Zapytaj lekarza

7 3 9 , 9 9 4

odpowiedzi udzielonych przez naszych ekspertów

Rzetelnie + Bezpiecznie + Bezpłatnie

Jak poradzić sobie z niechęcią do nauki?

Witam! Jestem w klasie maturalnej, już za 3 miesiące są egzaminy, a ja jeszcze nic nie zaczęłam powtarzać ani się uczyć. Czuję straszną niechęć do nauki, a wręcz lęk. Niepokoi mnie to, bo pomimo tego, że wszyscy mówią, że matura to bzdura i jest banalna, to trzeba się do niej przygotowywać. Wiem, że moje koleżanki regularnie od września powtarzają materiał, rozwiązują testy. Zawsze byłam dobrą uczennicą, miałam same piątki, wzorowe zachowanie, dużo się uczyłam. W zeszłym roku miałam w szkole bardzo dużo nauki, wiele przedmiotów i sprawdzianów i wiele godzin dziennie siedziałam nad książkami, bo bardzo wolno się uczę, wolno czytam, długo robię notatki, ale to był taki system, że po prostu w każdym tygodniu był jakiś sprawdzian, kartkówka. Notatki z każdego przedmiotu robiłam regularnie, bo nie trzeba się było na tym tak skupiać, wystarczyło przepisywać z książki i notatek z lekcji, ale do sprawdzianu zawsze uczyłam się na ostatnią chwilę, dzień przed albo rano od 6 i zdawało to u mnie egzamin, bo to wystarczyło, żeby dostawać maksymalną liczbę punktów. Ściągi nie były mi potrzebne, a koleżanki, które uczyły się cały tydzień dostawały gorsze oceny, tylko efekt był taki, że za parę dni nic już z tego nie pamiętałam, tylko przerabiałam już nową partię materiału do następnej kartkówki.

Mimo tej nauki miałam też czas dla siebie, spędzałam go z chłopakiem. Może łatwiej było mi się uczyć, bo cały czas spędzaliśmy razem, on jest o dwa lata starszy i zawsze gdy czegoś nie wiedziałam, to mi pomagał, uczył mnie matematyki, był taki wyrozumiały. Czasem zrobił za mnie jakieś mało ważne zadanie domowe, które jemu zajęło 5 minut, a ja straciłabym na to 2 godziny. Potem przyszły wakacje, w które powiedziałam sobie, że poświęcam je na naukę do matury, że ten rok trzeba się przemęczyć, pouczyć, żeby potem bez stresu zdać i dostać się na studia. Zrobiłam wokół tego mnóstwo szumu i do tej pory tak jest, cały czas mówię, że muszę się uczyć do matury, nakupiłam mnóstwo repetytoriów, testów i nic, nie potrafię się uczyć. Mam teraz mniej lekcji, bo zostały tylko podstawowe przedmioty, mniej sprawdzianów i owszem dalej mam same 5 w tym roku, bo jak jest jakiś sprawdzian, to uczę się tak jak w zeszłym roku, ale po za tym mam mnóstwo wolnego czasu. W tym roku było go wyjątkowo dużo, mało lekcji, dużo dni wolnych, jakieś święta, teraz ferie i mogłam naprawdę mnóstwo się nauczyć, a tak strasznie mnie od tego odpycha.

Nie potrafię się już tak uczyć jak w zeszłym roku, nic mi do głowy nie wchodzi, nic nie zapamiętuję, mam bardzo krótkotrwała pamięć. Wiem, że to głupi problem i że to kwestia mojej psychiki. Jestem bardzo nieśmiała, wszystkim się zawsze bardzo stresuję i jestem bardzo niezaradna i niesamodzielna (rodzice zawsze trzymali mnie pod kloszem), jestem najmłodszą córeczką. Na szczęście mam chłopaka, przy którym czuję się bezpiecznie, który mnie w pełni akceptuje, pomaga mi. Jesteśmy ze sobą dwa lata i wiemy, że będziemy razem, bo nie potrafimy bez siebie żyć. Ostatnio przez dłuższy czas często się kłóciliśmy, mi się wydawało, że jemu już mniej zależy, bo odeszła ta cała piękna otoczka (czułe słówka, komplementy, niespodzianki, każda wolna chwila spędzana razem) i bardzo się o to czepiałam, bo bardzo mi tego brakowało. On to wszystko cierpliwie znosił, teraz już w zasadzie wychodzimy na prostą, chociaż dalej mi tego brakuje, ale wiem, że on ma za dużo rzeczy na głowie - szkoła i dużo pracy. Wiem, że robi to dla mnie, że chce odłożyć coś na wspólną przyszłość i wiem, że on po prostu potrzebuje spokoju, ale ja teraz też potrzebuję jego wsparcia z nauką tak jak kiedyś, rozmowy, pomocy. Najbardziej brakuje mi takiej szczerej rozmowy z nim o wszystkim, bo to, że zniknęła ta cała piękna otoczka, to rozumiem, bo doszło dużo obowiązków i nie mamy dla siebie czasu. Zresztą mężczyźni raczej nie potrzebują takich rzeczy. Dla niego ważne jest to, że po prostu jesteśmy razem. Wprawdzie mówi mi często, że mnie kocha, ale nie ma takiego romantyzmu jak kiedyś.

