Witam, wielu rodziców ma problem z dostrzeżeniem dorosłości swoich dzieci i chcą je nadal chronić "przed" błędnymi decyzjami. Traktują dorosłe dzieci, jakby nadal były małe, bo się o nie martwią. Zadaniem Pani jest budowanie swojej dorosłości i stawianie granic rodzicom, wyrażanie swojego zadania i brania odpowiedzialności za swoje decyzje. Kiedy dorosły człowiek oczekuje, aby rodzic zaakceptował jego dojrzałość, musi się też liczyć z tym, że odpowiedzią rodzica jest np. "w moim domu na to się nie zgadzam" i tu trzeba szukać kompromisu, to trudna sytuacja. Dorosłość to nie tylko przywileje ale to obowiązki wynikające z samodzielności. Jeśli ktoś ma decyzję mieszkać z rodzicami, być na ich utrzymaniu to jest równoznaczne zgadzanie się na pewne zasady, które ograniczają poczucie dorosłości. Z Pani opisu wynika, że trudno im zaakceptować Pani chłopaka i podejmują rożne działania, które mają utrudnić Państwa związek. Warto, aby jasno określiła Pani z rodzicami jaką oni są wstanie dać Pani "wolność" wyboru, a na jakie traktowanie i zasady z ich strony Pani może się zgadzać. Rozmowa będzie bardziej owocna, jeśli Pani będzie czuła, że jest na pozycji dorosłego, a nie dziecka. Jeśli nie jest Pani wstanie, jako dorosła porozmawiać z nimi, to proszę spróbować udać się na terapię, aby nauczyć się korzystania i brania odpowiedzialność za swoją dorosłości. Powodzenia
