Witam! Jestem 25-letnią kobietą i mój problem polega na tym, że ostatnio miałam trochę nerwów i stresu przez to, że powódź dotknęła moją rodzinę, dokładnie w niedzielę, i trochę się tym przejęłam i zamartwiałam, a nie ukrywam, że denerwowałam... W poniedziałek czułam się dobrze, ale we wtorek wypiłam za dużo kawy i choć cały dzień czułam się dobrze, to wieczorem musiałam wezwać pogotowie, gdyż serce waliło mi jak szalone i miałam problem z łapaniem powietrza. Okazało się, że miałam za duże ciśnienie. W środę czułam lekkie zmęczenie, ale ogólnie czułam się dobrze. W czwartek też czułam się dobrze, pojechałam rowerem na zakupy, przyjechałam i było okej. W piątek w miarę dobrze. W sobotę trochę się zdenerwowałam, ale wychodząc na zakupy czułam się dobrze. Podjechaliśmy do bankomatu, wyszłam z samochodu i zakręciło mi się w głowie i zrobiło mi się ciemno przed oczyma, ze 2 razy, zakupy musiał robić mój mąż, gdyż ja czułam, że nie dam rady wejść do marketu. Miałam przyspieszone bicie serca i nogi jakby z waty i brak apetytu. Potem wieczorem czułam duszności i przyspieszone bicie serca - waliło mocno. No i wczoraj, to jest w niedzielę, też brak apetytu, brak śliny, zawroty głowy, duszności. Niby staram się nie denerwować, ale nawet jak pomyślę o czymś stresującym, to serducho zaczyna walić mocniej i duszności się pojawiają albo czuję taki niepokój... Dziś, tj. poniedziałek, czuję się w miarę, jak na razie nadal brak śliny, czasem serduszko zabije mocniej i mam zawroty głowy... Co może być tego przyczyną? Czemu mam takie zawroty, duszności, czasem nogi jak z waty, przyspieszone bicie serca (kołatanie), no i brak śliny...? Nawet jak jadę samochodem, to takie mam uczucie, jakby nogi robiły mi się jak z waty... Prosiłabym o szybką odpowiedź... Oczywiście zapisałam się do lekarza rodzinnego i zobaczymy... no, to chyba pokrótce wszystko. Z góry dziękuję za odpowiedź.

Witam! Moja przygoda z chorobą rozpoczeła się 4 lata temu, jeszcze w wojsku. Do tego momentu miałem lekkie nadciśnienie, które udało mi się wyleczyć między innymi poprzez zgubienie będnych kilogramów, robiłem także wszystkie padania i leżałem 10 dni w szpitalu (EKG, urologia, Eecho itp.). Otóż będąc w wojsku, poczułem się wieczorem źle, silny ból głowy od strony potylicznej, pieczenie w klatce piersiowej, a także w lewej kończynie i bardzo szybkie tętno. Jak to w wojsku, zmierzono mi ciśnienie, było OK, tętno oczywiście wysokie, ale lekarze mówili, że to niegroźne, więc nic ze mną nie robiono. W bardzo krótkim czasie ok. 2 dni ból głowy stał się nie do wytrzymania, tak jakby ktoś prubował rozłupać mi głowę na pół. Jeśli głowa przestawała trochę boleć to znowu paliła i to żywym ogniem, jak się dotykało to owszem była tylko ciepła, miałem podwyższoną tempereturę do 37 stopni (przez kilka dni), lecz ja odczuwałem jakby się paliła prawie. W końcu skierowano mnie na komisję, stwierdzono coś z nerwicami itp. i zwolniono do domu. Choroba jednak nie ustępowała, miałem ciągle silne uczucie walenia serca oraz bóle i pieczenia głowy. Przy najmniejszej temperaturze i przeziębieniu bardzo źle się czułem, wystarczyło 37,2, a miałem uczucie, jakby paliło mi głowę i zaciskało. Odwiedziłem chyba 4 neurologów i bezskutecznie, wszyscy mówli, że to coś z nerwami i otrzymywałem leki uspokajające, które nic nie pomagały. Rozpocząłem także wizyty u psychiatry, także bezskutecznie, nic nie pomagało. W końcu się poddałem i od ponad 2 lat nie biorę już żadnych leków. Dzisiaj ciągle odczuwam ścisk i pieczenie głowy oraz w klatce piersiowej i lewej kończyny. Nauczyłem już się żyć z tym bólem jednak on przeszkadza w życiu. Zapomniałem dodać, że takie badania jak prześwietlenie głowy czy TK z kontrastem także miałem robione, oczywiście wszystko było OK. Nie przyjmuję już żadnych leków, lecz ciągle mam bóle i pieczenie głowy, klatki piersiowej, lewej kończyny i kołatania serca. Co to może być? Pozdrawiam wszystkich

