Ojciec ograniczający kontakty z rówieśnikami

Witam,
myślę, że pani tata bardzo się o panią troszczy i nie potrafi wyrazić tego w inny sposób jak tylko poprzez zakazy dla pani. Boi się, żeby nie spotkało panią coś złego. Nic pani nie pisze o mamie, jaki ona ma w tym udział. Dobrze by było, gdyby pani zdobyła się na szczerą rozmowę z ojcem. Zapytała jakie on ma obawy co do pani wychodzenia z domu?
Pozdrawiam

Witam
Mało Pani pisze o sytuacji rodzinnej , czy rozmawia Pani o tym z mamą, że tata przesadza z kontrolą Pani, tym bardziej , że jest Pani pełnoletnia i ma Pani pełne prawo spotykać się z przyjaciółmi ,wychodzić , by spędzać czas ze znajomymi. Tym bardziej , że według tego , co Pani pisze ,można Pani zaufać, ,że nie popadnie Pani w tarapaty , czy nieodpowiedzialnych wyborów. Dobrze , że ma Pani siostrę, która stara się wyciągać Panią z domu , by mogła Pani spędzać czas ze znajomymi. Może w dogodnym momencie uda się porozmawiać z tata, powiedzieć mu (zacząć od pozytywnej informacji dla niego) _, że to miłe dla Pani , że tak się o Panią martwi, ale Pani ma już swoje lata i potrzebuje znajomych w swoim życiu , żeby się uspołeczniać i normalnie funkcjonować jak każdy nastolatek. Porozmawiać tez z siostrą, żeby czasem starała się porozmawiać z tatą , że Pani już dorasta i , że spokojnie można Pani zaufać i że jak każda osoba w Pani wieku potrzebuje Pani spotykać się ze znajomymi. Może uda się poprosić o wsparcie mamy , cioci czy babci , żeby porozmawiały z tatą.
Pozdrawiam ciepło
Anna Ręklewska- psychoterapeuta

Nic Pani nie pisze o swojej mamie. Z treści wypowiedzi wynika, że mieszkają Państwo tylko w trójkę. To z pewnością nie ułatwia Pani separacji. Może ojciec obawia się, że zostanie w domu sam? Siostra ma chłopaka, układa sobie życia, a teraz i Pani chce go zostawić. Domyślam się, że Pani również bardzo go kocha i trudno w takiej sytuacji postawić ojcu granice, przestać być jego "małą dziewczynką", skazując go tym samym na samotność. To są trudne dylematy, szczególnie gdy rodzina jest niepełna. Niemniej jest Pani dorosła i z pewnością ma Pani prawo samodzielnie decydować o swoim życiu. Co domyślam się jest trudne przede wszystkim z powodów emocjonalnych.

Witam serdecznie,
oj,coś mi się zdaje,że to tato ma problem,nie Ty.Nie czuję się więc uprawniona do udzielania wskazówek osobie nieobecnej.Może spróbuj porozmawiać na ten temat z mamą albo psychologiem szkolnym lub wychowawcą klasy.Jeżeli nie masz zaufania do nich,spróbuj zaproponować rodzicowi/być może obojgu/wizytę u psychologa zajmującego się rodzinami.W Twoim wieku kontakty rówieśnicze są potrzebne,więc istniejący problem najlepiej byłoby rozstrzygnąć w obecności specjalisty,który rozumie psychologię rodziny i pomoże w sposób właściwy przywrócić między Wami stosunki.
Pozdrawiam

Może zamiast nazwać to problemem z tata, warto popatrzeć na to jako na trudność w dogadaniu się i ustaleniu co dla kogo jest ważne, czego potrzebuje, oczekuje,a co jest możliwe i realne dla drugiej strony?
Tak jakby brakowało tacie zaufania do Pani. Nie wiem z czego to mogłoby wynikać- czy z jakiś wcześniejszych doświadczeń?
Zdecydowanie potrzebują Państwo szczerej rozmowy, które pozwoliłaby lepiej sie rozumieć, znać swoje cele i priorytety i dzięki temu ustalić zasady- co i kiedy jest możliwe i akceptowalne, do czego zobowiązuje się tata a do czego Pani itp. I oczywiście konsekwentnego przestrzegania tego.
Siostrze w jakiś sposób udało się "przekonać" tatę, że posiadanie chłopaka i wyjścia z domu nie są czymś nagannym.