Jaki rodzaj psychoterapii będzie dla mnie najlepszy?
Witam, jestem 30-letnią kobietą, jestem sama. Nigdy nie miałam chłopaka. Zdarzało mi się umawiać z chłopakami, dla mnie zupełnie obojętnymi, jednak szybko wycofywałam się z tych znajomości. Raz się z kimś przespałam z ciekawości. Korzystałam z serwisów randkowych, potem już miałam dość rozczarowań w czasie spotkania na żywo i szukania na siłę. Zdarza się, że spotykam mężczyzn, którzy mi się podobają i których chciałabym poznać. Jest to jednak dla mnie niemożliwe. Nie potrafię podejść, nie potrafię zacząć rozmowy. Czuję się wtedy, jakbym się rozpadała albo jak mała, bezradna dziewczynka. Wstydzę się i boję, że zostanę wyśmiana przez tę osobę i moje otoczenie (np. osoby z pracy). Jeszcze nigdy nie udało mi się przebrnąć przez taką sytuację. Zdarzyło mi się też, że osoby, które wydawały się mną zainteresowane, odwracały się, kiedy ja wewnątrz zamieniałam się w takie bezradne stworzonko. Jestem po psychoterapii, trafiłam do gabinetu z problemem kompulsywnego objadania się. Pani psycholog bardzo mi pomogła, jednak w sprawie, o której tu piszę, bardzo mnie rozczarowała. Mam żal za wielokrotnie powtarzane słowa "ja ci faceta nie znajdę". Wiem sporo na temat źródeł moich problemów, jednak wiedza ta nie pomaga mi w pokonywaniu opisanych trudności. Pragnę mieć rodzinę, marzę o bliskości. Wiem, że sama cierpliwość nie wystarczy, chciałabym porozmawiać z innym psychologiem, ale szczerze mówiąc trochę się boję, że znów nie znajdę pomocy i zrozumienia. Nie chcę szukać po omacku. Proszę o radę, jaki nurt psychoterapii byłby najlepszy w przypadku mojego problemu. Pozdrawiam