Jeśli chodzi o związek to nie boję się, bo bardzo się kochamy i mam nadzieje, że jak się trochę przyluźni z obowiązkami, to wszystko wróci do normy. Wydaje mi się, że ten brak chęci do rozmowy może wynikać z tego, że ostatnio podczas rozmów o wszystko się czepiałam i zawsze marudziłam, np. jeśli chodzi o tą moją niechęć do nauki, to ma już dość tego mojego marudzenia i mówi, żebym się wzięła w garść, bo wszystko sobie wymyślam i jestem na dobrej drodze do niezdania matury, a takie coś mi nie pomaga. Wygadałam się o tym wszystkim mamie, ale to poza wsparciem niewiele mi pomogło. Nie wiem, co się ze mną dzieje, jeśli chodzi o tę naukę. Wiem, że to kwestia mojej psychiki, tylko czuję się bezradna. Myślałam o tym, żeby pójść do psychologa, ale tak naprawdę, jeśli sama się nie przemogę, to przecież nic to nie pomoże. Nie wiem, czy mam jakiś problem ze sobą, dlatego po prostu potrzebowałam się wygadać, żeby ktoś obiektywnym okiem na to spojrzał, czy wszystko ze mną w porządku i to jakiś stres. Czy może jest coś ze mną nie tak, jeśli chodzi o tę naukę i o to moje czepianie się chłopaka.

Wracając do tej nauki to mam tak, że wieczorem nie mogę zasnąć, bo bardzo się stresuję, że nie zdążę się przygotować do tej matury, że nie dostanę się na studia, a jak się dostanę, to sobie na nich nie poradzę. Planuje sobie, że następnego dnia już się zaczynam uczyć, że zrobię to, to i to, że jak tak codziennie się zacznę uczyć to sobie poradzę i będzie dobrze, że dam radę. Tylko jak już przychodzi do tego, że mam siąść do nauki to nie potrafię. Strasznie mnie od tego odpycha. Jak już siądę to nie mogę się skupić i po 5 minutach rezygnuję, zaczynam robić notatki i mówię, to teraz chociaż zrobię notatki a później się tego nauczę, ale już teraz nie ma czasu, później, bo zostały tylko 3 miesiące. Cały czas chodzę i marnotrawię czas. Odczuwam taki lęk i tęsknotę za chłopakiem. Cały dzień chodzę, nieraz płaczę i czekam na wieczór aż się spotkamy, a przecież mogłabym się w tym czasie pouczyć. Szybciej by czas zleciał i wieczór poświęcić jemu bez stresu o maturę. Nie wiem, czy chodzi o to, że nie potrafię bez niego funkcjonować, czy tak ta myśl o tym, że nie mogę się tylko nauczyć na sprawdzian, ale muszę wszystko zapamiętać do matury. Podejrzewałam nawet niedoczynność tarczycy, ale wydaje mi się, że to tylko kwestia mojej psychiki. Nie wiem czy po za tym, żebym się przemogła i jakoś zorganizowała jest jakaś rada? Proszę o oponie. Pozdrawiam!

KOBIETA, 19 LAT ponad rok temu

Jak radzić sobie ze stresem?

Witam!

