Od 12 lat choruję na cukrzycę typu 1. Od kilku dni mam bardzo wysokie cukry, które bardzo trudno zbić. Przykładowo przy cukrze 480 podałam 6 j insuliny i udało mi się obniżyć cukier tylko do 400... I tak jest cały czas... Dodam, że jestem na pompie insulinowej i nigdy wcześniej takie sytuacje się nie zdarzały... Jak można sobie z tym poradzić?

Mam 31 lat, płeć męska. Od dość długiego czasu mam bardzo dziwne objawy. W dzień w miarę często oddaję mocz. Na początku myślałem, że to od dużej ilości kawy – piję 2-3 dziennie, ale to wszystko nic w porównaniu z tym, co dzieje się w nocy. Wstaję około godz. 2-3 w nocy i mam ogromną ochotę na słodkie rzeczy, np. czekoladę, ciastka, generalnie musi to być coś słodkiego. Do tego muszę wstać się załatwić też przynajmniej 1 lub 2 razy w nocy. W dzień nie mam ochoty na jakieś słodkości tylko w nocy!

Dosyć intensywnie uprawiam sport, tak z 6 razy w tygodniu po około 2 godziny. Początkowo myślałem, że może częste oddawanie moczu może być spowodowane tym, że marznę podczas treningów na rowerze, a wstawanie w nocy tłumaczyłem sobie tym, że może za mało zjadam podczas dnia i organizm chce mieć energię na kolejny ciężki trening? Zrobiłem sobie badania 28-11-08, wtedy wynik wyszedł 87,0, a norma była 60-100. Ponowne badania zrobiłem 06-01-09, wynik był 71,0, norma 60-100. To były badania glukozy w surowicy. Pamiętam, że wtedy też wstałem w nocy i zjadłem parę ciastek, wówczas badania wyszły w normie. Zastanawiam się, czy to nie są objawy cukrzycy, to wszystko co opisałem. Uprzejmie dziękuję za odpowiedź.

Moja 80-letnia mama choruje na cukrzycę około 20 lat, a od 8 lat jest na insulinie. Do stycznia tego roku dawaliśmy sobie radę z utrzymaniem w miarę wyrównanej glikemii. W styczniu mama zachorowała - lekki stan zapalny oraz stan osłabienia i podgorączkowy. Lekarz zlecił kurację antybiotykową doustną słabszą, na wizycie kontrolnej następny antybiotyk (mocniejszy), też doustny. Mimo zażywanych antybiotyków i innych leków pomocniczych mama czuła się bardzo osłabiona, odczuwała brak apetytu i chudła, a poziom cukru zaczął skakać - na czczo 100-200 mg/dl, a 2 godz. po posiłku 160-280.

Na trzeciej wizycie lekarz zlecił wykonanie badań: RTG klatki piersiowej - wynik b.z., morfologię krwi - poza hemoglobiną 10,5 g/dl pozostałe wartości były w normie, OB - 115 mm/1 h, żelazo - 20 ug/dl, analiza moczu - b.z., a następnie zapisał jeszcze antybiotyk w zastrzykach, żelazo i witaminy oraz specyfik przeciwbólowy i przeciwzapalny. W czasie tej kuracji antybiotykowej, tj. od 25 lutego do 12 marca br., oraz po zwiększeniu przez diabetologa wstrzykiwanych jednostek insuliny o 4 do 24 i 22, glikemia na czczo wynosiła od 65 do 96 mg/dl, zaś 2 godz. po posiłku 112-175 mg/dl, natomiast w nocy dochodziło do niedocukrzenia. Wizyta kontrolna, następne badania, które wykazują spadek Hb do 9,8 g/dl, OB wzrasta do 145, a PLT do 456 tys./mm3.

Po tych wynikach mama dostaje skierowanie do szpitala celem przeprowadzenia szczegółowych badań. Po 2-tygodniowym pobycie w szpitalu nie stwierdzono właściwie, co jest przyczyną takiego stanu chorobowego. A glikemia osiąga na czczo średnio 140, 2 godz. po jedzeniu koło 300, a wieczorem nawet 350. Diabetolog zlecił powrót do poprzedniej insuliny, ale bez efektu. W tej sytuacji mama musiałaby nic nie jeść. Zagubiłyśmy się już w diecie. Czy można jeszcze podwyższać dawkowanie insuliny? Prosiłabym o podanie, jeżeli to możliwe, przykładowego dziennego jadłospisu. Mama waży ok. 65 kg przy wzroście 162 cm. Bardzo proszę o pomoc. Serdecznie pozdrawiam.

