Dzień dobry.
Jak rozumiem, osobowość zależną u syna "zdiagnozowała" Pani w związku z jego zerwaniem kontaktu oraz uległością wobec partnerki. Nie da się oczywiście wykluczyć powyższego, jednak nie ulega wątpliwości, że gdyby taką posiadał, w przeszłości byłby zależny również od rodziców, w tym i od Pani. Może Pani w związku z tym drogą reminiscencji prześledzić dzieciństwo i młodość syna, co może być pomocne w doprecyzowaniu Pani przypuszczeń. Warto również dodać, że, niezależnie od "rodzaju" osobowości, kształtuje się ona przede wszystkim w relacji dziecko-rodzic, a nie mąż-żona.
Wydaje się też, że problemem głównym w opisanej sytuacji jest zarzucane przez syna wtrącanie się Pani w jego rodzinę. Warto wobec powyższego przeanalizować swoje dotychczasowe relacje z synem i jego aktualną rodziną. Możliwe jest, że, pomimo założenia nowej rodziny przez syna, jest Pani nadopiekuńcza wobec niego, co on z kolei traktuje jako "wtrącanie się" Pani w nie swoje sprawy.
Krótko mówiąc - Pani syn prawdopodobnie chce zaznaczyć granice swojej autonomii i w dosyć brutalny sposób usiłuje je Pani pokazać. Niezależnie jednak od tego, czy Pani się to podoba czy nie - jest, jak rozumiem, dorosłym człowiekiem i ma prawo do własnych wyborów i do ich konsekwencji, a Pani, jako rodzic powinna raczej się z nimi po prostu pogodzić.
Na koniec uwaga, że opisany przez Panią problem nierzadko pojawia się w relacji rodziców i ich dorosłych bądź dorastających dzieci, gdy rodzice nie potrafią "uznać", że dorosłe już dzieci mogą dokonywać wyborów na własną rękę. Rodzice w tej sytuacji mogą udzielać porad, dzielić się własnym doświadczeniem, ale ostateczny wybór powinien należeć do dzieci.
Pozdrawiam.
