Witam! Mam dwadzieścia parę lat i cierpię prawdopodobnie zaburzenia osobowości. Leczę sie już parę dobrych lat, a moje życie emocjonalne leży w gruzach, ale nie poddaję się i walczę dalej. Najpoważniejszy problem to relacje z moją matką, mają one podtekst erotyczny. Błagam o pomoc, nie mogę sobie z tym poradzić! Jestem osobą bardzo wartościową i religijną i takie emocje prowadzą do rozpaczy. Czuję się bezradna i boję się, że tak już zostanie.

W dzieciństwie byłam molestowana przez osobę spokrewnioną (wujka), miałam wtedy 5-7 lat. Podejrzewałam, że matka o tym wie. Kiedyś w przeszłości miałam wrażenie, że matka mnie w nocy dotyka w miejscu intymnym. Unikałam matki jak ognia, stałam się wobec niej bardzo podejrzliwa. Pamiętam też jak chodziła przy mnie rozebrana w wieku 5 czy 6 lat. Czasami kładłam się z nią do łóżka jak byłam młodsza, a jak miałam wrażenie, że ona sie dotyka, wtedy uciekałam do swojego pokoju. Kiedy miałam 16 lat zaczęła wyjeżdżać za granicę do pracy.

To co się dzieje w czasie teraźniejszym przechodzi wszelkie granice! Ze względu na to, że nie mogę podjąć teraz pracy, nie mogę się wyprowadzić z domu. Matka jest za granicą, a ja uciekam od kontaktu z nią. Kilka miesięcy temu, kiedy wróciła z pracy, kiedy siedziałyśmy koło siebie ona tak na mnie patrzyła i się oblizywała... tak coś wyczułam, że zaczęłam na nią wrzeszczeć! Poczułam to samo i zdarzyły mi się sny erotyczne na jej temat, ale oczywiście dla jasności nigdy mi przez myśl nie przyszło, żeby dążyć do jakiegoś kontaktu. Wpadłam w straszny stan, powoli z niego wychodzę, ale jak rozmawiam z nią przez telefon to pojawia się podniecenie (mam nadzieję, że to tylko empatia) - oczywiście to jest temat tabu. Czuję silne napięcie seksualne, często jakby impulsy w miejscu intymnym, i mam ochotę je rozładować poprzez masturbację. Błagam o pomoc, jak się z tego wyzwolić? Czy jest na to jakaś rada? Co państwo o tym myślicie? Czy to moja wina? Ja nie chce tego!

Witam serdecznie, od dłuższego czasu zmagam się z nerwicą lękową. Po nieudanych próbach odstawienia leków psychotropowych zdecydowałam się na terapię psychodynamiczną. Psychoterapeutka zaleciła sesje 2 razy w tygodniu po 50 minut. Koszt jednej sesji to 80 zł. Wizyty kosztują mnie 160 zł tygodniowo. To dla mnie spory wydatek, ale terapia jest dla mnie najważniejsza, dlatego bez oporów zgodziłam się na nią. Problem leży w sesjach, na które nie udało mi się przyjść z różnych powodów, np. pilnego wyjazdu, choroby czy innej sytuacji losowej. Za nieodbyte spotkania muszę płacić tak, jakby się odbyły. Budzi to we mnie sprzeciw i bunt, ale psychoterapeutka twierdzi, że w ten sposób chroni naszą relację. Czy taka postawa jest zgodna z kodeksem etycznym psychoterapeutów? Pobieranie opłat za nieodbyte sesje jest dla mnie niezrozumiałe. Czy w psychoterapii psychodynamicznej jest to norma? Będę wdzięczna za odpowiedź. Pozdrawiam

Witam, Mam na imię Kasia i mam 15 lat. Ostatnimi czasy zauważyłam, że dzieje się ze mną coś dziwnego. A dokładnie to zaczęło się kiedy miałam 12 lat. Na początku był to tylko lekki stres przed lekcjami. Później zaczęłam się denerwować coraz bardziej i bardziej. Zauważyłam, że pocą mi się ręce, drętwieją nogi, tracę poczucie realności. Rok później, było już znacznie lepiej, prawie w ogóle się nie denerwowałam wszystko było w porządku. W gimnazjum zaczęły się moje prawdziwe problemy. Otóż na każdej lekcji panicznie się bałam, że coś mi się stanie, że zemdleję, umrę, albo oszaleję. Robiło mi się przy tym nieprzyjemnie gorąco, lecz moje ręce były lodowate. Ostatnio, na lekcji języka niemieckiego, dostałam pierwszego nagłego ataku. Siedziałam sobie spokojnie w ławce, a po chwili nie wiedziałam gdzie jestem, ręce zaczęły mi drżeć, dostałam drgawek, serce mi kołatało, przez co musiałam wyjść z klasy. Po kilku minutach atak sam ustąpił. Kolejnego ataku dostałam na lekcji fizyki i po raz kolejny wyszłam z klasy. I tak dzieje się prawie na każdej lekcji. Jeżeli nie wyjdę z klasy, atak nie ustąpi, przynajmniej tak myślę. A najgorsza jest właśnie ta nierealność świata. Próbowałam sama ze sobą walczyć, jednak okazało się to nie takie proste. Zaczęłam wagarować i opuszczać lekcje. Rodzice zabrali mnie do pani psycholog, stwierdziła ona nerwice lękową i poleciła psychoterapię rodzinną. Ostatnio byłam również u neurologa, który polecił mi zażywać leki antydepresyjne i magnez. Na początku stosowania tych leków źle się czułam i nie mogłam spać, lecz potem objawy ustąpiły. Stosuję leki dopiero 3 dzień, więc jak na razie nie widzę poprawy. Mam nadzieję, że pomogą aczkolwiek nie jestem do nich przekonana. Bardzo się boję wystąpieniem kolejnego ataku i powoli tracę nadzieję. Czy psychoterapia naprawdę jest taka skuteczna? I czy leki przeciwdepresyjne na prawdę pomagają? Proszę o odpowiedź...