od tamtego czasu w moim życiu epizodycznie i nie wnosiła do niego niczego pozytywnego. Wreszcie zaczeła skłócać mnie z Tatą oraz tworzyć konflikty pomiędzy rodziną od jego strony, manipulowała każdym i robiła z każdego idiotę czego nie widziałam bo marzyłam o normalnej rodzinie, normalnym kontakcie z moją mamą i o tym żebym czuła się wreszcie przez nią kochana. Brakowało mi w życiu matki, a gdy podrosłam i zdałam sobie sprawe z jej ciągłego alkoholizmu postanowiłam zamieszkać z nią i chciałam jej pomóc się pozbyć uzależnienia. Mieszkałam z nią przez prawie rok i codziennie byłam przez nią wyzywana od najgorszych, byłam bita i dalej poniżana. Jej alkoholizm zrobił z niej tak straszną osobę że potrafiła dopuścić się do najgorszych czynności względem mnie i moją próbe pomocy w walce z jej alkoholizmem uważała za kłamstwo. Nienawidziła mnie całym sercem i robiła ze mnie najgorszą osobę. Wreszcie gdy się poddałam i postanowiłam wrócić do ojca zaczeła mnie prześladować, gnębić, wypisywać kłamstwa na mój temat do mojego Taty i jej bliskich. Po przeżyciach z moją matką próbuje sobie wmówić że nie potrzebuje jej w moim życiu, ale zazdroszczę każdej osobie która ma kochającą matkę w której można zauważyć wsparcie i okazuje dziecku miłość. Oprócz sytuacji z moją mamą, miałam ciężkie życie w szkole od praktycznie 6/7 roku życia gdy zaczęłam chodzić do zerówki. Nie wpasowałam się w rówieśników i nie znalazłam koleżanek ani kolegów, natomiast byłam wyśmiewana przez nich od początku do końca mojej przygody w szkole podstawowej. Nabijali się z mojego wyglądu, potem w starszych klasach byłam poniżana przez moją wage ponieważ uprawiałam sport i przez kompleksy stosowałam głodówki które spowodowały opuchlizne i zatrzymanie wody w organiźmie. Przez całą podstawówkę budziłam się i zasypiałam z myślami o popełnieniu samobójstwa bo byłam sama z problemami i czułam że przestaje sobie z nimi radzić. Nie potrafiłam się zwierzyć mojemu Tacie który był mi w tamtej chwili najbliższy przez co czułam się totalnie samotna. Końcowo wylądowałam w szpitalu przez kiepski stan zdrowotny. Mam również problem z nawiązywaniem bliskich relacji z chłopakami. Czuję się tak jakby brakowało mi miłości. Zakochuje się bardzo szybko w każdym chłopaku z którym zacznę rozmawiać, czy nawet po prostu go zobacze (ale go nie znam). Byłam do tej pory w trzech poważniejszych związkach a każdy z nich kończył się zerwaniem z mojej strony ponieważ traciłam uczucia do partnera. Nie chciałam nigdy nikogo zranić i wiem że to we mnie tkwi problem i jest ze mną coś nie tak, bo przynajmniej dwóch z nich traktowało mnie tak jak każda inna kobieta by chciała być traktowana przez swoją drugą połówkę, ale ja mimo wszystko traciłam uczucia a oprócz tego potrafiłam zacząć się szybko denerwować lub irytować gdy z nimi rozmawiałam. Starałam się wmówić sobie że to pewnie tylko chwilowy kryzys, może mam gorszy dzień czy tydzień i potrzebuje odpoczynku, jednak mimo tego jak mocno starałam się znowu ich pokochać tym bardziej popadałam w szał i czułam się uwięziona w związku bo w końcu byłam w nim z kimś kogo nie kochałam. Bałam się za każdym razem zerwać. Podsumowując moim problemem jest pokochanie drugiej osoby i siebie samej. Nigdy nie czułam się kochana przez mamę o której miłości marzyłam i wychowywałam się będąc przez nią raniona. Kontakty z rówieśnikami doprowadziły mnie do ciężkich stanów gdzie ostatecznie przestałam dostrzegać w sobie jakiekolwiek pozytywy. Popadłam w kompleksy które trzymają się ze mną do dzisiaj, miewałam i mam nadal myśli samobójcze. Czuje się osamotniona, nie mam chęci do czegokolwiek, nie widzę siebie w przyszłości i mój los jest mi obojętny. Szybko potrafię się w kimś zakochać, ale nie potrafię pokochać drugiego człowieka na dłużej i mimo tego że nie chcę, to i tak przestaje darzyć go tym samym uczuciem i niecelowo go ranię. Czy ktoś jest w stanie stwierdzić lub chociaż nakierować mnie na to, co może mi dolegać?