Witam! Mam już skierowanie na zrobienie krzywej cukrowej, ale chciałem zapytać w sprawie interpretacji wyników krwi, gdyż dwukrotne, w odstępstwie 2-tygodniowym, badanie krwi wykazało: glukoza 161.1 H, cholesterol całkowity 210,2 H, WBC 11,7 K/ul, RBC 5,71 M/ul, HGB 16.9 g/Dl, HCT 49.1%, MCV 86.0 fL, MCH 29.6 pg, MCHC 34.4 g/Dl, RDW 14.5%, PLT 160 K/ul, ASPAT 23 U/l, ALAT 64 U/l. Wynik badania moczu - wszystko w normie - SG 1.010, LEU neg, NIT neg, ERY neg, PRO neg, ASC neg, GLU norm, KET neg, UBG norm, BIL neg, pH 6, kolor słomkowy, klarowność przejrzysta, LEU poj. w prep., ER. Św\W 0.1 wpw, nabłonki wielok poj. w prep., bakterie poj. w prep. Jestem facetem, mam 47 lat, ważę 86 kg, wzrost 176 cm, dużo palę. Proszę o pomoc.

Dzień dobry, Panie Doktorze. Mam 43 lata, jestem mężczyzną - choruję od 17 miesięcy na cukrzycę typu 2. Przez ponad 20 lat byłem kierowcą zawodowym. Od jakiegoś czasu zauważyłem osłabienie wzroku, złe samopoczucie i bardzo często spada mi zawartość cukru do 50-52 ml, mocno bolą mnie nogi, choć dużo spaceruję, jestem niepijącym alkoholikiem po siedmiu latach abstynencji, często też tracę równowagę, nie mogę się skoncentrować, zapominam słów, wiem, co chcę powiedzieć, ale nie mogę przypomnieć sobie słowa. W szpitalu, którym byłem, lekarze ostrzegali mnie o amputacji nóg, powiem, że bardzo mnie to przeraża, nikt nie umie mi konkretnie odpowiedzieć, precyzyjnie, dlaczego może do tego dojść. Mój lekarz prowadzący jak i inni zbywają mnie, iż raczej do tego nie dojdzie. Mój psychiatra twierdzi, iż tylko mnie tak nastraszyli, żebym nie pił alkoholu. Dodaję, iż leczę się psychiatrycznie i przyjmuję leki: A***, C***, P***, P***, Z***, Z***, M***, L***, N***, no i oczywiście zapomniałem G***, G*** 50 50/50 i wszelkiego rodzaju leki przeciwbólowe. Bardzo Pana proszę o informację, o co w tym wszystkim chodzi. Widzę teraz ludzi po amputacji i praktycznie 90% choruje na cukrzycę, ale dalej nie znam odpowiedzi, dlaczego do tego doszło. Przepraszam za chaotyczność, ale nie jestem człowiekiem wykształconym i wyszło mi to, jak wyszło. Z góry dziękuję za odpowiedź. Z poważaniem Rafał Woznica

Witam!

Jestem osobą niepełnoletnią, kobietą naturalnie. Od dłuższego czasu występują u mojej osoby następujące objawy: - czuję się zmęczona, rozdrażniona, nie mogę się na niczym skoncentrować,
- jem dużo "posiłków" (typu batoniki, cukierki, ciastka, a czasami cukier) z cukrem - czuję potrzebę jedzenia powyższych produktów (np. często słodzę herbatę czy kawę 5 łyżeczkami cukru),
- mam lekko zarumienione policzki. Czy to są objawy jakiejś choroby, na myśl przyszła mi cukrzyca. Bardzo proszę o pomoc. Nie robiłam żadnych badań specjalistycznych. Dziękuję!

Pozdrawiam!

Mam 65 lat, od 8 lat choruję na cukrzycę, od 4 lat biorę insulinę w zastrzykach, mam cukrzycę 2 stopnia. Od 2 lat zaczęły się moje problemy ze stopami. Z problemem rogowacenia skóry radzę sobie, pod kontrolą dermatologa, stosując maście nawilżające (Oxedermil, Dernilan - kremy) oraz moczenie i ścieranie pumeksem. W okresie wiosenno-letnim szczególnie następują pęknięcia skóry - na piętach i u nasady palucha, które są bardzo bolesne, wyglądają jak przecięta nożem skóra. Po kilku dniach intensywnego smarowania znikają i pojawiają się znowu po jakimś czasie. Nie wiem, czy ma to związek z cukrzycą, ale wcześniej (przed chorobą) nie miałem takich problemów. Proszę o poradę.

Moja babcia ma 80 lat i od czerwca ubiegłego roku przyjmuje insulinę dwa razy dziennie: rano 26 jednostek, a wieczorem 12. Zanim zaczęła przyjmować insulinę, dostawała tabletki obniżające poziom glukozy i nie było większych problemów z wysokim jej poziomem. Jednak w czerwcu babcia źle się czuła i poziom glukozy wzrósł u niej do 600, po czym ustalono jej takie właśnie dawki insuliny. Od tamtej pory poziom glukozy był całkiem stabilny, w granicach 120-220. Jednak przez ostatnie dwa tygodnie utrzymuje się poniżej 100, a w nocy spada nawet do 30. Czy przyczyną tego może być przebyte niedawno zapalenie płuc? Czy może to być jednak oznaka, że poziom glukozy się unormował i powinniśmy prosić lekarza prowadzącego o zmniejszenie dawek podawanej insuliny? Babcia przyjmuje również leki: S*** 500, O*** 20 plus, A***. Czy same leki nie byłyby wystarczające do utrzymania prawidłowego poziomu glukozy?

