Zerwanie z chłopakiem a kłamstwa

Witam,
Z pewnością córka przeżywa to, co się w jej życiu zmieniło. Jesli mało o tym mówi, zamyka się w sobie kłamie, problemy się piętrzą. Prawdopodobnie boi się lub nie chce też byc przez Panią oceniona z powodu swoich wyborów. Opisana sytuacja może wskazywać na początki depresji (zmniejszone łaknienie, trudności ze snem). W trakcie jej trwania bywa, że kontakt z chorą osobą jest poprostu bardzo trudny, bo odrzuca pomoc innych, a potem wewnętrznie przeżywa to, ze nie ma wsparcia w bliskich. Jestem zwolennikiem, aby w takich sytuacjach próbować, próbowac.....aż do stopniowych efektów tj.otworzenia się, szczerej rozmowy, dotyczącej emocji. Warto zaznaczyć w rozmowie z córką, że nie chce jej Pani oceniać i że, cokolwiek najgorszego zrobiła, to chce Pani znac prawdę.
Córka powinna też skorzystać z pomocy psychologa lub psychoterapeuty, aby wrócić do normalności, pokochać znów siebie i uwierzyć w miłość.
Zyczę dużo siły i powodzenia
Pozdrawiam
Sylwia Nowak

To, że szuka Pani porady w opisanej sytuacji świadczy o tym, że troszczy się Pani o swoją córkę. Pani córka jest bardzo młodą dziewczyną, która - jak wynika z opisu - bardzo potrzebuje miłości i akceptacji. Być może sytuacja ta jest chwilowa i córka po prostu się pogubiła w swoich uczuciach i potrzebach. Proszę próbować rozmawiać z córką, wysłuchiwać (nie radzić!), wspierać, okazać swoje zrozumienie dla jej uczuć i problemów. Kiedy jednak sytuacja ta będzie się przedłużać proszę skonsultować problem z psychologiem. Warto, aby córka wtedy również udała się do specjalisty.

Witam,

targające człowiekiem emocje to bardzo charakterystyczne dla nastolatków, także emocjonujące zerwania i powroty. Pani córka jest osobą bardzo młodą, należy jej pozwolić na przeżywanie emocji także negatywnych a także popełniania błędów – nie da się uchronić przed nimi dziecka, a nawet nie powinno się tego robić, gdyż w ten sposób uczymy się/testujemy na czym polega życie. Proszę też pamiętać, że mądrość życiową dotyczącą związków i funkcjonowania w nich osiągamy z wiekiem i Pani córka musi przejść tę swoją drogę po swojemu, tak jak i Pani ją przeszła. To co może Pani zrobić zamiast doradzania, czym zapewne córka nie jest zainteresowania (w końcu od tego nastolatki mają przyjaciół i internet, a nie rodziców), to po prosty być przy niej/dla niej, zapytać od czasu do czasu, czy czegoś nie potrzebuje, w czym może Pani pomóc. Może Pani również zasugerować, że opłaci jej konsultację u psychologa, jeśli czuje, że mogłoby to być dla niej pomocne.

Pozdrawiam,
Elwira Chruściel

Dzień dobry, zachęcam do namówienia córki na wizytę u psychologa w celu przepracowania tego problemu razem ze specjalistą. Pozdrawiam.