Dzień Dobry Pani,
Dziękuje Pani za napisanie do Nas.
Zacznę od tego, że pierwszy krok, który już Pani zrobiła, polega na tym, żeby zmierzyć
się z problemem (choć ja wolę nazywać to wyzwaniem), nie wypierać go i nie pokrywać pudrem i różem..
Nie należy aż tak skupiać się na Partnerze, ale na samej sobie...
Po to, żeby odkryć własne siły i zobaczyć własne mechanizmy, które ograniczają Pani realizację własnych pragnień, i pchają do zlewania się z Partnerem, by Partner dał to, czego nie dostała Pani być może w dzieciństwie...(wiele Ludzi nie dostało).
Żeby złapać równowagę, trzeba nauczyć się odpuszczać i dawać sobie samej
przestrzeń I pracować nad Pani partnerstwem dotąd, dopóki Pani kocha i chce tego związku...,
W związku niezwykle istotnym dla Pani jest by nie "zlewać" się z Partnerem i nie koncentrować się tylko na Nim, nie uzależniać swojego dobrostanu psychicznego od Partnera, ale mieć obszar realizacji swoich potrzeb, zainteresowań, relacji ze
Znajomymi właśnie wtedy, gdy Chłopak jest nieobecny (z powodu odległości) lub realizuje własne potrzeby....
Podsumowując, uważam, że Pani opis wskazuje na problem samooceny i samoakceptacji oraz poczucia własnej wartości.
Takie treningi, do których Panią inspiruję można znaleźć w Internecie, często uczestnictwo w nich jest bezpłatne.
Takie treningi mogłaby Pani przeprowadzić również pod bezpośrednią opieką psychologa, do których mocno Panią zachęcam.
Gdyby miała Pani życzenie takiej pracy rozwojowej ze mną, zapraszam do kontaktu na Skype.
Życzę Pani tylko spełnionego związku,
irena.mielnik.madej@gmail.com
