Jeśli jestem gejem, to czy to jest wyleczalne?

Witam, Mam 15 lat, jestem w III gim. jestem chłopcem... Od dłuższego czasu mam problem. Mianowicie codziennie mam „doła”, albo prawie codziennie. Nic nie jest tak jak dawniej, nie lubię siebie, słucham ciągle smutnej muzyki, która jeszcze bardziej potęguje we mnie te złe samopoczucie, dodam, że nie potrafię słuchać wesołych piosenek. Wydaje mi się, że mam jakiś stan a'la depresja, boję się, bo nie radzę sobie z niczym, uczę się i wraz wychodzi źle, ciężko mi się przyłożyć i przybrać do nauki. Kilka razy było tak, że zadawałem sobie kary, dla siebie od Boga, albowiem ciąłem rękę. Był taki okres w życiu, że się modliłem codziennie po pół godziny, ale to nie pomagało mi po prostu, płakałem i prosiłem o pomoc. Mam wyrzuty sumienia o wszystko - o kłótnie z rodzicami, babcią dziadkiem, o krzyk na brata, o swoje myśli, masturbację, którą przez pewien okres non stop robiłem, myśląc głownie o chłopakach (nie wiem dlaczego, przecież brzydzę się gejami, kiedyś z kolega zrobiliśmy głupstwo taka zabawa była o seksie i macaniu w miejsca intymne, tak rozładowywaliśmy swój popęd, ale to już dawno zażegnane, a wszystko gdzieś siedzi we mnie, ale o tym zaraz) nawet sny. Śnią mi się sny, ale nie takie jakich oczekuję, mianowicie śni mi się sen erotyczny, ale z udziałem chłopaków, dwa razy śniła mi się moja koleżanka, a potem przyjaciółka, a tak na okrągło to ciągle mężczyźni, mam już dosyć - czy jestem homoseksualistą? Budzę się ze zmazami nocnymi, czasem boję się gdy się przebudzę w środku nocy, że zasnę i przyśni mi się gej i dostanę polucji. Nie chcę być... Mam dziewczynę podobają mi się dziewczyny, ale ciągle jest to samo. Czy jestem ciotą? Proszę o pomoc. Zawsze zadaję sobie jedno pytanie: „Boże w co ja wdepnąłem, po co to robiłem, dlaczego to mnie podniecało, nie potrafiłbym być homoseksualistą nie! Wcześniej oglądałem strony internetowe +18 głownie, różne, później z gejami, a teraz wcale. Ja się boję, że moja orientacja jest inna niż wszystkie. Dziewczyny też mnie podniecają, ale czasem nie wiem co jest silniejsze. W szkole było kilka osób, które przezywały mnie od pedałów, boję się że mieli rację. Dlaczego mnie to spotyka? Pragnę mieć dzieci, rodzinę, dom. Jestem uczulony też na swój wygląd - mam średnie włosy (długość) i zraża mnie to, że nazywają mnie czasem jak się pomylą dziewczyną. Koleguję się z dziewczynami, bo wydaje mi się, że one mnie akceptują, bo w oczach kolegów to ciota ze mnie. Nie lubię grać w piłkę nożną i w ogóle jestem do niczego... Umiem pomóc komuś, ale nie sobie, tak już jest. Boże, co mam począć, co zrobić, aby odnaleźć swoje szczęście? Kiedyś chodziłem do psychologa, ale nie potrafię się przed nim otworzyć w ogóle. Według mnie głównym problemem jest to, że ciągle myślę że jestem pedałem. Zależy mi na wielu rzeczach, które mi nie wychodzą, ma siebie dosyć, nie akceptuje siebie, wydaje mi się że jestem za szczupły, że nie mam siły, ani mięśni. Boże, do niczego jestem. To wszystko brzmi beznadziejne, ale takie jest moje życie, u mnie w rodzinie wszyscy mieli problemy z psychiką. Czasem żałuję, że się w ogóle urodziłem, żal ze mnie. Jeśli jestem gejem, to czy to jest wyleczalne? Co się ze mną dzieje? W ostatnim czasie nic mnie nie zadowala w pełni, przez to moje życie monotonne i z wielkim problemem, moja przyjaciółka powiedziała mi, że mam niską samoocenę o sobie, to prawda, bo jestem nikim, po prostu nikim. Proszę o pomoc, bo nie wytrzymam. Jest to I moje zwierzenie w pełni, bo tu mogę uzyskać pomoc bez przedstawiania się.