Dobry psycholog na pewno pomoże Państwu znaleźć sposób na rozmowę z synem. Przede wszystkim: kochajcie go Państwo dalej! Zachował się nieciekawie, ale to nadal małe, przerażone własnymi uczynkami dziecko. Jest za małe, żeby odpowiadać za swoje czyny albo być w stanie samą siłą woli sprawić, że to się więcej nie powtórzy. Potrzebuje wsparcia.
Jak rozmawiać? Rozumiem, że Państwo tłumaczycie. Trzeba też słuchać tak, by syn zaczął mówić, co się dzieje i jak on to przeżywa... To trudna sztuka.
Trzeba przyjrzeć się też powodom tej sytuacji. Dzieciaki najczęściej odreagowują coś w taki sposób. Może jakieś napięcie w rodzinie? Może coś się ostatnio u Państwa zmieniło (np. ktoś wyjechał na dłużej)? Może ma z kimś napięte stosunki i sam jest ofiarą prześladowania (np. przez kuzyna, wujka - albo inną osobę z rodziny)? Może ktoś w bliskiej rodzinie stosuje wobec niego ośmieszanie - i on przenosi to dalej? Powodów może być wiele, niektóre nieoczywiste. Specjalista pomoże to zdiagnozować.
Bardzo ważne jest postępowanie szkoły, wychowawcy, konsekwencje, które powinny być z synem uzgodnione na przyszłość. Strona szkolna powinna zadbać o to, żeby syn wiedział, jakie są wobec niego oczekiwania i co mu grozi w razie ich nieprzestrzegania. Druga sprawa - pogodzenie chłopców. Często w poprawieniu relacji na przyszłość pomaga zaaranżowanie jakiegoś zadania do wykonania czy wspólnie spędzanego czasu.
