Witam,
To,o czym Pani pisze,jest zapewne bardzo osobistym spojrzeniem na syna,ale nie precyzuje przejawów jego niezaradności,ani sposobu,w jaki odbierają to członkowie jego obecnej rodziny.Proszę więc wziąć pod uwagę,że cechy,które ujawniają się w kontakcie z jedną osobą,mogą w ogóle nie zaistnieć w innej relacji,albo przybrać formę odwrotną.I opisana niezaradnośc również bywa reakcją ujawnianą przed własną mamą,bez względu na wiek dziecka,natomiast w roli partnera i ojca syn może zachowywać się zupełnie inaczej.Tak przystosowujemy się do otoczenia wszyscy.Najwłaściwiej więc byłoby,gdyby Pani sprecyzowała swoje obserwacje,gdyż byłoby łatwiej ustalić sposób pomocy.
Pozdrawiam serdecznie.
Dzień dobry.
Jak rozumiem, Pani syn jest już dorosłym człowiekiem. Niezależnie więc od Pani oceny, warto byłoby dać mu po prostu żyć własnym życiem - tym bardziej, że nie oczekuje i nie potrzebuje pomocy z Pani strony.
Pozdrawiam.
Witam, ze swoim problemem, polegającym na złym kontakcie z synem zapewne warto byłoby się zwrócić do psychoterapeuty w celu zrozumienia, co mogłaby Pani zmienić w sobie, w swoim zachowaniu, aby poprawić ten kontakt. Wchodzi Pani w wiek kiedy będzie Pani bardzo potrzebowała bliskich relacji ze swoimi dziećmi,wnukami, warto podjąć próbę zmiany skoro nie jest najlepiej. Pozdrawiam
Nasi lekarze odpowiedzieli już na kilka podobnych pytań innych użytkowników.
Poniżej znajdziesz do nich odnośniki:
Nie każdy śmiech jest oznaką radości. Czasem bywa
Brak asystenta, strach przed nieznanym, niechęć ze
Ojciec zignorował wysokie fale, umierał na oczach
