Mam 17 lat. Moja 1 partnerka życiowa to piękna kobieta. Było super robiąc to z nią, ale nie wyszło z nią. Miałem nową, a z nią było tak, że stawał mi, a jak wsadziłem i to robiliśmy to, miałem miękkiego, ale było mi dobrze. Gdybym wyciągnął już bym nie wsadził, więc byłem słaby, tak sądzę. Nikt tego nie mówił, ale tak sądzę. Wróciłem do mojej 1 i nie chce mi stanąć. Staje mi ale słabo. Jest duży, gruby ale miękki, taki że nic nic nie zdziałam, a ona jest ogólnie przepiękna i seksowna kobieta. Dlaczego tak mam? Myślałem, że może z tego powodu co tu pisałem: „Zapewne przyczyną zaburzenia erekcji w Twoim wypadku jest obawa o niepowodzenie w zbliżeniu z partnerką oraz o to, że zostaniesz narażony na niekorzystne porównania z jej poprzednim partnerem. Sytuacja ta potęguje stres, zwłaszcza w chwilach intymnych, co z kolei skutecznie może uniemożliwić osiągnięcie wzwodu. W pierwszej kolejności zalecam dialog z partnerką oraz odprężenie. Jeżeli jednak objaw nie ustąpi samoistnie, najpewniej konieczna będzie konsultacja psychologiczna. Ale nie, bo z poprzedniczką też nie było pięknie. Co mam robić? Jakiś sposób można na lepszy wzwód i coś na lepszą formę w łóżku, bo wiem, że kobiety lubią długo, a ja nie umiem długo wytrzymać i zawsze z tego powodu się stresuje, że nie dojdzie. Spróbowałem z tą obecną się kochać, ale wsadzić nie mogła i myślałem, że się spalę ze wstydu, ale coś wymyśliłem. Teraz unikam tego tematu.    

Jestem mężatką od 3 lat. Na początku nasze współżycie było bardzo udane i częste. Niestety z czasem to się zmieniło i nasze kontakty były rzadsze i sprowadzały się do razu albo dwóch w miesiącu. Powodem był brak wzwodu u mojego męża. Był u różnych lekarzy ale nikt nic nie wykrył. W końcu myślałam, że to z przemęczenia, stresu. Wreszcie zaczęłam obwiniać samą siebie i myśleć, że nie jest mną zainteresowany (jestem osobą atrakcyjną, zadbaną). Po wielu rozmowach i zapewnieniach, że to nie ja jestem przyczyną, nie wiem co mam o tym wszystkim myśleć. Wreszcie zaszłam w ciążę i może na jego szczęście nie miałam ochoty na częste współżycie (wbrew powszechnej opinii). Zmieniło się to po ciąży. Dzidzia ma już 2 miesiące, a ja ciągle myślę o seksie. Niestety mój mąż nie. Ma trudności z podekscytowaniem się. Ja staram się jak mogę, pieszczę go, jestem wyrozumiała i cierpliwa, ale ta cierpliwość mi się kończy. Jak próbuję z nim rozmawiać, to twierdzi, że po prostu przechodzi taki okres i to nie jest moja wina (po ciąży został mi 1kg więc jestem w formie), że nadal mu się podobam i że wszystko jest ok. Ja jednak wiem i czuję, że nie jest. Ostatnio mi wyrzucił, że go stresuje i że nie powinnam naciskać. Staram się tego nie robić, ale moja cierpliwość też ma granice. Potrzebuje seksu, lubię go i dzięki niemu czuję się pożądana i atrakcyjna. Zwłaszcza po ciąży chce znów być jego kochanką, a nie tylko mamą i panią domu (jestem teraz na macierzyńskim). Jestem pewna, że mnie nie zdradza i dlatego czuje się jeszcze bardziej sfrustrowana. Co zrobić by mój mąż na nowo miał na mnie ochotę? Dodam, że w pracy się układa, nie mamy problemów finansowych, dziecko jest cudowne i pozwala nam na relaks i sen.