Jak pomóc przyjaciółce, która nie radzi sobie po rozstaniu z mężczyzną?

Witam serdecznie :) Mam problem z przyjaciółką. Potrzebuje pomocy, a ja nie wiem jak jej pomóc. Z Anią przyjaźnię się od 2 lat. Nasza przyjaźń zaczęła się w momencie, kiedy zostawił ją jej narzeczony, po prawie 7 latach związku, twierdząc że już jej nie kocha i chce spróbować życia na własną rękę. Jak się okazało, to czego chciał spróbować, to inne kobiety. Przez krótki czas był z dziewczyną młodszą od siebie o kilka lat. Ponieważ był to związek na odległość, nie przetrwał próby czasu. W międzyczasie wydawało się również, że być może zrozumiał swój błąd, jednym słowem chciał wrócić do Ani, twierdząc że jest w stanie zrobić wszystko, żeby ją odzyskać. Ale Ania postawiła jeden warunek, żadnych kontaktów z byłymi kobietami, nawet koleżeńskich. Ostatecznie nie mógł tego zaakceptować.

Sytuacja powtarzała się kilkakrotnie, za każdym razem wydawał się być zdeterminowany. Twierdził nawet, że utnie wszelkie kontakty z tymi dziewczynami, obiecywał to Ani. Z czasem jednak okazywało się, że tych kontaktów nie ucinał lub robił to tylko na jakiś czas. Ania z każdym razem trochę bardziej przekonywała się do jego słów i obietnic. Zawsze jednak na jaw wychodziła jego niesłowność. Ta sytuacja ciągnie się ok. 2 lat. Przez cały ten czas Ania miała opory przez powrotem do niego, mimo to chciała, żeby im się jakoś ułożyło, czekała na moment, kiedy będzie mogła być go pewna. Jedną z jej większych obaw była również reakcja jej najbliższego otoczenia. Ani jej rodzina, ani przyjaciele nie popieraliby jej decyzji po tym, jak została potraktowana i ile wycierpiała.

Niedawno jej były narzeczony zaczął się spotykać z nową dziewczyną, jak to określił, "na wyłączność". Ta informacja podziałała na Anię jak katalizator. Przyznała się, że przez cały czas tak naprawdę go kochała, że nadal go kocha i chce z nim być. Twierdzi, że nie będzie z nikim innym, że bez niego nic dobrego jej już w życiu nie spotka. Taka ilość nagromadzonego przez 2 lata stresu doprowadziła ją do chorób skóry i serca. Lekarz przepisał jej leki na nadciśnienie. Początkowo brała je, teraz twierdzi, że o nich nie pamięta (myślę, że nie bierze ich specjalnie, nie uważa że jest na cokolwiek chora). Jest w ciągłym dole. Wcześniej to jeszcze jakoś ukrywała. Teraz do znudzenia powtarza, że życie jest dla niej wieczną męczarnią, że ciągle pojawiają się nowe problemy i nic dobrego jej się nie przydarza od co najmniej 2 lat.

Próbujemy z nią rozmawiać, tłumaczyć że powinna odpuścić, uwolnić się i ruszyć dalej, że to jest stan przejściowy i wiecznie nie będzie się tak czuła. Niestety nic do niej nie dociera, jej odpowiedzią jest zawsze "nie mam zamiaru zmieniać swojego podejścia" lub "nie chcę się od tego uwolnić". Nie chce zmienić swojej sytuacji. Jak ją do tego przekonać? Próbowałam przysłowiowej prośby i groźby, nic nie skutkuje... Na wizyty u psychologa ciężko będzie ją przekonać ze względów finansowych...

KOBIETA, 29 LAT ponad rok temu

Czy warto do siebie wracać po rozstaniu?

Mgr Kamila Drozd Psycholog
80 poziom zaufania

Witam serdecznie! Przykro mi to pisać, ale trudno pomóc osobie, która nie chce pomocy albo nie dostrzega problemu. Wiem, że martwi się Pani o swoją przyjaciółkę, ale jeżeli Ania nie przyzna sama przed sobą, że ma problemy, z którymi nie potrafi sobie sama poradzić, to ani Pani prośby, ani groźby na nic się zdadzą. Pani przyjaciółka tkwiła w toksycznym związku. Kochała, możliwe, że nadal kocha swojego byłego narzeczonego, mimo iż się na nim zawiodła i to kilkakrotnie. Zostawił ją po siedmiu latach znajomości, twierdząc, że jej nie kocha.

