Zapytaj lekarza

7 1 6 , 5 3 1

odpowiedzi udzielonych przez naszych ekspertów

Rzetelnie + Bezpiecznie + Bezpłatnie

Czy to możliwe, by w tak młodym wieku mieć depresję?

Witam! Od długiego czasu mam szereg problemów dotyczących mego samopoczucia, zdrowia (?). Za parę miesięcy kończę 17 lat i tym bardziej wydaje mi się dziwne, aby i mnie mógł dotyczyć problem depresji. Nie chcę zwracać się do nikogo jawnie o pomoc, poradę, bo to wiązałoby się z otwarciem na ludzi, a to nie idzie mi najlepiej. Zacznę od początku. W zasadzie to większość mojego życia spędziłam tak, jakby na uboczu. Nie identyfikowałam się z ludźmi ze szkoły, nie zawierałam przyjaźni. Żyłam tak sama dla siebie. Miałam oczywiście kolegów, koleżanki, ale i tak jak wracałam do domu, to wolałam być sama. Skupiłam się jednak bardzo mocno na nauce. Zawsze wzorowe zachowanie, czerwony pasek i najwyższa średnia. Gimnazjum skończyłam jako najlepsza uczennica, byłam pierwsza na liście do nowej szkoły. Jednak moja ambicja podczas nauki w gimnazjum z czasem przybrała "chorą postać". Siedziałam ciągle nad książkami, często do późnych godzin, a w 3 klasie to już nawet większość nocy nie przesypiałam. Czułam się potwornie zmęczona, ale jednak się nie poddawałam. Jednocześnie muszę zaznaczyć, że pochodzę z tak zwanego dobrego domu. Dlatego ciągle muszę się skupiać na tym, by nie podpaść z czymś i dbać o opinię, gdyż mieszkamy w małej miejscowości. W czasie mej nauki w gimnazjum zaczęły się pierwsze przygody z alkoholem i papierosami, a nawet samookaleczaniem. To był mój sposób na "normalność". Muszę również powiedzieć, że przez większość mojego życia skupiam się na swoim wyglądzie. Nie jestem typową szczuplutką pięknością. Jestem natomiast trochę "zaokrąglona", ale nie mam nadwagi. Dlatego wiele lat trwam w kompleksach, mam niską samoocenę, nie chodzę na imprezy, żeby nie obcować z ludźmi, a jak już to tylko po to, by się napić. Ponad rok temu w moim życiu zdarzyło się wiele złego. Tragiczny wypadek, do tego inne zdarzenia związane z moją rodziną spowodowały, że musiałam chyba szybciej dojrzeć. Nie pokazywałam na zewnątrz, co czuję. Starałam się być silna. Nie chciałam, by rodzina jeszcze ze mną miała problemy, a im to najwyraźniej odpowiadało, bo nie musieli się skupiać na mnie, a na osobach, które najbardziej ucierpiały w tych przykrych wydarzeniach. Ja jednak zaczęłam się izolować coraz bardziej od ludzi. Od wielu miesięcy po prostu tak żyję w samotności. Ten wypadek sprawił, że całkowicie już nie ufam ludziom. Nie pozwalam się do siebie zbliżyć, sama też się nie otwieram. Wszystko trzymam dla siebie. Pierwszy rok minął w miarę spokojnie. Ale od momentu pierwszej rocznicy tego wypadku, jakoś ze mną o wiele gorzej. Strasznie opuściłam się w nauce, kompletnie mnie to nie obchodzi, czy będę miała 5 czy 1. Zaczęłam wagarować. Na początku były pojedyncze godziny, a teraz zdarza mi się nawet 3 dni z rzędu nie przyjść do szkoły. Nie mogę się skupić na nauce. Nie potrafię nawet się już zmusić do tego, by przysiąść do książek. Nie widzę sensu, dla którego miałabym się uczyć. Jestem ciągle zmęczona. Mimo że teraz śpię nawet po kilkanaście godzin, to mi nic nie daje. Właśnie... ciągle chce mi się spać. Przychodzę ze szkoły, zasłaniam okna, bo najlepiej czuję się jak jest ciemno i idę spać. W zeszłym tygodniu spałam nawet po 13 godzin! Unikam ludzi, irytują mnie niesamowicie. Nawet rodzina. Jakieś gesty, słowa. Wszystko wydaje mi się niepotrzebne i wkurzające. Najchętniej siedzę sama gdzieś w pokoju albo wychodzę i godzinami słucham muzyki, co i tak niedawno też zaczęło mnie nużyć. Słucham już tylko dołujących piosenek. Znowu palę i zaczęłam się ciąć ponownie. Myślę o śmierci, ale na razie nie w perspektywie, że chcę się zabić, ale tak zastanawiam się, jakby to było, gdybym teraz umarła... Czasami nawet sobie to wyobrażam... Doszło do tego, że jak idę do szkoły, to przyłapuję się na tym, że często wchodzę na pasy mimo czerwonego światła z myślą, że coś mnie potrąci. Nie mam ochoty na nic. Czasami jak tak zasnę o 17, to nawet nie wstaję, by się umyć, tylko rano przed wyjściem do szkoły to robię. Ciągle ranię osoby, które próbują się do mnie zbliżyć. Nic mi już nie przynosi satysfakcji. Nawet w wolontariacie zauważyłam, że rozmawiając z pacjentem, myślę o swoich problemach. Nie słucham go. Czasami dokucza mi ból w okolicy klatki piersiowej i głowy. Ostatnio nawet 4 razy leciała mi krew z nosa i na drugi dzień również to krwawienie mnie zbudziło. Wieczorami zdarza mi się, że płaczę sama w pokoju. Ale ostatnio nawet już na to brak mi siły. W dodatku okres spóźnia mi się już 2 tygodnie i nie wiem dlaczego. Rodzina nic nie widzi. Jestem dobrą aktorką. Przy nich wesoła, by zaraz potem wrócić do pokoju i użalać się nad sobą i światem. Te wahania mnie już wkurzają. Rano myślę tak, a wieczorem już inaczej. To straszne. Proszę mi powiedzieć... czy to ma związek z depresją? Z tym wypadkiem? A może to zwykłe lenistwo i tylko szukam wymówki?

