Witam. Jestem dość ambitna osobą i nigdy nie myślałem, że będę kiedykolwiek miał takie problemy. No ale przejdźmy do rzeczy. Mam 25 lat i do tej pory nie współżyłem z żadną kobietą. Teraz poznałem wspaniałą kobietę. Doświadczoną i starszą od siebie. Jesteśmy razem rok, a od pół roku mieszkamy ze sobą i niestety mamy problem z seksem. Do momentu jej poznania masturbowałem się dość często - 2-3 razy w tygodniu. Nigdy nie miałem problemu z erekcją. Po 2 miesiącach znajomości, kiedy wiedziałem, że najwyższy czas spróbować seksu, a nie chciałem jej powiedzieć, że jestem prawiczkiem, więc postanowilem pójść do domu publicznego, żeby "potrenować", żeby nie wyjść na kompletnie zielonego. Tam doszło do stosunku. Oczywiście krótkiego, ale skończyłem w środku. Kiedy spróbowaliśmy to zrobić, moja partnerka od razu skroiła się, że jest coś nie tak (nie do końca wiedziałem, jak się za to zabrać) i kiedy przyznałem się, że tego nie robiłem była trochę zażenowana, ale stwierdziła, że sobie poradzimy. I tak impas trwa już ponad poł roku. Podczas pieszczot mi stoi, ale kiedy zdejmę spodenki i już wiem, że zaraz dojdzie do stosunku, to opada mi. Proszę o pomoc, podejrzewam, że to stres, ale zupełnie nie wiem, jak go rozładować. Dodam, iż próbowałem już wielu rzeczy. Seksuolog - przepisal mi tabletki antydepresyjne twierdząc, że mają utrwalić we mnie męskie zachowania. Viagra - stał jak armata, ale i tak miękł przy/po wlożeniu. Badania testosteronu i tego drugiego wyszły ok. Oczywiście przez ten czas zbliżyliśmy się do siebie. Nasze ciała nie są nam obce. Bardzo lubi, kiedy robię jej dobrze i z jej strony widzę starania, w postaci seksu oralnego. Widze jednak jej zażenowanie i rezygnację,kiedy mi opada przy próbie normalnego stosunku. I wcale się jej nie dziwię. Mój problem się pogłębia, bo ciągle o tym myślę. Nasze kontakty seksualne są dość rzadkie 2-3 w miesiącu - ona boi się, że znów mi opadnie, a ja nie chcę naciskać, żeby znów jej nie dołować. Problem był chyba od samego początku, bo ona uważała mnie za gościa doświadczonego, chyba nawet bardziej niż ona sama, a tu taki zawód. Podejrzewam, że przez te nieudane próby skutecznie obniżyłem swoje libido. Czy są jakieś tabletki, ćwiczenia na poprawę tego stanu?

Witam, mam prawie 20 lat, jestem homoseksualistą. Od 16 roku życia żyję jak gej, lecz nigdy takie życie mi nie pasowało, nie posiadałem satysfakcji, chciałem być heteroseksualny. I jeszcze sprawa, że chcę żyć jak katolik - podchodziłem poważnie do tej sprawy, nigdy nie mogłem sobie tego w głowie poukładać, pogodzić takiego życia. Szukałem wtedy jakiejś pomocy, bałem się powiedzieć rodzicom, a z powodu, iż nie byłem pełnoletni to mnie odsyłano z kwitkiem.

Gdy ukończyłem 19 lat wszedłem w grupę pomagającą ludziom z orientacją homoseksualną. Wszystko było OK. Mimo jakichkolwiek problemów byłem zawsze emocjonalnie silny, stabilny, ale gdy odrzuciłem chłopaka, z którym byłem 2 lata (bo taki był wymóg - aby porzucić znajomych gejów), to jeszcze było OK. Dramat się zaczął, gdy on kogoś poznał. Początkowo mnie to nie ruszało, nie obchodziło, ale gdy pewnego dnia był mój były u mnie i się kleił, kazałem mu pójść do jego nowego kolegi. Wtedy tak zrobił, ale wieczorem postanowiłem do niego pójść, zastałem ich wówczas w łóżku. Coś we mnie prysło, pękło. Pięć dni nie spałem, nie jadłem. Czułem się gorszy niż tamten chłopak, złapałem kompleksy, bo wydarłem informacje jaki on jest.

Czuję się nieatrakcyjny, gorszy seksualnie, a poza tym mam w głowie to, co mogli robić, dzień w dzień, od rana do wieczora to jest - nie mogę przestać widzieć tego człowieka, jak jest zadowolony z mojej porażki itp. Trwa to już 3 miesiące, coraz bardziej chronicznie zaczynam odczuwać samotność, cały czas, nic mi nie przynosi zadowolenia, satysfakcji, radości, czuję się jakbym był w bańce zamknięty. Nie wiem co robić, już mam tego dość. Proszę o odzew.