Witam, mam na imię Tomek, mam 20 lat. Zawsze byłem dość spokojnym człowiekiem, dobrym uczniem, uprawiałem sport. Idąc na studia nie sądziłem, że problemy natury psychicznej mogą mnie dotyczyć, a jednak dopadły mnie one niemal na samym ich początku.

Na początku kwietnia gorzej się poczułem - myślałem, że to jakieś problemy z żołądkiem, które miewałem już wcześniej. Przez okres świąteczny napędziłem sobie dość ostrego lęku o moje zdrowie, nie mogłem zgłosić się do lekarza z racji świąt, a cały czas czułem się gorzej i gorzej. W końcu, szukając przyczyny, zacząłem sobie wmawiać chorobę nowotworową... Zgłosiłem się na izbę przyjęć, gdzie nikt mi nie pomógł, ponieważ zalecono mi odstresowanie się i przespanie. Kiedy drugiego dnia z rzędu zgłosiłem się do szpitala zbadał mnie psychiatra, stwierdził zespół paranoidalny (jak twierdził głównie po to, żebym miał refundowany lek) i zapisał lek przeciwpsychotyczny w bardzo małej dawce (połowa tabletki, raz na dobę).

Wtedy zaczął się koszmar: czułem wielki niepokój, cały czas byłem pobudzony, nie spałem praktycznie wogóle. Miałem wrażenie, że coś mnie opętało, chociaż zdawałem sobie sprawę, że to może być spowodowane działaniem leku. Po pierwszym tygodniu brania zgłosiłem się do prywatnego gabinetu psychiatrycznego, gdzie od początku mój obecny lekarz wahał się co do diagnozy i zastosowanego leku. Zalecił jednak wytrzymać miesiąc. Po tym czasie przeszedłem na lek przeciwdepresyjny, również w bardzo małej dawce. Brałem go przez ponad 3 miesiące i odstawiłem, ponieważ nie poprawiał ani nie pogarszał mojego stanu. Po prostu czułem się obojętny.… Mój obecny psychiatra stwierdził u mnie F23, kazał samemu decydować o odstawieniu leków, dać sobie trochę czasu i ewentualnie po 2-3 miesiącach skontaktować się.

Piszę ponieważ czuję się trochę zdezorientowany całą sytuacją, mam wrażenie jakby doktor nie do końca poważnie podchodził do mojego stanu. Obecnie przerwałem studia, co prawda pracuję, ale "po znajomości" i w kompletnie niesatysfakcjonującej mnie pracy. Praktycznie nic nie sprawia mi przyjemności, mam problemy w związku z dziewczyną, która powoli traci cierpliwość do mnie. Jeśli chodzi o seks to też już kompletnie mnie nie bawi, a ostatnio nawet wytrysk stał się bolesny, więc tym bardziej mnie do tego nie ciagnie ;/. Sam jestem wobec niej chłodny, lecz już przed moją chorobą nie układało się zbyt dobrze między nami. Ponadto dawne liczne zainteresowania gdzieś się rozpłynęły, oprócz pracy praktycznie nie wychodzę z domu.

Straciłem wcześniejsze poczucie humoru, codziennie wstaje zmęczony mimo tego, iż staram się chodzić spać o wczesnych porach. W dodatku w rodzinie mamy chorego dziadka, praktycznie umierającego, więc moja choroba zeszła na dalszy plan. Rodzice nie chcą słyszeć o powrocie do leczenia, ponieważ zawsze widzieli we mnie silnego chłopaka, który ze wszystkim sobie radził. Jak to mówią: "szprycować mi sie nie pozwolą". Podsumowując: wspomniałem o tym stanie obojętności lekarzowi, który stwierdził, że jest to jakiś słaby stan depresyjny, ale skoro wstaję z łóżka i czymś się zajmuję to widać potrafię z tym walczyć. Ja jednak zaczynam mieć dość takiego życia, które jakby zatrzymało się w kwietniu ;/. Nie wiem jak mam wrócić na studia, jak wytłumaczyć dziewczynie, że nie mam siły na bycie w związku.

