Umieram za życia...

Witam serdecznie. Jestem kobietą, 26 lat. Od wielu lat borykam się z problemem niskiej samooceny i złym samopoczuciem, kiepskim nastrojem, poczuciem totalnej pustki, zagubienia, beznadziejnosci... Zdaję sobie sprawę z tego, że wygląda to na przewlekłą depresję, ale te moje nastroje są jak kolejka górska... od euforii do płaczu. Postanowiłam pójść do psychiatry i do psychologa. Jeszcze tego nie zrobiłam, ale już zapisałam się na wizyty. Moje pytanie brzmi - czy depresja jako taka, po prostu niski nastrój, może przejść w jakiś rodzaj psychozy, rytuału, coś, co nie pozwala już na nic...? Moją jedyną nadzieją w życiu było to, że może kiedyś spotkam kogoś, kto okaże się moją drugą połówką... Ja tego kogoś spotkałam, poznałam, zakochałam się na zabój i byłam szczęśliwa, nawet będąc zakochaną... nawet bez odwzajemnianych uczuć. Fakt przyjaźni z tą osobą sprawiał, że czułam się po prostu dobrze, chciało mi się żyć. Po raz pierwszy od dawna... Ale teraz wiem, że nic, ale to nic, z tego nie będzie i to przeze mnie....nic z tego nie będzie przeze mnie... Tutaj zaczął się mój dodatkowy problem... umieram, myśląc o tym, że on jest z kimś innym. Umieram i cierpię niemal fizycznie, kiedy pomyslę, że on nie ufa mi nawet na tyle, żeby powiedzieć mi o tym, czy jest z kimś, czy nie... A ja snuję jakieś dziwne domysły, że on jest z koleżanką z pracy (chyba jest), ale fakt, że on mi tego nie powiedział boli tak, jakby mnie ktoś dźgnął... Nie mogę spać przez to, że on może się z nią ożenić, że ona może być z nim w ciąży, że... i tysiące innych... Ale nie to jest najgorsze... nie to, że on jest z kimś innym... tylko fakt, że nie ja zasługuję na to, żeby mi to powiedzieć jak przyjaciółce, a wszyscy inni w moim miejscu pracy tak... im mówi o sobie prawie wszystko... Czy takie silne zainteresowanie czyimś życiem to już obsesja? Czy ja mam jakąś psychozę? Umieram z ciekawości, czy to prawda, że jest z kimś czy nie... wariuję... płaczę codziennie... kilka razy dziennie... nawet w pracy się rozklejam i nie potrafię skupić na niczym... Idę do pracy, żeby go zobaczyć... A on chyba wie, że jego życie osobiste za bardzo mnie interesuje, więc nie mówi mi o sobie nic... Na złość??? Ale ja przez to umieraaaaam... czuję, że zwariuję... Nie rozumiem już nic... Mam problemy z kontaktami międzyludzkimi już od dawna... na początku sprawiam dobre wrażenie, trochę nieśmiała... ale bez przesady... Moim głównym problemem jest to, że czuję, że jestem głupia... taka głupia aż po dno... I w rozmowie z ludźmi wybieram takie nudne i asurdalne tematy, że nie chce im się ze mną rozmawiać... A to wszystko po to, żeby nie padło pytanie, na które nie znam odpowiedzi... na przykład kto jest prezydentem Szwecji? Czuję, że zapomniałam wszystko... że umiem... nie jestem zdolna do myślenia w ogóle... i to dlatego straciłam szansę na to, żeby być z tym człowiekiem, którgo kocham... nawet nie być z nim... zwyczajnie się przyjaźnić... Ostatnio przestałam odzywać się do kogokolwiek, bo stwierdziłam, że już jest za późno i że niczego nie zmienię, i że i tak wszystko, co powiem, jest beznadziejne... Bardzo chcę się zmienić... zacząć się uczyć od początku, zapomnieć o bólu i smutku, móc swobodnie rozmawiać, nie uciekając wzrokiem od rozmówcy, bez uczucia "paraliżu mózgu", uczucia, że oczy za chwilę wyjdą mi z orbit, jeśli się mocno nie skupię. Bez strachu, że ktoś mnie będzie oceniał i pomyśli, że jestem idiotką i nie warto ze mną rozmawiać. Ufać ludziom, być na luzie, nie przejmować się niepowodzeniami. Chcę przestać się użalać nad sobą w rozmowach z ludźmi, być zaradną optymistką. Chcę odzyskać stracone lata... Całe życie w tym bagnie... sama sobie takie dno zafundowałam i nie potrafię się z niego wydostać sama... Właśnie sama... samotna, niekochana... A ja tak bardzo chciałabym się poczuć dobrze, chociaż raz w życiu... w dorosłym życiu... nie pamiętam, kiedy ostatnio śmiałam się beztrosko... Proszę bardzo o poradę. Ewa.