Zaczął spotykać się z innymi kobietami. Traktował Anię jako „koło ratunkowe”, alternatywę, kiedy nie wyjdzie mu z innymi dziewczynami. I tak było – kiedy jego związki z innymi kobietami się kończyły, wracał z podkulonym ogonem do Ani. Prosił o wybaczenie, składał obietnice, ale jak się okazywało, za każdym razem okłamywał Annę. Anna jednak za każdym razem mu wybaczała i dawała szansę. Tkwiła w dziwnym układzie przez dwa lata. Wcale się nie dziwię, że rodzina i znajomi Anny nie poparliby jej decyzji powrotu do chłopaka, który ewidentnie ją okłamuje i nie szanuje.

Pani przyjaciółka przejawia objawy charakterystyczne dla uzależnienia od partnera. Twierdzi, że bez niego nic dobrego jej nie spotka, że nie jest w stanie nikogo innego pokochać, że kocha tylko jego. Myślę, że ta toksyczna relacja wynikała z niskiego poczucia własnej wartości Ani. Dawała się oszukiwać i źle traktować parterowi, bo nie potrafiła docenić swojej wartości i nie wierzyła, że zasługuje na kogoś lepszego. Toksyczny związek przepłaciła chorobami skóry, chorobą serca, nadciśnieniem, złym samopoczuciem. Niewykluczone, że rozwinęła się u niej depresja, stąd ciągły pesymizm, przygnębienie, smutek, poczucie beznadziei, czarnowidztwo. Diagnozę jednak musiałby postawić lekarz psychiatra, gdyż drogą wirtualną nie da się rozpoznać żadnych zaburzeń.

Nie mam pojęcia, co dokładnie dolega Pani przyjaciółce. Być może jest to reakcja na rozstanie z chłopakiem? Choć wydaje mi się, że problem jest złożony i składa się na niego niska samoocena, poczucie porażki po nieudanym związku, żal po rozstaniu, nastrój depresyjny, skutki bycia w toksycznej relacji z narzeczonym. Bardzo dobrze, że jako przyjaciółka próbuje Pani rozmawiać z Anią, pocieszać ją, motywować do działania. Najważniejsze, by miała poczucie, że ma na kim polegać.

Niech zabiera ją Pani z domu, do kina, na zakupy, do fryzjera, na imprezy, kawę, wspólne rozmowy. Niech Anna nie zamyka się w domu ze swoimi problemami, ale wychodzi do ludzi. Pomóc może też nieco więcej niż dotychczas obowiązków zawodowych. Zapracowana nie będzie miała zbyt dużo czasu rozmyślać nad nieudanym związkiem. Idealnym rozwiązaniem byłaby jednak konsultacja z psychologiem/terapeutą. Jeżeli opór przed rozmową ze specjalistą wynika tylko ze względów finansowych, można poszukać pomocy w ramach NFZ.

Odsyłam do tekstów: http://portal.abczdrowie.pl/rozstanie-z-bliska-osoba-a-depresja http://portal.abczdrowie.pl/uzaleznienie-od-partnera http://portal.abczdrowie.pl/toksyczne-zwiazki http://portal.abczdrowie.pl/samoocena Pozdrawiam i życzę powodzenia!

Psycholog społeczny, autorka wielu publikacji dotyczących rozwoju osobistego oraz warsztatów z doradztwa zawodowego i komunikacji międzypłciowej.
0

Niestety nie mamy szansy pomóc osobie, która naszą pomoc odrzuca. Dokładnie tak jak mówi przysłowie: "Można doprowadzić konia do wodopoju, ale nie można zmusić go do picia".

Pozdrawiam!
Magdalena Nagrodzka
PSYCHOLOG KLINICZNY, PSYCHOTERAPEUTA, COACH
www.nagrodzkacoaching.pl

Psycholog, psychoterapeutka, coach.
0
redakcja abczdrowie Odpowiedź udzielona automatycznie

Nasi lekarze odpowiedzieli już na kilka podobnych pytań innych użytkowników.
Poniżej znajdziesz do nich odnośniki:

Patronaty