Myślę, że w ostatecznym podjęciu decyzji - jaką przyjąć postawę "wychowawczą" wobec dziecka - należałoby uwzględnić także czynnik psychologiczny, w sensie:
- włożenia większego wysiłku w "zrozumienie" świata wewnętrznego córeczki, w kontekście przeżywanych przez nią konfliktów tożsamościowych: "Jaką mam być: taką jak mama, czy taką jak rówieśnicy?", "Kto jest mi bliższy: mama czy dzieci z podwórka/przedszkola?", "Kim jestem: Polką jak mama, czy Szkotką, jak koledzy i koleżanki?" , "Czy mam być bliżej domu, czy może przedszkola?"
- zrozumienia własnej "problematyki", tj. przenoszenia na córkę swoich konfliktów i rozterek związanych z podjętą decyzją o separacji od "rodziny" pierwotnej (biologicznej ale i w sensie symbolicznym - ojczyzny) i wejściu w nową - w znaczeniu rodziny własnej (stworzonej z partnerem) i nowej "rodziny - ojczyzny".
Pani wewnętrzne dylematy (co wybrać: starą czy nową rodzinę, starą czy nową ojczyznę, symbiozę z córką czy wspieranie ją w kierunku autonomii?) mogą utrudniać dziecku naturalne odseparowanie się od Pani (mamy - Polki) i związanie z rówieśnikami z przedszkola (Szkotami) . A Pani z kolei samodzielnie podjąć decyzję, jaki zastosować wobec dziecka "model wychowawczy": naciskać na nie, by perfekcyjnie władało oboma językami (z przechyleniem w kierunku języka mamy), czy dać mu możliwość dokonania samodzielnego wyboru, w kierunku własnej tożsamości (w szerokim tego słowa znaczeniu)?
Optowałabym za tym, by samodzielnie Pani podjęła decyzję o przyjętym "modelu wychowawczym", z jednoczesną świadomością jego roli w formowaniu osobowości córki: w kierunku autonomicznej, bądź niesamodzielnej i zależnej.
