Witam, mam 26 lat, jestem w 6 tygodniu ciąży  i mam ogromny problem, bo w ogóle nie śpię! Jestem już po 1 poronieniu (grypa w 2 tc), a ta ciąża była planowana. Aktualnie finiszuję swoje sprawy magisterskie i stres z tym związany, a także wiadomość o ciąży sprawiła, że od ponad tygodnia mam non stop ściśnięty żołądek i taki niepokój na sercu. Przez 2 dni byłam rozgoryczona, potem zaczęłam myśleć logicznie, ale stres pozostał. Spałam po 2 tury 2 godziny na dobę, aż w końcu wcale. Poza tym jestem tak naładowana adrenaliną, że w ogóle tego snu nie potrzebuję.

Wybłagałam nawet od ginekolog skierowanie do szpitala psychiatrycznego, ale po dłuższej rozmowie z psychiatrą się uspokoiłam, powiedział, że brak snu nie ma wpływu na mnie i dziecko, i że organizm w końcu padnie. Odesłał mnie do domu i nawet przespałam noc. Już myślałam, że będzie dobrze. Na wizycie kontrolnej u innego ginekologa opowiedziałam całą sytuację, a on powiedział, że nie ma do czego wracać, tylko teraz wypoczywać... Tylko, że ja znowu nie mogę spać! Jestem spokojniejsza, mogę leżeć w bezruchu całą noc i mieć spokojne myśli, ale cały czas mam ściśnięty brzuch. Nie mogę brać leków, melisa nie pomaga. Do jakiego specjalisty mam się zgłosić? Lekarza pierwszego kontaktu, psychologa, psychiatry, neurologa? Rejonowa przychodnia odeśle mnie za 3 miesiące. Gdzie szukać sprawdzonych specjalistów prywatnych? Bardzo proszę o pomoc! Pozdrawiam.

Mam 27 lat i jestem w 7 miesiącu ciąży. Od tygodnia nie mogę spać, nawet minutki. Dopada mnie jakaś depresja, zaczynam za wszystkimi tęsknić, za rodziną, za znajomymi, brakuje mi ich obecności, chciałabym wszystkich mieć przy sobie, a to przecież niemożliwe, płaczę bez powodu. Staram się to jakoś opanowywać, myślę o moim dziecku, jak to będzie pięknie, jak się urodzi, ale nawet to nie pomaga, bo miedzy dobrymi myślami podświadomie przewijają się złe. Boję się tylko tego, że poddam się tym złym myślom i zwariuję. Nie mam żadnych problemów. Mam kochanego męża i rodzinkę. To nasze pierwsze, oczekiwane dziecko i boję się tego, że robię mu krzywdę. Jestem już zmęczona, ale w dzień też nie zasnę. Te myśli mnie dobijają, w dzień zawsze się czymś zajmę, ale w nocy jest tragedia. Piję ziółka uspokajające, ale to nic nie pomaga. Proszę o pomoc.