Proszę Pani, tylko nie pisać o psychologach? Przecież Pani do nas właśnie pisze! Jest Pani z chłopakiem a zdradza go, pisze Pani do psychologów z prośba o pomoc a mówi, żeby tylko do nich nie wysyłać. Jak taką swoją postawę może Pani rozumieć? Dlaczego nie umie Pani rozmawiać o zdradzie? To pytania które wymagają refleksji. Oczywiście Pani „czyn” nie jest chwalebny. Należy jednak zrozumieć wszystkie jego uwarunkowania. Albo był on chwilowym błędem za który Pani siebie każe depresją ( a chłopak ukarał wcześniej odejściem) albo czynem, który na nieświadomym poziomie miał doprowadzić do zmian. Obydwoje czegoś zaniedbaliście w związku skoro w taki sposób on się zakończył . Pani wzięła na siebie całą odpowiedzialność za zakończenie związku wchodząc w zdradę. Czy takie myślenie jest możliwe do wzięcia pod uwagę? Czy tylko będzie Pani cierpieć z powodu swojego błędu? Myśli Pani każdej minuty o chłopaku i wszystko Pani jego przypomina? Może to być oznaką nie wypracowanej odrębności od mamy i innych bliskich lub skrywania jakiegoś emocjonalnego braku z wczesnych doświadczeń. Tak więc (wiedziała Pani że taką odpowiedź otrzyma!), należy udać się do psychiatry lub/i psychologa by sprawdzić czy nie ma Pani depresji oraz czy potrzebuje Pani pomocy w reparacji wczesnych doświadczeń. Dobrze również porozmawiać o tym z osobami bliskimi które mają podobne doświadczenia. Chcę raz jeszcze powiedzieć, nie jest Pani aż tak wielką osobistością która nie mogła popełnić błędu, zdrada jest ludzkim czynem, można z niej wydobyć głęboką wiedzę o sobie i innych by wyposażyć się na przyszłość. Nadal zasługuje Pani na tego jak i innego chłopaka oraz na dobry wizerunek samej siebie. Pozdrawiam. Krystyna Kozłowska