Dzień dobry. Dzisiaj wybrałam wyniki badań mojej córki i jestem przerażona. Córka ma 13 lat, jest otyła, w chwili obecnej nie tyje, a robią jej się rozstępy na brzuchu; pomimo ograniczenia posiłków wysoko kalorycznych, nie może schudnąć. Dostałam skierowanie do endokrynologa i zrobiłam córce badania, a oto wyniki: kortyzol godzina 8.00 - 19,47, godzina 14.00 - 14,02, glukoza na czczo - 75 mg/dL, 1 godzina po obciążeniu glukozą 75 gramów - 128 mg/dL, 2 godziny po obciążeniu glukozą -  92 mg/dL. Insulina, wynik badania, zakres referencyjny - 155,5, 2,6-24,9.

Przeraża mnie ta insulina. Wizytę u endokrynologa mam dopiero 19.04.10. Bardzo proszę o kilka słów na temat tych wyników, czy naprawdę są takie straszne jak wyglądają, i jaka może być przyczyna tak wysokiego poziomu insuliny? Zapomniałam napisać, że przy odbieraniu wyników w laboratorium dostałam skierowanie na powtórzenie insuliny na czczo.

Od 6 lat choruję na cukrzycę typu 2. Do września 2009 przyjmowałem tylko leki doustne, a następnie w październiku lekarz zapisał mi insulinę, którą biorę raz dziennie wieczorem. W grudniu miałem operację usunięcia woreczka żółciowego i od tamtej pory mam straszne wahania cukru. Poprosiłem lekarza, aby skierował mnie do szpitala, aby wyrównać ten stan, ale mój diabetolog i jednocześnie ordynator oddziału stwierdził, iż nie kwalifikuję się, ponieważ jakby pomiary cukrów przekraczały 300 i więcej, to wtedy tak, a mój stan się nie zmienia. Czy powinienem się jednak położyć na oddział, aby ułożyć insulinę lub tabletki dla mnie?

Witam serdecznie! Przed tygodniem mój 66-letni Tato przez przypadek u znajomych zbadał sobie poziom cukru. Okazało się, że ma 190. Od razu zakupił glukometr Optium Xido i na drugi dzień udał się do lekarza pierwszego kontaktu. Wcześniej mierzył poziom cukru w ciągu dnia i wynosił on 150, a rano na czczo ok. 190. Lekarz zlecił badanie krwi i od razu tego samego dnia z wynikiem ok. 190-200 Tato ponownie udał się do lekarza. Lekarz Zalewski w por. na ul Aleksandrowskiej w Łodzi (piszę, bo Pan doktor także jest z Łodzi) przepisał leki B***i N*** (nie pamiętam dokładnej nazwy). Jeden 2 x dziennie, drugi 1 x dziennie.

Lekarz Tatę pocieszył, że musi zbić cukier przez dietę, wskazane jest schudnięcie. Kiedy Tato zapytał, czy dożywotnio będzie brał leki, lekarz powiedział, że niekoniecznie, trzeba zbić cukier. Że Tato może jeść "normalnie", często i po trochu, ograniczyć tłuszcze i oczywiście zero cukru. Nie dał broszury o diecie, nie skierował do diabetologa, nie wyznaczył następnej wizyty. Bardzo proszę o wyjaśnienie moich wątpliwości (piszę w imieniu Taty, gdyż On w ogóle sceptycznie podchodzi do "chodzenia po lekarzach").

A zatem: Czy rzeczywiście do końca życia Tato będzie uzależniony od leków? Czy cukrzyca zawsze tak przebiega, a kończy się podawaniem insuliny? Czy konieczna lub wskazana jest wizyta u diabetologa? Czy (jak powiedział ten lekarz) zadowalający jest poziom cukru 130? Jeśli Pan doktor będzie taki dobry i czas Panu pozwoli, bardzo proszę o odpowiedź, a także napisanie kluczowych porad o tej chorobie (lub odniesienie do jakiejś strony). Z góry bardzo dziękuję i pozdrawiam, Agnieszka z Łodzi

Witam! Jestem w 27 tygodniu ciąży, odebrałam wyniki z testu obciążenia glukozą 75 mg% na czczo 79,9 mg; po 1 h 139,9 mg; po 2 h 133,4 mg. Bardzo proszę o pomoc, czy mam powody do obaw? Czy powinnam zastosować jakaś dietę? Glikemia mg/dl/ 43,09, CRP g/%/ 181,09. Z góry dziękuję. Pozdrawiam.