Witam, chciałam poradzić się w pewnej trudnej sprawie. Mam 18 lat. Prawie od zawsze przejmowałam się swoją figurą, uważałam, że jestem za gruba. Cierpiałam z tego powodu na depresję. Kilka miesięcy temu zaczęłam robić coś, co jeszcze bardziej mnie pogrążyło, zaczęłam prowokować wymioty. Wymiotowałam około 3 razy dziennie, trwało to od października do stycznia. Schudłam parę kilo, niestety, zaczęły się problemy z sercem, tzn. kołatanie, bicie w zbyt szybkim tempie, trudności z oddychaniem, nawet po mało intensywnym wysiłku czuję, że bije bardzo szybko i mocno. W lutym nie wymiotowałam ani razu, udało mi się z tym skończyć, ale znów mam depresję. Każdego ranka budzę się ze strachem, że lada chwila dostanę zawału serca. Czy moje serce jest na ostatnich nogach i nic nie da się zrobić? Wiem, że byłam głupia i nieodpowiedzialna, ale proszę o radę. Ten strach mnie wykańcza.

Witam. Moim problemem jest kolatanie serca, może wyjaśnię, jak to przebiega: w zupełnie niespodziewanym momecie serce zaczyna mi walić, staje (wtedy brakuje mi tchu) i znowu zaczyna bić szybko, tak mniej więcej to wygląda. Teraz pytanie moje jest takie: po zastosowaniu już wszystkich chyba możliwych leków, takich jak B***, A***, A***, A***, X***, zrobieniu większości badań, w których wyniki są dobre, a nawet bardzo dobre - chciałbym się poradzić, co jeszcze mogę sprawdzić i jak to cholerstwo leczyć gdyż jest to uciążliwe, a przepisywane mi coraz droższe leki nie pomagają? Nie wiem już co mam ze soba zrobić. Proszę o pomoc.

Witam Proszę mi coś poradzić, bo już sama nie wiem, co mam robić? Jestem kobietą, mam 30 lat często mam uczucie szybkiego bicia serca. Czuję się wtedy słabo, męczę się i mam mrowienia twarzy, bardziej lewego policzka i łydek. Jakiś czas temu miałam robione EKG, wyszło ok, Echo serca - wypadanie płatka z zastawki mitralnej bardzo łagodne, Holter 24 godz.wyszedł ok! Pani doktor powiedziała, że nie mam się czym przejmować i zaproponowała kontrolę za rok. Wczoraj byłam na zakupach, nagle poczułam się bardzo źle. Znów szybkie bicie serca, męczenie się, miałam uczucie, że zaraz zemdleję, a do tego mrowienie rąk i policzka. Jakiś pan zaprowadził mnie na pogotowie, tam zaczęły mi drętwieć stopy i dłonie, aż mi je powykręcało, nie mogłam ich rozprostować! Podali mi zastrzyk domięśniowy, chyba jakiś uspokajający i rozluźniający, po którym drętwienie zaczęło ustępować. Zrobili mi EKG poza szybkim biciem serca, to wyszło ok, zbadał mnie neurolog, który nic nie stwierdził. Miałam zrobione badania: morfologia, tylko WBC, poza normą 10,45; a tak to wszystko dobrze! Sód 138; potas 4,1; chlorki 102; glukoza 91; mocznik 15; wapń 9,9. Następnie wypuścili mnie do domu! Nadal odczuwam lekkie mrowienie dłoni, stóp i policzka. Czuję, że w sytuacji kiedy się denerwuję, uczucie to nasila się i nadal mam szybkie bicie serca, od 90 do 120 uderzeń. Ciśnienie raczej niskie. Już sama nie wiem, co mam robić, boje się, że atak może się powtórzyć i dostanę jakiegoś paraliżu, to uczucie drętwienia było straszne. Zaczynam myśleć, że może mam nerwicę! Czy takie objawy mogą w ogóle występować podczas stresu? Proszę o jakąś poradę Z góry serdecznie dziękuję!

