Jak radzić sobie podczas psychoterapii z lękami i tęsknotą za domem rodzinnym?
Piec lat temu mialam pierwszy napad paniki. Objawil sie uczuciem duszenia sie. Po wszystkich badaniach diagnoza- nerwica lekowa. Dlugo z tym walczylam ale nauczylam sie z tym zyc. Kiedy zajelam sie praca praktycznie juz o tym zapomnialam. Pol roku temu urodzilam drugie dziecko i w tym samym czasie wyprowadzilam sie z rodzinnego domu na" swoje" . Po ok 3 miesiacach dopadla mnie depresja i straszna tesknota za domem. Czuje sie tu bardzo samotna. Probowalam pomocy psychiatry. On przepisal leki ktore nasilily objawy nerwicy. Wiem ze zle zrobilam ale odstawilam po pierwszej tabletce. Probowalam tabletek z dziurawca. One pomogly na trochę. Aktualnie nie biore nic. Moje objawy to straszne bole w klatce piersiowej i miedzy lopatkami, uczucie braku oddechu zawroty glowy i straszne uczucie trzesienia sie od srodka- tak jakby cos bylo we mnie i chcialo mnie rozerwac, wyskoczyc. W takich momentach jestem strasznie roztrzesiona i nadpobudliwa. Nie wiem co ze soba zrobic. I ten okropny lek ze zwariuje ze dzieje sie ze mna cos strasznego ze popadam w paranoje.
Bylam juz na kilku sesjach u psychoterapeuty ale narazie nie widze poprawy. Boje sie zostac sama w domu. Codziennie uciekam z dziecmi do rodzicow. Tam czuje sie dobrze i bezpiecznie. Nie wiem co mam dalej robic. Bede chodzic na psychoterapie ale co dalej? Jak mam radzic sobie z lekami i tesknota za domem rodzinnym. Czy powinnam wrocic i tam dojsc do zdrowia? Boje sie ze to bedzie sie poglebialo. Prosze o jakies sugestie i o pomoc.