Nauka nie musi być dla Pani problemem. Rozumiem, że z jednej strony uczenie się kojarzy się Pani z czymś nieprzyjemnym, z drugiej nie ucząc się powoduje Pani u siebie nasilanie się stresu i lęków. Warto, żeby zastanowiła się Pani na początek nad tym, co opisała w liście o sobie. Określiła Pani siebie jako osobę niezaradną i niesamodzielną, która zawsze mogła liczyć na czyjąś pomoc. Wsparcie i pomoc innych osób jest bardzo ważne, ale matura nazywana jest egzaminem dojrzałości, a to oznacza, że sama Pani musi ją zdać. Tylko od Pani będzie zależało, jaką wiedzę zdobędzie Pani przed podejściem do tego sprawdzianu. Możliwe, że ciężko jest się Pani zmobilizować do systematycznej nauki, bo wcześniej nie stosowała Pani takiego systemu zdobywania wiedzy. Warto spróbować usystematyzować codzienne obowiązki, by mogła się Pani przekonać, że odpowiednie rozplanowanie czasu może pomóc nie tylko w nauce, ale przede wszystkim w poprawie samopoczucia. Proszę rozpisać sobie wszystkie za i przeciw zdobywania wiedzy. Sądzę, że poważnym minusem nieuczenia się jest stres, który może wywoływać u Pani silne napięcie, a w efekcie przekładać się na kłótnie z partnerem. Chłopak może Pani pomóc w osiągnięciu celu. Proszę jednak na początek spróbować rozbić cel końcowy - zdanie matury, na klika mniejszych, np. dziś powtórzę klika rozdziałów z konkretnego przedmiotu. Warto zastanowić się, (może wspólnie z nim?) jak mogłaby Pani zmienić swoje nastawienie do zdobywania wiedzy. Teraz opisuje to Pani jak najgorsze tortury. Proszę zacząć od tego, że nikt Pani nie zmusza do podchodzenia do matury, że to Pani sama tego chce. Dobrze zdana matura otwiera Pani drogę do spełnienia marzeń, więc nauka do niej nie musi być drogą przez mękę. Pisze Pani o problemach z pamięcią. Niećwiczona pamięć faktycznie staje się słabsza, dlatego trzeba ją regularnie gimnastykować. Dobrze byłoby, gdyby powtarzała Pani regularnie najważniejsze kwestie, np. wzory matematyczne, daty wydarzeń czy hasła. Może je Pani zapisać na dużych kartkach i powiesić na ścianach pokoju, żeby móc w każdej chwili na nie spojrzeć. Wraz z chłopakiem może Pani przygotować swoisty quiz i na zmianę zadawać sobie pytania. Pytania warto przygotować samodzielnie i zapisać je na karteczkach wraz z odpowiedziami. Może Pani mama również wzięłaby w nim udział. Wspólnie moglibyście powtarzać materiał w formie przyjemnej zabawy. W internecie może Pani poszukać ćwiczeń, które pomagają wiązać ze sobą fakty i łatwiej je przez to zapamiętywać. Są to tzw. mnemotechniki. Jest to przyjemna i dość zaskakująca forma przyswajania nowych informacji. Jeśli nauka przestanie być dla Pani wyłącznie obowiązkiem łatwiej będzie zapamiętywać poszczególne partie materiału. Warto też, by sama Pani poszukała nowych możliwości łączenia przyjemnego spędzania czasu z uczeniem się materiału wymaganego do matury.

Pozdrawiam

Psycholog w Szpitalu Powiatowym w Otwocku na oddziale rehabilitacji neurologicznej.
0

Dzień Dobry Pani,

Z Pani obszernej relacji wynika, że odwleka Pani czynności związane z nauką (prokrastynacja) i dzieje się tak, że im bardziej Pani chce, to tym bardziej to nie wychodzi.

Myślę, że zbyt duże oczekiwania, jakie sobie Pani narzuciła i napięcie związane ze zbliżająca się maturą, są to przyczyny Pani napięć wewnętrznych i obecnego Pani przeświadczenie, że sobie Pani nie poradzi.

Na ten moment wskazana byłaby dla Pani zmiana, żeby oderwać się od myślenia, wprowadzając aktywność fizyczną (zmieniając perspektywę) która byłaby pomocna w auto motywacji do nauki.
Podsumowując, myślę że pomocna byłaby dla Pani zwyczajna rozmowa/praca z psychologiem, by mogła Pani stworzyć sobie skuteczny plan działania i realizowania go krok po kroku, w myśl zasady skutecznych i "małych kroków", traktując siebie ze zrozumieniem.
W tym okresie wzmożonego zapotrzebowania energetycznego wskazana byłaby suplementacja magnezem, wit. B1, B2, B6, wit. D3.

Jestem przekonana że bez wysiłku i zadowalająco zda Pani maturę
i dostanie się na kierunek studiów, który Panią interesuje.

Z przesłaniem dla Pani skuteczności i pomyślności,
irena.mielnik.madej@gmail.com


Psycholog, trener w zakresie rozwoju osobowości
0
redakcja abczdrowie Odpowiedź udzielona automatycznie

Nasi lekarze odpowiedzieli już na kilka podobnych pytań innych użytkowników.
Poniżej znajdziesz do nich odnośniki:

Patronaty
Ważne tematy