Czy jest dla mnie szansa na normalne życie?
Witam,
Mam 22 lata i mam problemy z mężczyznami. Byłam już w dwóch poważnych związkach jednak w żaden nie mogłam się zaangażować w stu procentach. Od zawsze szukam atencji i zainteresowania u mężczyzn. Jeśli ją dostaje, czuję się niesamowicie dobrze. Będąc z kimś w związku, interesuje się innymi, lubię rozmawiać i kokietować. Jednak nigdy nie dopuściłabym się zdrady, mam swoje granice. Od osoby z którą jestem wymagam opiekowania się mną, pilnowania, można nawet powiedzieć, że chce, żeby mnie ktoś "uratował". Ciągłego upewniania w swoim uczuciu, bycia zdecydowanym, że chce się mnie, czasem nawet deklaracji. Załamuje mnie moje dotychczasowe życie i fakt, że każda osoba potrafi być w szczęśliwym związku, a ze mną jest coś nie tak. Czuję, że się pogubiłam w tym wszystkim i nie mogę sobie poradzić. Czy to możliwe, żeby to było z powodu mojego ojca, który był niedostępny w okresie mojego dzieciństwa i dorastania? Jakie kroki powinnam podjąć i czy jest dla mnie szansa na normalne życie?
Z góry dziękuję za odpowiedź
