Witam,
być może zawód psychologa i psychoterapeuty nie jest po prostu przez Panią darzony zbyt wielkim szacunkiem? A skoro rodzice tak bardzo zaangażowali się w proces naprawy stosunków małżeńskich przy pomocy specjalisty, tym bardziej wzmianki na ten temat Panią irytują? Niewykluczone, że gdy zobaczy Pani pozytywne efekty oddziaływania psychoterapii na rodziców (nie tylko w zakresie używanego słownictwa), zmieni Pani zdanie
Tymczasem zachęcam do szczerej rozmowy z rodzicami (w końcu o taką proszą) i wyjaśnienie im awersji jaką Pani ma do tego tematu i np. ustalenie, że oni skoro lubią, będą korzystać z takiej formy pomocy (a Pani nawet może im kibicować), a Pani, skoro nie tylko nie lubi, ale wprost tego nie cierpi – będzie sobie z boku spokojnie żyła bez tego rodzaju wsparcia..?
Jeśli rodzice zadają Pani zbyt intymne pytania, najlepiej powiedzieć im o tym wprost, że nie chce Pani akurat z nimi na ten temat rozmawiać i ewentualnie podać powód. Skoro rodzice są w procesie terapeutycznym, powinni być uwrażliwieni na wyrażane przez Panią potrzeby i tę decyzję uszanować.
Być może nie jest Pani gotowa na rozmowę ze specjalistą, a może nie ma Pani nawet takiej potrzeby/ochoty - ma Pani do tego prawo. Proszę nie robić tego na siłę. Jeśli jest Pani zadowolona ze swojego życia, nie potrzebuje Pani wsparcia w zakresie psychologicznym, nie ma sensu zmuszać się do tego, gdyż nie przyniesie to pożądanego efektu.
Pozdrawiam
Elwira Chruściel
