Jestem 17-letnią dziewczyną, półtora roku temu straciłam chłopaka, którego wciąż kocham.Byłam w stanie poświęcić dla niego wszystko,a to,że między nami różnie bywało...to postanowiłam,to skończyć,ponieważ uważałam,że jest to dla mnie męczące i tak będzie dla mnie lepiej. Chłopak mi kiedyś powiedział,że ma nerwicę,a ja z niewiedzy o tej chorobie zbagatelizowałam to. Kiedyś,gdy szliśmy,ja go wkurzyłam czymś i on zaczął nucić piosenkę-wydaję mi się,że był to jego jeden ze sposobów uspokojenia się,a ja zaczęłam się śmiać..wciąż nie mogę związać się z żadnym chłopakiem...wciąż czegoś mi brakuje..wszystko wali się,jak domek z kart. Zanim go poznałam była szczupłą,dobrze uczącą się,radosną i nie mającą wrogów dziewczyną,gdy go straciłam,przytyłam,już nie jestem tak ambitna,jak kiedyś, na pozór jestem radosna,ale gdy jestem sama lub coś mi o nim przypomni,to zaczynam płakać,wspominam. Moja przyjaciółka ma chłopaka jest szczęśliwa i nie chce jej zadręczać swoimi problemami. Zawodzi mnie tym,ale jakoś to ukrywam. Ja chcę normalnie żyć,albo go odzyskać...mam huśtawki nastroju pod względem spędzonej z nim przeszłości..raz myślę,że go zraniłam,a raz,że on mnie nie kochał i robił sobie ze mnie ''jaja'',raz chce do niego wrócić,a drugi raz sobie myślę' 'kurde muszę znaleźć jakiegoś chłopaka by był o mnie zazdrosny''. jestem w kropce..pomóżcie mi:) pozdrawiam i z góry dziękuję,za wsparcie;)

Witam Rozumiem, że wielu ludzi na tej stronie ma problemy, jedni gorsze, a inni nie, ale każdy problem jest ważny. Ja mam, bo się zakochałam. Ktoś kogo kocham mnie zostawil Najpierw mówił jak to mnie kocha i wogóle, a w ciagu 4 dni stwierdził, że jednak nie. Mam dość. Nic mi się nie chce, ciągle płaczę nie chce jeść. A to już 4 miesiące od naszego rozstania. Bardzo chciałabym poczuć się tak jak kiedyś poprostu szcześliwa bo teraz taka nie jestem. Chciałabym by wrócił choć boję się, że znów będę przez niego cierpieć, ale bym wróciła jednak chciałbym poczuć sie tak, że jak go spotkam mieć satysfakcje, że już nic nie czuję i spotkać kogoś kogo będę kochać i bardziej niż jego prosze co mam zrobić i jak sobie pomóc.

Pisalam do Pani z pytaniem odnosnie chlopaka ,który boi sie nowego zwiazku.Dziekuje serdecznie za rade dzieki Pani mam nadzieje ze kiedys uda mi sie odblokowac jego serce ma Pani racje poczekam i bede przy nim bo wiem ze on tego chce ,nie pozwala mi odejsc wciaz pisze i dzwoni do mnie stara sie zachowac relacje kolezenskie ale mysle ze poprostu sam nadzieje ze sie wyleczy i bedziemy razem.Mam jeszcze jedno wazne pytanie ,rozmawialam z jego mama ,ktora mi powiedzila ze po utracie tamtej kobiety zmienil sie jest nerwowy i stara sie pokazac jaki jest podly -jego mama wie ze to nie jest prawda ,ze to jego maska obronna ? jak pani mysli czy on rzeczywiscie stal sie podly czy poprostu stara sie byc taki i dlaczego to robi?jak powinnam sie zachowac ,wiem ze nie jest podly widze to -kocha dzieci ,jest wrazliwy ,pisze wiersze ..nie wierze ze taki stal sie naprawde.dziekuje serdecznie z góry za pomoc

Witam, zalogowałam się na tym portalu, bo nie mam odwagi iść do psychologa, a może powinnam, nie wiem. Czasem chciałabym, żeby ktoś obiektywnie ocenił to, co dzieje się w mojej głowie, bo ja sama nie wiem co mam o tym myśleć.Zacznę od tego, że dwa lata temu zerwał ze mną chłopak i od tamtego czasu moje życie, zachowanie zmieniło się. Nie poznaję siebie, zamknęłam się na świat, na ludzi, mam jedną przyjaciółkę, którą niedługo mogę stracić, bo zachowuję się jak idiotka. Po prostu mam wrażenie, że żyję teraz "od tak", nie zależy mi na niczym. Ostatnio nawet zaczęłam myśleć, że "jestem, bo jestem" a jak mnie nie będzie to też nic wielkiego się nie stanie. Denerwuje się przy podstawowych czynnościach, wręcz wpadam w furię. Jestem wredna dla ludzi, chcę im pokazać, że wcale mi nie są potrzebni, a jak jestem sama to płaczę, bo wiem że są mi potrzebni. Nie umiem dać sobie z tym rady. Wyżywam się na najbliższych, mówię rzeczy, których potem żałuję i wyrzuty sumienia mnie zjadają.