Witam. Mam 25 lat. Od pewnego czasu bardzo dziwnie się czuję. Ciężko dokładnie mi opisać jak, ale...nie tak, jak kiedyś. Kiedy jestem wśród ludzi, np. stoję w kolejce w sklepie, czy mam coś załatwić, ogarnia mnie jakiś lęk. Kręci mi się w głowie, ogarnia mnie gorąco, trzęsą mi się ręce, czuję, że blednę i mam wrażenie, że upadnę.

Byłam u lekarza, który stwierdził, że jest to na tle nerwowym, przepisał mi lek C******* , który nie bardzo mi pomaga, choć zażywam go prawie codziennie. Nie wiem jak sobie radzić, to strasznie męczące. Boję się gdziekolwiek sama wyjść. Czasem mam wrażenie, że sama do tego doprowadzam zbyt częstym myśleniem o tym.

Bardzo proszę o pomoc.

Mam na imię Piotr, wiek 28 lat, obecnie mieszkam w Wielkiej Brytanii i sądzę, że mam problem, ale nie wiem do końca, co mi jest!!! Mianowicie paliłem trawkę jakieś 8 lat, ale już od trzech tygodni tego nie robię... Prawdziwy problem zaczął się wczoraj wieczorem (a podłoże ma już kilka lat, tak sądzę), zabrało mnie pogotowie, wstępne badania nic nie wykazały, więc wróciłem do domu, ale ból nie ustał. Nie mogę złapać oddechu, tak jak robią to normalni ludzie, czuję, że mnie serce boli, a to wszystko, tak myślę, dzieje się przez moją głowę, za dużo w niej myśli się kłębi i to są raczej myśli negatywne, aczkolwiek w głębi duszy posiadam swą świadomość i chęć życia, ale od pewnego czasu niestety nie potrafię tych złych myśli odgonić i to powoduje, że nie mogę złapać oddechu, co prowadzi do zwiększenia akcji serca, a w rezultacie prawie do utraty przytomności oraz towarzyszą temu myśli, że zaraz umrę, nie wiem, co o tym myśleć. Sądzę, że to jest depresja, aczkolwiek martwią mnie te duszności, a to tylko wytwór mojej wyobraźni, że się duszę, tak sądzę. Proszę mi pomóc, doradzić, nie wiem już, co mam robić...!!!

Mimo, ze od ponad 4 lat biore 20 mg Seroxatu z powodu nerwicy lekowej ostatnio odczuwam gleboki smutek, czesto placze, nic mi sie nie chce. Zwiazane jest to z moja sytuacja zyciowa. Zachorowalem na kregoslup(dyskopatia) i stracilem prace. Lekow panicznych takich jak dawniej na szczescie nie mam ale odczuwam czesto niepokoj. Prosze o odpowiedz. Dziekuje.

Mam 21 lat, od kilku lat stresowało mnie wychodzenie samej z domu, żeby wyjść na zakupy brałam ze sobą koleżanki. Teraz sie pogorszyło, wyszłam za mąż, przeprowadziłam się, moja mama zmarła dwa lata temu i zostałam zupełną sierotą. W grudniu poroniłam ciążę. Czuję, że to już całkiem mnie pogrążyło. Mam straszne lęki przed wychodzeniem do sklepu, gdy już wyjdę serce bije mi jak szalone, bardzo się pocę i trzęsą mi się ręce. Czuję wtedy, że wszyscy na mnie patrzą i zastanawiam się, co sobie o mnie myślą. Wstydzę sie komukolwiek o tym powiedzieć. Teściowa naciska mnie, żebym poszukała sobie jakiejś pracy i nie wiem co mam robić, ponieważ mam lęki przed ludźmi.

Byłam u psychiatry, ale nie zupełnie powiedziałam o wszystkim. Psychiatra przepisał mi lek ARKETIS, lecz boję się go brać, bo na ulotce pisało, że może się na początku pogorszyć i nie wiem co mam robić dalej?

Czy wy też tak macie? Nie zamawiam w restauracji niczego, co mogłoby być przygotowane rękami lub dwa razy. Nie lubię i brzydzi mnie jak nie wiem kto przygotował posiłek. Z reguły nie jem nawet u rodzinki za wiele tylko sprawdzone potrawy. Też gdy myję zęby nigdy nie zerkam w odpływ bo zaraz mam przed oczyma i w myślach że coś stamtąd wyjdzie a nie cierpię robactwa. Poza tym nienawidzę brudnego obuwia, zawsze zwracam na nie uwagę muszę mieć je czyste. Do tego dochodzi szał przestawionych pilotów u mnie na ławie, mają być tak jak ja je położyłam nic nie może być poprzekładane dostaję wtedy furii gdy jest bałagan bo dla mnie to bałagan jak coś nie jest w tym miejscu co powinno. Wycieram stół w kuchni po kilkanaście razy na dzień i do tego dochodzi mycie rąk bo brudnych nie znoszę. I jak mam żyć z tymi ....?

witam, mam 22 lata, mezczyzna, odczuwam straszny bezsens ktory splynal na moje zycie, praca ktora wykonuje strasznie mnie drazni, jednak nie mam nic innego do wyboru, przynajmniej tak mi sie wydaje, schudlem 16 kg w przeciagu roku, znajduje sie w ciaglym konfiikcie z rodzicami,uwielbiam sluchac muzyki, tylkoto mi zostalo z tego co mnie kiedys interesowalo. wydaje mi sie ze wszyscy mnie obserwuja i komentuja miedzy soba moje decyzje i ruchy (dotyczy to glownie pracy). nie wiem czy mam sie udac po pomoc do psychiatry? ponadto spozywam alkohol coraz czesciej i wiecej, to jakos pozwala mi sie uspokoic i myslec racjonalnie.