Zapytaj lekarza

7 1 6 , 8 7 4

odpowiedzi udzielonych przez naszych ekspertów

Rzetelnie + Bezpiecznie + Bezpłatnie

Jak przekonać rodziców, że słusznie postępuję?

Witam, mam 15 lat. Z testu zrobionego na tej stronie uzyskałam 23 punkty. Często mam napady, że przez kilka dni ciągle chodzę płaczliwa, nie mam siły o siebie zadbać, dużo śpię w dzień, a w nocy się budzę po kilka razy. Często mam sny, po których budzę się zalana łzami. Są dni, kiedy zjem śniadanie, obiadu nie i małą kolację, a kiedy indziej jem i jem. Mam wszystkiego dosyć i częste myśli samobójcze. Potem jest dzień, dwa, kiedy jest lepiej, mam dosyć dobry humor, uśmiecham się. Natomiast z moim brakiem humoru ukrywam się przed rodzicami, bo gdy widzą, że płaczę, to za wszelką cenę chcą wiedzieć czemu, a jak nie mówię, to krzyczą, że się martwią (nie mówię im, bo według nich „zasłużyłam na to wszystko”).

Zaczęło się od tego, że mama przeczytała moje archiwum na Gadu-Gadu (było to już prawie 5 miesięcy temu). Były tam moje prywatne rozmowy z chłopakiem (ma 18 lat, jesteśmy razem prawie półtora roku), z których wyczytali, że uprawiamy seks. Często także mówiłam rodzicom, że idę do koleżanki, a spotykałam się z nim. Po prostu zawsze byłam pewna, że nie mogę im powiedzieć, że idę do niego (tak samo z imprezami). Jak miałam 13 lat i spotykałam się z jednym chłopakiem, to mama powiedziała, że jak będę myślała o pierwszym razie to powinnam z nią porozmawiać o tym, jak się zabezpieczyć. Dlatego zdziwiła mnie reakcja rodziców, gdy się 5 miesięcy temu dowiedzieli, że nie jestem już dziewicą (zabezpieczaliśmy się).

Zabronili mi spotykać się z chłopakiem, wychodzić z domu poza szkołą. Padły nawet słowa typu „ździra”. Byłam sprawdzana na każdym kroku, żeby się przypadkiem z chłopakiem nie kontaktować. Godzina internetu dziennie itp. W końcu odbyliśmy szczerą rozmowę i zgodzili się, żeby mój chłopak przyszedł i z nimi porozmawiał. O dziwo, zrobił dobre wrażenie i pozwolili się nam spotykać (tylko u mnie, kiedy są w domu). W tym okresie straciłam także wiele koleżanek, gdyż nie mogłam wychodzić, a mało komu chciało się siedzieć tylko u mnie. Została mi jedna kumpela z około 10. Straciłam życie towarzyskie, na imprezy nie jestem już prawie zapraszana, bo i tak nie przychodzę. Z czasem mogę wyjść na godzinę-półtora. Ostatnio mogłam pójść na grilla do znajomych, na 2 godziny.

Mój chłopak przetrwał ze mną to wszystko, czasem rozmawiamy z rodzicami, żeby wynegocjować dla mnie trochę więcej wolności. Nie uprawiamy już seksu, mimo to dalej jesteśmy razem i uważamy się za wspaniałą, kochającą jak na ten wiek parę. Niestety przez tę sytuację często się kłócimy, jest mi przykro, że on chodzi na imprezy, basen itd., a ja siedzę w domu, mimo że to przez nasz wspólny „błąd”. Ciągle płaczę i marudzę, że nie chcę już żyć. Rodzice nie chcą mi zaufać, rok temu miałam też wpadkę z alkoholem, jednak uważam, że to się przydarzyło, bo teraz uważam, że alkohol to nie na moje lata i mnie do niego nie ciągnie. W zeszłe wakacje mogłam chodzić na imprezy, ale za to zero picia, co szczerze mówiąc odpowiadało mi i się do tego stosowałam. Rodzice uważają, że jak znów będę miała więcej luzu, to pierwsze co to pójdziemy z moim chłopakiem do łóżka.

Mam także małą siostrę, ma 15 miesięcy i dosyć sporo muszę się nią opiekować. Codziennie na 1-2 godz. z nią na spacer i w domu się nią często zajmuję. Robiłabym to z przyjemnością, jakbym wiedziała, że potem mogę wyjść. W archiwum było także trochę nieprzyjemnych słów o moich rodzicach, które niestety pisałam, gdy się kłóciliśmy. Powiedzieli, że jak będę miała złe oceny na koniec roku, to nie będę mogła się z chłopakiem spotykać. Świadectwo przyniosłam dobre. Czyli w sumie sama sobie nabroiłam, ale nie mogę już znieść tego, że straciłam znajomych, ciągle sie czepiam chłopaka, nie mogę się dogadać z rodzicami...