KOBIETA ponad rok temu

Przyczyny udaru mózgu

Udar mózgu stanowi 80 proc. wszystkich udarów i jest jednym z powikłań zatorowych chorób serca. Będąc główną przyczyną niesprawności osób po 40 roku życia, stanowi trzecią w kolejności przyczynę zgonów. O przyczynach powstawania udaru mózgu, opowiada prof. Janina Stępińska, kardiolog.

Witam serdecznie,

Zaburzenia depresyjne mogą występować w każdym wieku.

Obraz depresji u dzieci i młodzieży jest podobny do depresji osób dorosłych (występowanie obniżonego nastroju, spowolnienia, poczucie winy lub beznadziejności), choć uważa się, że występują częściej takie objawy, jak: drażliwy nastrój, pogorszenie wyników w nauce, wycofanie z aktywności, myśli samobójcze. Częściej pojawia się również tzw. atypowy przebieg depresji z nadmierną sennością, zwiększonym apetytem oraz wrażliwością na odrzucenie w kontaktach interpersonalnych.

Wiele przypadków depresji w tym wieku wiąże się z innymi zaburzeniami, np. zaburzeniami lękowymi, nadużywaniem substancji psychoaktywnych.

Leczenie powinno być kompleksowe, obejmujące psychoterapię, farmakoterapię, psychoedukację pacjenta i jego rodziny.

Jeśli początek objawów jest związany ze stresującym wydarzeniem, można rozważyć rozpoznanie adaptacyjnej reakcji depresyjnej, gdzie główną metodą leczenia jest psychoterapia.

W tej sytuacji wskazana jest konsultacja z psychiatrą w ramach poradni zdrowia psychicznego dla dzieci i młodzieży, w celu określenia diagnozy i dalszych zaleceń.
Profesjonalna, fachowa pomoc jest więc w twoim zasięgu.

Samookaleczenia, nadużywanie substancji psychoaktywnych są autodestruktywnym zachowaniami, które nie rozwiązują Twoich problemów i nie zaspokajają Twoich potrzeb. Relacja terapeutyczna oparta na zaufaniu jest teraz dla Ciebie bardzo ważna. Nie warto zwlekać i odrzucać pomocy. Nieleczony epizod depresyjny trwa przeciętnie ok. 6 miesięcy. Zastanów się, czy warto ryzykować fatalne samopoczucie przez tak długi okres czasu. Wczesna pomoc i wsparcie pozwoli Ci ponownie czerpać satysfakcję z życia.

Serdecznie pozdrawiam

Psychiatra, absolwentka Uniwersytetu Medycznego w Poznaniu.
0
redakcja abczdrowie Odpowiedź udzielona automatycznie

Nasi lekarze odpowiedzieli już na kilka podobnych pytań innych użytkowników.
Poniżej znajdziesz do nich odnośniki:

Patronaty
Ważne tematy