Witam wszystkich. Jestem kobietą mam 25 lat i potrzebuję pomocy. Zaczęło się niecały rok temu. Na początku były tylko dreszcze, uczucie zimna, które zamieniało się w palenie na całym ciele, kołatanie serca, drętwienie rąk i nóg, ból w klatce piersiowej. Myślałam, że to tylko takie jakieś przejściowe objawy i samo przejdzie, ale z czasem jest coraz gorzej. Na dzień dzisiejszy mam kłopoty z pamięcią, źle widzę, nie dosłyszę (nie jest tak cały czas), serce wali mi jak szalone i czuję ogólnie przemęczenie. Stałam się bardziej nerwowa. Te moje objawy utrudniają mi coraz bardziej życie i normalne funkcjonowanie. Proszę o pomoc, bo nie wiem, gdzie się mam udać po pomoc.

Dzień dobry, bardzo proszę o interpretację moich wyników. Dodam, że mój ginekolog już mi zaproponował zrobienie koloposkopii i pobranie wycinka, co mnie bardzo niepokoi. Oto moje wyniki badania cytologicznego: ocena wg systemu Bethesta (TBS 2001) - rozmaz warunkowo dopuszczony do oceny, częściowo nieczytelny z powodu licznych komórek odczynu zapalnego. Obraz cytologiczny nieprwidłowy - zmiany odczynowe związane z zapaleniem. Nie stwierdza się cech śródnabłonkowej neoplazji ani raka. Stopień cytologiczny wg Papanicolau - II. Natomiast badanie wcześniejsze: rozmaz też niezbyt czytelny z powodu licznych komórek zapalnych. Nie stwierdzono zmian śródnabłonkowych i procesu zlośliwego. Szczegółowy opis: czynniki infekcyjne (mikroorganozmy): infekcja o cechach bacterial vaginosis. Inne zmiany nienowotworowe (odczynowe i naprawcze): zmiany odczynowe zwiazane z zapaleniem (łącznie z typową regeneracja). Po tym wyniku lekarz mnie leczył. Po leczeniu zrobił cytologię i są takie wyniki, jakie podałam jako pierwsze. Po czym, jak wspomniałam, zalecił kolposkopię i pobranie wycinka, czym się bardzo denewruję. Proszę napisać, jakie jest Państwa zdanie na temat tych wyników. Dziękuję bardzo.

Mam 19 lat, nazywam się Daniel, jestem spod znaku Raka. Mój problem polega na tym, że BARDZO CZĘSTO dostaję napadów duszności, omdlenia, boli mnie serce, nie mogę oddychać, albo przyspieszone bicie serca, meczę się, siedząc w domu, po przebiegnięciu sprintem około 30 m dostaję duszności, nie mam siły, leżę na ziemi z braku siły. Nie wysypiam się w ogóle, rano jak się budzę, zawsze serce bije mi szybciej, dużo szybciej, i ciężko mi się oddycha. Nawet teraz, jak pisałem tę wiadomość, dostałem tego uczucia zmęczenia i przyspieszonego bicia serca z mojej prawej strony, czyli około 3 cm nad mostkiem i 2 cm w stronę lewego sutka czuję straszny ból. Dodam jeszcze, że bardzo dużo cukru przyjmuję dziennie w pokarmach i napojach. Do herbaty 4-6 łyżeczek, do kawy 3-5 łyżeczek, lubię pieczywo z cukrem, pieczywo z czekoladą i cukrem. Ogólnie to za dużo cukru jadam. Czy jest może to przyczyną mojego stanu???