Codziennie chociaż chwilę płaczę, czasem kilka dni po kilka godzin dziennie, nie dbam o siebie tak jak kiedyś, wiem, że to ja straciłam zaufanie, jednak według mnie decyzja o rozpoczęciu współżycia powinna być moją decyzją, a nie rodziców. Chciałabym, żeby moje życie znów było takie jak kiedyś, żebym się z niego cieszyła i mogła korzystać, bo nastolatką jest się tylko raz. Nie mam już nadziei, że coś się polepszy, że będę mogła znów wychodzić (jak chcę wyjść na dłużej to biorę siostrę, co mało komu odpowiada, mi zresztą też nie). Wydaje mi się, że moje życie nie ma już sensu...

KOBIETA, 15 LAT ponad rok temu

7 sposobów, aby wychować szczęśliwe dziecko

Problem leży przede wszystkim w komunikacji między Tobą a Rodzicami. Okłamywanie rodziców spowodowało brak zaufania do Ciebie, z drugiej strony Twoja mama przekroczyła granicę kontrolowania Ciebie, wnikając w Twoje intymne sprawy z chłopakiem... Ostrożna byłabym z obwinianiem którejkolwiek ze stron, zamiast tego najlepiej byłoby skoncentrować się na tym, jak problem rozwiązać. Twoi rodzice wprowadzają ograniczenia z troski o Ciebie i spróbuj na to spojrzeć z tej strony. Obawy Twoich rodziców przed tak bliską relacją ze starszym chłopakiem budzą uzasadnione wątpliwości.

Rozpoczynając życie seksualne, zrobiłaś poważny krok ku dorosłości. Myślę jednak, że nie tylko o „rozmowę o zabezpieczaniu się” chodziło Twojej mamie. Poza antykoncepcją bardzo ważna jest dojrzałość emocjonalna i liczenie się z konsekwencjami podjęcia współżycia. Poza problemem zajścia w ciążę (a taka możliwość – w mniejszym lub większym stopniu - istnieje zawsze) jest też dylemat związany z Twoim przywiązaniem do chłopaka, jego odpowiedzialność za Ciebie i Twoje uczucia w przypadku ewentualnego rozstania w przyszłości. Dojrzałość seksualna dotyczy również aspektu wzięcia odpowiedzialności za uczucia drugiej osoby, dojrzałości do myślenia o partnerze, wspólnego przeżywania zbliżenia jako aktu miłości, nie tylko sposobu na rozładowanie napięcia seksualnego.

Poza tym kobieta funkcjonuje zgodnie z tzw. zasadą pierwszych skojarzeń, wg której pierwsze doznanie porównuje się z kolejnymi i ma ono ogromny wpływ na jakość tych późniejszych doświadczeń. Jeśli z powodu pierwszych zbliżeń powstanie jakieś niewłaściwe przekonanie na swój temat lub blokada, to trudno to później wyeliminować. Rozpoczynając współżycie w tak młodym wieku, pozbawiasz się ciekawego i bardziej niewinnego etapu nawiązywania relacji z mężczyznami. Dobrze, gdybyś o tym wszystkim potrafiła szczerze porozmawiać z zaufaną osobą, np. psychologiem szkolnym.

Moim zdaniem powinnaś zdobyć się na poważną rozmowę z rodzicami i przedstawić im swoją obecną sytuację. Jeśli twoi rodzice zrozumieją, że wprowadzane restrykcje wpływają na ciebie negatywnie, z pewnością łatwiej będzie wypracować Wam wspólny kompromis. Powinniście popracować nad odbudowaniem nadszarpniętego zaufania – zasada ta dotyczy obu stron. Najlepszym rozwiązaniem byłaby seria spotkań z psychologiem rodzinnym, który udzieliłby wskazówek, jak komunikować swoje potrzeby, oczekiwania, uczucia, w jaki sposób rozwiązywać konflikty. Jeśli obawiasz się takiej rozmowy, poproś o pomoc pedagoga lub psychologa szkolnego, lub innej dorosłej osoby, która ma u rodziców autorytet.

Pozdrawiam!

Mgr psychologii klinicznej, psychoterapeuta.
0
redakcja abczdrowie Odpowiedź udzielona automatycznie

Nasi lekarze odpowiedzieli już na kilka podobnych pytań innych użytkowników.
Poniżej znajdziesz do nich odnośniki:

Patronaty
Ważne tematy