Co oznacza moje zachowanie i czy jest dla mnie ratunek?
Witam,
Mam 23 lata, jestem bardzo mało samodzielny. Mam starszych rodziców w okolicach lat 70, w dzieciństwie przyjmowałem leki typu "depakine" który opóźnił mój "rozwój" ponieważ pytałem o to mamy. Siostra uważa mnie za "dorosłe dziecko". W szkole nigdy nie miałem dużo znajomych, raczej się ze mnie śmiano, byłem uzależniony od gier komputerowych. (potrafiłem grać po 10 godzin dziennie). Jestem w bliskiej relacji z ojcem. Jako dziecko zacząłem bardzo późno mówić i do tej pory nie mówię zbyt dużo. Rodzice codziennie się kłócą przy czym "mama" jest wyłączona z rzeczywistości ponieważ w ogóle nie wychodzi z domu. Próbowałem zrobić prawo jazdy tak zwany test na "samodzielność" i nie jestem w stanie bo leje się ze mnie tak pot i nie mogę się skupić ,że się zrażam. Mieszkam w dużym budynku który jest upadająca ruiną (kiedyś ojciec o niego bardziej dbał), znajomych praktycznie nie mam zbyt wielu, mam problem z załatwianiem codziennych spraw i nawiązywaniem relacji. Nie potrafię myśleć "konstruktywnie". Piłem w swoim życiu też dużo alkoholu. Nie wiem czy jest jeszcze dla mnie ratunek.