Redakcja abcZdrowie

Witam Panią serdecznie! Cieszę się, że zdobyła się Pani na to pytanie, a zarazem wyznanie. Proszę, by nie zaprzestawała Pani szukać dla siebie wsparcia. Głęboko Pani współczuję przeżyć, których doświadczyła w dzieciństwie i wczesnej młodości. W opisie Pani przeżyć widzę... Witam Panią serdecznie!
Cieszę się, że zdobyła się Pani na to pytanie, a zarazem wyznanie. Proszę, by nie zaprzestawała Pani szukać dla siebie wsparcia. Głęboko Pani współczuję przeżyć, których doświadczyła w dzieciństwie i wczesnej młodości.
W opisie Pani przeżyć widzę wiele niepokoju, cierpienia i poszukiwania swojego miejsca. A gdzie jest bezpieczne miejsce małego dziecka, jak nie przy matce? To całkowicie zdrowe i naturalne, że potrzebowała Pani akceptacji i miłości ze strony matki, jak i to, że była Pani gotowa zrobić niemal wszystko, by je zdobyć. Ważne jest, by zaakceptowała Pani tę delikatną część siebie, która poszukiwała bezwarunkowej miłości. Ona nadal w Pani jest i dzisiaj potrzebuje, by to Pani się nią zaopiekowała i dała jej to, czego szukała tak długo.
Rzetelna diagnoza Pani stanu psychicznego przez Internet nie jest możliwa. Proszę potraktować moje słowa jedynie jako przypuszczenia i sugestie. Jest wysoce prawdopodobne, że w warunkach, które Pani opisała, w Pani psychice wykształcił się szereg schematów dotyczących zarówno zachowania wobec osób mniej lub bardziej bliskich, wobec samej siebie, jak i tego, co i kiedy Pani czuje – schematów reagowania. Opisywane przez Panią myśli samobójcze oraz obojętność co do własnego losu z dużym prawdopodobieństwem wskazują na przeżywaną depresję. I to od wielu lat. Ostatecznie nie jest istotne, jaka nazwa zaburzenia zostanie zdiagnozowana w Pani wypadku, ważne jest to, że Pani codzienność jest przepełniona lękiem, samotnością. Tak nie musi być. Jest możliwe, że z pomocą dobrych ludzi odnajdzie Pani samą siebie.
Bardzo dobrze byłoby, by Pani skonsultowała się zarówno z lekarzem psychiatrą, jak i psychoterapeutą. Jeśli chciałaby Pani jeszcze przyjrzeć się tematowi depresji, proszę skorzystać np. z tego artykułu: https://portal.abczdrowie.pl/testy-na-depresje. Są to testy stosowane np. przez lekarzy pierwszego kontaktu, by zorientować się, czy pacjent przeżywa objawy tej choroby. Można z nich skorzystać również podczas wstępnej autodiagnozy. Jest możliwe, że psychiatra, po rozmowie z Panią zasugeruje farmakoterapię. Dobrze jest pamiętać, że przyjmowanie leków to tylko część rozwiązania, bardzo ważne byłoby podjęcie psychoterapii. Ludzie wychowani w trudnych warunkach, których dziecięce potrzeby nie były zaspokajane w zdrowy sposób, często rozwijają w sobie szereg mechanizmów, które wówczas pozwalały im przetrwać, a dzisiaj utrudniają funkcjonowanie. Zobaczenie, przepracowanie tego pomoże Pani poczuć się dobrze z samą sobą, a także przestać obawiać się bliskich relacji z innymi ludźmi.
Proponuję Pani też samoedukację, przeczytanie artykułów, czy książek na takie tematy, jak DDA (Dorosłe Dzieci Alkoholików - https://portal.abczdrowie.pl/dorosle-dzieci-alkoholikow), matczyna rana, praca z wewnętrznym dzieckiem, teoria stylów przywiązania Johna Bowbly. Myślę, że zwłaszcza ostatnie pojęcie (style przywiązania) pomoże Pani zrozumieć samą siebie i mechanizm, o którym Pani pisze w kontekście pojawiających się w Pani życiu relacji z mężczyznami.
Proszę się nie poddawać i szukać dla siebie pomocy. Praca nad sobą będzie trudna i będzie wymagała wiele wysiłku, ale z czasem poczuje się Pani dużo lepiej.
I bardzo Pani tego życzę, pozdrawiam ciepło.
Przypominamy, że udzielane informacje stanowią jedynie informację poglądową. W celu uzyskania diagnozy oraz zaplanowania leczenia, prosimy o zasięgnięcie osobistej porady lekarskiej.