Moje pytanie brzmi: czy to dalej F23? Depresja? A może już bardziej jakiś rodzaj schizofrenii? Co dalej robić w takim przypadku, kiedy wszyscy wokoło uważają, że już wróciłem do pełni sił, a ja sam męczę się każdym wyjściem z domu i kontaktem z ludźmi. Z góry dziękuję za wszelkie rady, pozdrawiam ;)

Witam. Od kilku lat podejrzewam u siebie zab. maniakalno-depresyjne. Z objawami tej choroby spotkałam się na kursie z psychiatrii, na studiach, które ukończyłam. Od tamtego czasu, minęły już 3 lata, wciąż powraca do mnie myśl, że to chyba to.

Miewam depresje o różnym natężeniu - ostatnia była silna - musiałam brać lek psychotropowo-antydepresyjny (C***), ale źle się po nim czułamb (bezsenność, rozbicie), więc przeszłam na ziołowy (Deprim) i jakoś wyszłam z tej depresji. Zmniejszyłam sobie wymiar czasu pracy i odżyłam, po czym traciłam kontrolę nad wydatkami. Codziennie robiłam jakieś zakupy. Nie wiem czy było to nadrabianie zaległości czy coś poważniejszego. Depresja ustąpiła na przełomie marca i kwietnia i myślę, że pojawiła się mania. Niedawno chciałam zrobić wszystko: zapisać się na kurs tańca, na kurs j. obcego i zrobić jeszcze to i tamto. Takie pomysły miałam w zeszłym tyg. dodatkowo byłam b. pewna siebie, przebojowa, dostałam nową pracę od pierwszej rozmowy, nie mogłam usiedzieć na miejscu, a teraz tydzień - 2 tygodnie później nie mam na nic siły, leżę w łóżku, śpię dużo więcej i nie robię tego co powinnam. Szczególnie dokucza mi słabość i senność. Test na depresję, który teraz zrobiłam też ją wykazał, ale na szczęście nie jest to depresja ciężka, tylko wg. mnie lekka lub umiarkowana, więc piszę i proszę o wstępną diagnozę, bo nie chcę zawracać bez potrzeby głowy psychiatrze.

Czy poczekać jeszcze czy wybrać się do specjalisty? Zaznaczę jeszcze, że w ostatnim tyg. byłam przeziębiona i może stąd ten depresyjny stan? Bo do pracy musiałam chodzić. Od dłuższego czasu mam problemy z pamięcią i koncentracją i nie wiem, czy jest to efekt przemęczenia organizmu, czy może składowa zab. maniakalno-depresyjnego? Będę bardzo wdzięczna za odpowiedź! Pozdrawiam

Mój tata choruje na depresje juz ponad rok.Najgorsze jest jednak to ze w ogole nie chce sie leczyc a nawet nie jestem pewna czy ma świadomość choroby, jej przebiegu i konsekwencji dla jego funkcjonowania na codzień.Nie jest to depresja sezonowa a ciężkie załamanie, które utrzymuje się już bardzo długo, lecz z racji tego, iz mieszkamy na wsi, nie byliśmy świadomi tego, co się dzieje. Psychiatra, do którego chodzi tata przepisał mu leki, ale tata nadal nie potrafi przyznac, ze jest chory.. Nie wiemy co robić.. Staramy sie do niego jakos dotrzec, ale on nie wierzy ze ktokolwiek jest mu w stanie pomoc.. to takie błedne koło.. Ostatnio tata zaczal się śmiać bez powodu, momentami po prostu zanosi sie ze smiechu, ale nie potrafi powiedziec dlaczego.. Nawet,gdy załatwiliśmy coś w urzędzie skarbowym smiał sie,zwracajac na siebie uwage innych osób.. nie wiem czy to moze byc mania? poza tym czytałam ze czasem sie zdarza, ze u mezczyzn mania występuje jako pierwsza i stanowi poczatek choroby.A u mojego taty wszystko sie zaczeło, gdy w trudnym dla nas okresie-mielismy liczne kredyty-zamiast starac sie o umozenie czesci nalezności twierdził, ze nie ma sie czym przejmowac, ze nic nam nie zrobia i nawet tuz przed licytacja czesci naszej ziemii był tak pewien siebie i zadowolony jakby nic złego się nie mogło wydarzyć.. Czy takie zachowania mogły być efektem zaburzen maniakalnych?