Mam 42 lata. Około roku temu zatrzymała mi się miesiączka. Wtedy nie miałam żadnych objawów. Poszłam do ginekologa i lekarz przepisał mi Luteinę i miesiączka wróciła. Po 6 miesiącach znów się zatrzymała, ale tym razem miałam objawy: uderzenia gorąca co pół godziny w dzień i nocne poty które budziły mnie ze snu (pociłam się również przy uderzeniach gorąca w dzień). Ginekolog przepisał Luteinę, ale mi nie pomogła. Przepisał mi tabletki antykoncepcyjne, nie pamiętam nazwy i po nich zniknęły objawy i wróciła miesiączka. Po 6 miesiącach znów powtarza się to samo. Zatrzymuje się miesiączka, uderzenia gorąca, poty nocne ale dochodzą do tego wahania nastroju, duża nerwowość. Już nie wiem co mam robić! Nie mam ochoty żyć. Pracuję z grupą ludzi i to mnie krępuje co się ze mną dzieje. Pomóżcie mi proszę, bo nie wiem jak długo wytrzymam! Proszę o szybką odpowiedź.

Jestem kobietą, mam 47 lat. W styczniu miałam ostatnią miesiączkę, od lutego pogorszyło się moje samopoczucie, zaczęły się uderzenia gorąca, pocenie w nocy, bóle głowy, kołatanie serca i ogólne rozdrażnienie (a nawet reakcje lękowe). Podczas wizyty u lekarza, Pani doktor stwierdziła, że to menopauza. Zaproponowała mi terapię hormonalną, która wywoła miesiączkę lub leki, które nie są hormonami, ale złagodzą objawy menopauzy (nie wywołując krwawienia). Nie wiem na jaki sposób leczenia się zdecydować! Chciałabym jeszcze miesiączkować, ale bardzo boję się brać hormony! Wiem,że mają wiele zalet i zapobiegają niektórym chorobom, ale istnieje też druga strona "medalu", której się bardzo boję czyli, rak piersi i macicy. Czy po pojawieniu się miesiączki mogłabym odstawić hormony? A może jednak zdecydować się na pełną kurację?

Moja mama zmarła na raka piersi jak miała 40 lat. Wychowywała mnie ojciec, nie było łatwo. Mama była taka młoda, i nic nie zapowiadało naszej tragedii. Nie mogliśmy się z tym pogodzić. Kiedyś lekarza zaproponował mi leki hormonalne, które pomogłyby mi pokonać bezsenność, poty oraz uderzenia gorąca. Okazało się jednak, że ze względu na chorobę mamy ja nie powinnam tych leków przyjmować? Dlaczego?

Witam, Stosuję htz, jestem po kilkakrotnym usuwaniu guzków łagodnych w piersi, obecnie po mammografii mam taki opis: sutki o utkaniu gruczołowo-włóknistym. Prawy bez patologicznych zagęszczeń z makrozwapnieniem. W sutku lewym duże pooperacyjne zmiany włóknisto-bliznowate z makrozwapnieniamii torbielka olejowa o śr. 12 mm i skupiskiem trzech mikrozwapnień, przy brodawce sutkowej. USG: w sutku prawym w kwadracie pachowym na godz. 11 hypoechogeniczna zmiana o śr. 9,2mm. Czy mogę stosować dalej HTZ pytałam dr. wcześniej to odpowiedział, że mogę, przy tej wizycie zapomniałam się zapytać, za pół roku mam powtórzyć USG, będę wdzięczna za odpowiedź, mam 58 lat, nadmienie, że mama miała nowotwór piersi i dwóch braci także.

Mam na imię Joanna, lat 49. Od wielu lat borykam się z objawami depresji. Jednak życie przez ostatnie 6-7 miesięcy stało się nie do zniesienia. Nie jestem w stanie funkcjonować zarówno psychicznie jak i fizycznie. Bezsenność połączona z ciągłą potrzebą uciekania w sen przed rzeczywistością, nie możność koncentracji, brak konsekwencji w działaniu spowodowana ciągłymi myślami o braku sensu jakichkolwiek działań i poczynań, skutkiem czego jest zaniedbany dom i wszystko co z życiem się łączy. Rozchwianie emocjonalne, płacz, ciągłe poczucie bezradności, bezsilności. Podsumowanie życia i każdej podjętej decyzji jako błędu, obwinianie siebie samej za niepowodzenia członków rodziny (synów i męża), za niestabilność finansową i niepewność przyszłości. Chciałabym umrzeć, choć nie biorę samobójstwa pod uwagę. Jednak gdyby przyszła śmierć byłabym z tego faktu zadowolona. Nawet gdy pojawia się jakaś chęć, myśl, czy plan działania to prawie jednocześnie pojawia się pytanie o sens. I po braku odpowiedzi na pytanie "po co?" chęć na działanie znika, pozostaje tylko pusty bezsens, stagnacja, apatia, obojętność. Zawsze miałam skłonności do izolowania się, zamykania w czterech ścianach, ucieczki od ludzi. O jakiegoś czasu doszło do tego milczenie. Nie mam nikomu nic do powiedzenia, czasem przysłuchuję się krótkim rozmowom, ale niechętnie biorę w nich udział. Nużą mnie, są niewarte uwagi i czasu. Jednocześnie czuję się nieszczęśliwa i samotna. Wiem, że potrzebuję pomocy lekarza a jednocześnie nie wiem co mam mu powiedzieć, jak wyjaśnić stan w jakim się znajduję. Zresztą, lekarz powie, że to tylko przekwitanie. A ja sama nie potrafię okreslić czy jest to przzekwitanie, nierwica, depresja czy schizofenia.