Witam! Mój 15-letni syn, chory na MPD, 22 maja 2013 miał operację osteotomii kostnej kończyn dolnych. Od tego czasu ma na całych nogach, początkowo przez 3 tygodnie, opatrunki gipsowe, a po zdjęciu szwów do 2 lipca gipsy również na całych nogach. Otrzymuje zastrzyki w brzuch. Po operacji po tygodniu pojawiło się wzmożone napięcia mięśniowe nóg. Jest ono tak duże, że dziecko śpi ok. 15 minut jednorazowo. Nie może wcale spać dłużej, bo budzi się z krzykiem spiętych nóg. Od trzech tygodni utrzymuje się podwyższone ciśnienie i tętno w granicach: 170/110, t. 130. Ziołowe leki nasenne nie pomagają. Otrzymuje również Ketonal 50. Pediatra na nadciśnienie przepisał Amlozek 5 mg raz dziennie i nie pomaga. Leki obniżające wzmożone napięcie wywołują u niego lęki i omamy, histeryczny płacz. Czy to nadciśnienie może być spowodowane brakiem snu głębokiego? Co można podać, aby dziecko w końcu wyspało się? Zaznaczam, że przed operacją dziecko miało prawidłowe wskazania ciśnienia i tętna. Spało spokojnie i ok. 8 godzin nocą. Z góry dziękuję za odpowiedź.

Witam! Jestem nauczycielem w Przedszkolu Montessori i jestem bardzo zaniepokojona zachowaniem 3,5-letniej dziewczynki. Ania, ma zdiagnozowane porażenie mózgowe, jest rehabilitowana. Do przedszkola uczęszcza od września 2011. Na początku miała trudności podczas rozstania z rodzicami, jak większość dzieci, ona jednak często w ciągu dnia kładła się na podłodze twarzą do ziemi nie tylko w sali, ale również podczas spacerów w lesie. Chowała się w różnych zakątkach sali, siedziała skulona. Po kilku miesiącach te zachowania minęły, zaaklimatyzowała się i rozłąka już nie stanowiła dla niej problemu. Ze względu na specyfikę montessoriańskich metod, dzieci pracują dużo indywidualnie, są wolne i samodzielnie wybierają czynności, Ania była zainteresowana pracą z materiałami, koncentrowała się na zadaniach, od czasu do czasu niszczyła materiały. Potem pojawiła się duża potrzeba szczypania i gryzienia innych dzieci. Reakcja Ani była często nieadekwatna do sytuacji - gdy robiła krzywdę jakiemuś dziecku, widząc jego płacz Ania się śmiała.

Po wielu rozmowach z rodzicami okazało się, że u Ani zdiagnozowano płytkie czucie. Agresja wobec innych dzieci zmniejszyła się, gdy często w ciągu dnia nauczyciele mocno Anię przytulali, ugniatali jej części ciała. Potem pojawiła się potrzeba częstego rozbierania, nawet podczas spacerów. Bardzo często układała różne przedmioty w rzędzie, w określonym porządku, mimo że znała przeznaczenie i cel pracy z danym materiałem. Od kilku tygodni pojawiła się ogromna żądza niszczenia. Ania miesza materiały, wyrzuca do śmietnika, chowa w różnych miejscach, wyrzuca różne przedmioty do toalety, do umywalki. Przez cały dzień próbuję coś zniszczyć i to jest jej cel podczas każdego dnia. Udaje nam się ją powstrzymać, ale tylko na kilka minut, gdy odwracamy wzrok, niszczy kolejną rzecz.

Podczas rozmowy z nią jej wzrok ucieka, patrzy gdzieś daleko, nie odpowiada na zadane pytania w sposób konkretny, tylko często zmienia temat, wciąż pytając o to samo np. kiedy przyjdzie moja mama? Często w dziwny sposób klaszcze, śmieje się, gdy komuś dzieje się krzywda, wkłada ręce do ust, chowa różne rzeczy w bardzo dziwne miejsca, zapominając gdzie coś jest. Jest bardzo drobną dziewczynką, ma małą głowę i mówi bardzo cicho i niewyraźnie, ma wadę wymowy, mówi bardzo dużo ale często nie na temat, nie odpowiadając na pytania. Wchodzi w interakcje z innymi dziećmi, ale to zawsze ona narzuca pewne zachowania. Co robić?