KOBIETA ponad rok temu

Przyczyny autyzmu

Autyzm to dziecięce zaburzenie rozwojowe. Częściej występuje u chłopców niż u dziewczynek. Co jeszcze warto wiedzieć na temat autyzmu? Obejrzyj film i dowiedz się, jakie są jego przyczyny.

Paulina Witek Psycholog, Warszawa
74 poziom zaufania

Pani Ewo!

Depresja może przybierać różne formy. Może być stanem ogólnego osłabienia, silnego smutku i braku chęci do życia, które uniemożliwiają normalne funkcjonowanie. Depresja może występować w postaci choroby afektywnej dwubiegunowej, wówczas pacjent doświadcza naprzemiennie stanów depresyjnych i maniakalnych (euforycznych). Depresji może towarzyszyć silne pobudzenie psychofizyczne i lęk, a niekiedy przyjmuje postać "maskowaną", co bardzo utrudnia jej rozpoznanie. Aby zdiagnozować problem, niezbędna jest więc wizyta u specjalisty, dlatego bardzo dobrze, że zdecydowała sie Pani na umówienie takiego spotkania. Pani dolegliwości mogą być przejawem zaburzeń osobowości, dlatego konsultacja z lekarzem psychiatrą jest istotną kwestią.

Namawiałabym Panią do podjęcia psychoterapii, na przykład w nurcie psychodynamicznym lub Gestalt. Ważne jest dotarcie do podłoża Pani zaburzeń. Co leży u źródła tak silnego poczucia niepewności w sytuacjach społecznych, poczucia winy i niskiej wartości. Obsesyjna potrzeba kontroli przyjaciela również nie wzięła się znikąd. To bardzo ważne tematy do przepracowania z psychoterapeutą. Z jednej strony zaspokaja Pani potrzebę kontaktu z ukochanym na stopie przyjacielskiej, ale jednocześnie posiada Pani bardzo silną potrzebę kontrolowania jego życia. Może właśnie to stanęło na przeszkodzie w Waszej relacji?

Pani Ewo, na nic nie jest za późno. W tej chwili trudno Pani zrozumieć siebie, ale w przeciagu kilkunastu miesięcy, z pomocą terapeuty, stopniowo powinna Pani poukładać swoje życie. Między tym, jak Pani siebie postrzega, a jaką chciałaby Pani być, jest ogromna przepaść. Pewne rzeczy trudno nam w sobie zmienić, ale nad niektórymi możemy z powodzeniem pracować. Pozostałe wymagają samoakceptacji. Proszę spojrzeć na siebie z większym dystansem i z sympatią. W rozmowie z innymi ludźmi nie jest ważne kto jest królem Szwecji, ale to, jaką jest Pani osobą, co Panią interesuje, cieszy, smuci, jakie rozterki Pani przeżywa, co Pani lubi, a czego nie. Proszę zastanowić się nad tym, kim Pani jest i pozwolić sobie na bycie sobą, tu i teraz.

Gorąco namawiam do podjęcia terapii i trzymam kciuki za znalezienie odpowiedniego specjalisty, z którym nawiąże Pani dobry kontakt.

Trzymam kciuki!
Pozdrawiam

Mgr psychologii klinicznej, psychoterapeuta.
0
redakcja abczdrowie Odpowiedź udzielona automatycznie

Nasi lekarze odpowiedzieli już na kilka podobnych pytań innych użytkowników.
Poniżej znajdziesz do nich odnośniki:

Patronaty