Witam, gdy ostatnio byłem na treningu, wykonywałem przewroty do przodu, miałem zrobić naraz 49 przewrotów. Przy ostatnich przewrotach byłem bardzo zmęczony i tak się stało, że nie odepchnąłem się za mocna nogami i zatrzymałem się na karku. Gdy już mi się udało zejść z tej pozycji przez 2 lub 6 sekund nie mogłem oddychać, strasznie kark mnie bolał, ale po jakiejś minucie czy dwóch przestał. Gdy wróciłem do domu i zacząłem krążenia głową, to strasznie w karku zaczęło mi ,,chrupać". Przed tym zdarzeniem normalnie miałem i obracałem głową dookoła i nic nie strzelało, może troszkę, ale teraz gdy stoję, skieruję wzrok na podłogę i zaczynam głową krążyć w lewo i w prawo, to po środku mi przeskakuje głowa od razu na lewą lub prawą stronę. Wytłumaczę to tak: krążę głową dookoła zaczynam w prawą stronę i gdy wracam do pozycji, gdzie głowa była skierowana w stronę dywanu, na środku, to czuję jakbym był między 1 a 2 kością w karku. Jeśli problem za bardzo nie jest wytłumaczony, bo trudno mi to wytłumaczyć, to może ktoś zna przyczynę, jeśli się zatrzymam w czasie obrotu na karku, to jakie mogą być obrażeni? Choć mogę normalnie funkcjonować, ale lekko kark mi dokucza. Drugi mój problem to stres. Miałem go kilka dni później. Byłem na kogoś strasznie zdenerwowany, bardzo zdenerwowany, po jakieś 1 godzinie ochłonąłem, ale potem serce dawało mi się w znaki, tzn. czułem je bardziej, nie wiem, jak to wytłumaczyć. Jaki może być skutek po takim dużo zdenerwowaniu dla serca? Trzeci mój problem to było po tym wypadku na treningu jakiś tydzień, gdy obracałem głowę dookoła, to po chwili poczułem strzelenie w karku, potem zacząłem czuć migotanie w czaszce, tzn. czułem tak, jakby mi mózg jak galareta się ruszał i po chwili stawał na miejscu. Gdy czasami tak kręcę głową dookoła (ćwiczę, bo tak ćwiczyłem przed zdarzeniem na treningu i było normalnie), to czasami znowu mi strzela i czuję, jakby mi w mózgu galareta się ruszała. Co to jest za problem? Jest groźny?

Kilka lat temu stwierdzono u mnie nerwicę - to fakt. Przez cały ten okres do tej pory miewałam sporadyczne i krótkie napady trzepotania serca przy stosunkowo miarowym tętnie. USG serca wykazało minimalną niedomykalność zastawki. Ponieważ działo się to nie tak często, tłumaczyłam to nerwicą i niewielką wadą serca. Wczoraj się przeraziłam. Po dłuższej przerwie odkurzyłam rower i wyjechałam na dość długą, i przyznaję, ciężką wycieczkę rowerową. Po jakimś czasie w trakcie jazdy poczułam to moje trzepanie (tętno dość wysokie, związane z wysiłkiem). I tak jak się zaczęło. W zasadzie trwało do końca trasy w odstępie kilkunastu minut. Po przyjeździe do domu już nie przechodziło. Położyłam się, ale efektu poprawy nie było. Tętno utrzymywało się nadal na dość wysokim poziomie, a kołatanie, które odczuwałam jako dodatkowe skurcze, nie przechodziło jeszcze przez jakieś trzy godziny. Martwię się, bo nie wiem, czy przesadziłam z wysiłkiem, czy jest to efekt moich przypadłości, czy wszystko razem wzięte. Czy mogę dalej jeździć rowerem? Czy wysiłek może mi zaszkodzić? Dodam, że w tej chwili nie przyjmuję żadnych leków. Pozdrawiam, kasia