Dotyczy: Lęk Stres Niska samoocena Uczucie samotności Psychologia Psychoterapia Zazdrość w związku Serce

Czy takie wyniki TSH u 28-latki są prawidłowe?

Witam , mam 28 lat , zrobiłam się nerwowa wybuchowa ( czasem wpadam w szał ) wyzywam się za wszystko na rodzinę , ( byłam leczona na depresję )( nie mogę zajść w ciążę ) lecz nic nie pomogło ,...

Redakcja abcZdrowie

Witam serdecznie! Dziękuję Pani za to pytanie. Z pewnością jest Pani bardzo ciężko, ale najważniejsze, że szuka Pani dla siebie pomocy. Zacznę od Pani kondycji psychicznej. Pisze Pani bardzo ogólnie, że była leczona na depresję, bezskutecznie. Co spowodowało, że zaprzestała... Witam serdecznie!
Dziękuję Pani za to pytanie. Z pewnością jest Pani bardzo ciężko, ale najważniejsze, że szuka Pani dla siebie pomocy.
Zacznę od Pani kondycji psychicznej. Pisze Pani bardzo ogólnie, że była leczona na depresję, bezskutecznie. Co spowodowało, że zaprzestała Pani (jak rozumiem) leczenia? Jeśli przepisywane leki nie przynosiły poprawy, to czy proponowano Pani modyfikację leczenia (zwiększenie dawki, zmiana preparatu, włączenie dodatkowych leków)? Jeśli nie, to należy skonsultować się z innym lekarzem. Po drugie, na skuteczność farmakoterapii w depresji ma wpływ bardzo wiele czynników, które zostały szczegółowo opisane w poniższym artykule: https://portal.abczdrowie.pl/niepowodzenia-leczenia-farmakologicznego-depresji. Co więcej, same leki to najczęściej za mało, żeby mogła nastąpić trwała poprawa – do tego potrzebna jest także psychoterapia. Chcę Panią gorąco zachęcić do kontynuacji leczenia depresji, gdyż Pani obecny stan psychiczny (nerwowość, wybuchowość) świadczy o tym, że nadal potrzebuje Pani pomocy w tym zakresie.
Jeśli chodzi o Pani wyniki badań hormonów tarczycy, to są one jeszcze w normie, chociaż w kierunku niedoczynności (świadczy o tym poziom fT4 blisko dolnej granicy normy). Wynik TSH może być wysoki w przypadku kobiety starającej się o dziecko. Warto poszerzyć diagnostykę tarczycy w kierunku autoimmunologicznego zapalenia, czyli tzw. choroby Hashimoto. W tym celu należy zbadać krew na obecność przeciwciał antytarczycowych. Z tymi wynikami powinna się Pani udać do lekarza endokrynologa, a w celu dalszej diagnostyki problemów z zajściem w ciążę – do ginekologa.
W czasie oczekiwania na poczęcie jeszcze raz zachęcam, żeby najpierw zaopiekowała się Pani sobą – zadbała o swoje ciało i emocje, bo gdy maluszek się urodzi, z pewnością będzie Pani potrzebowała dużo siły. Pomocna dla Pani może być suplementacja, m.in. magnezem, witaminą D3, witaminami z grupy B.
Więcej na powyższe tematy znajdzie Pani np. w poniższych artykułach:
• https://portal.abczdrowie.pl/choroba-hashimoto
• https://portal.abczdrowie.pl/depresja
• https://pytania.abczdrowie.pl/pytania/jaka-dieta-w-nerwicy-lekowej
Pozdrawiam Panią serdecznie i życzę jak najszybszej poprawy samopoczucia!
Przypominamy, że udzielane informacje stanowią jedynie informację poglądową. W celu uzyskania diagnozy oraz zaplanowania leczenia, prosimy o zasięgnięcie osobistej porady lekarskiej.

Dotyczy: Badanie hormonów tarczycy Nerwica Ciąża

Redakcja abcZdrowie

Odpowiedzi eksperta (37207)