Czy mój obecny stan psychiczny to po prostu wina nagromadzonych przez długie miesiące emocji, o których nie mówiłam na głos?
Witam, w ostatnim czasie poważnie zaczęłam martwić się o swoje zdrowie psychiczne. Od wielu miesięcy zauważam u siebie objawy przewlekłego zmęczenia - mam problemy z zasypianiem, rano mam problemy z tym żeby podnieść się z łóżka. Nieważne czy śpię 4h, 7h czy 10h - w ciągu dnia nie potrafię się skoncentrować, z równowagi potrafi wyprowadzić mnie najmniejsza błahostka. Miewam ataki(?) płaczu, mogę popłakać się siedząc za biurkiem w pracy, stojąc na pasach, w tramwaju. Gdy jestem w towarzystwie nie zauważam powyższych symptomów - bawię się świetnie, jestem wesoła i towarzyska. Gdy wracam do domu nastrój znów się obniża. W ostatnich latach trochę przeszłam - śmierć babci, próbuję zakończyc relacje która trwa od kilku lat i kosztuje mnie wiele nerwów i wyrzutów sumienia (on jest w związku, ale jest jak pies ogrodnika, nie kończy związku ale wciąż wraca do mnie jak bumerang). Czy mój obecny stan psychiczny to po prostu wina nagromadzonych przez długie miesiące emocji, o których nie mówiłam na głos? Jak sobie z tym poradzić? Jestem wykształconą osobą, skończyłam pokrewne do psychologii studia, ale nie potrafię dopuścić do siebie myśli, że mogłabym chorować..
