Mam 23 lata, 4 lata temu urodziłam córkę (przez cesarskie cięcie), od tamtej pory zaczął się mój dramat. Miewałam bóle podbrzusza i jajników podczas stosunku, które niestety się nasiliły tak, że nawet w ciągu dnia, bez żadnej przyczyny, nagle zaczyna boleć.
Kiedyś miałam taką sytuację, że po stosunku dostałam takiego ataku, że bolało mnie dosłownie wszystko, całe narządy rodne, ból był nie do wytrzymania. Po prostu leżałam na podłodze i nie mogłam się ruszyć, trwało to prawie 2 godziny. Zdarzało się to parę razy, nie mam żadnych krwawień ani nic niezwykłego.

Lekarka podejrzewała nawet jakąś endometriozę, ale zrezygnowała z tej hipotezy, nie miała żadnych podstaw na wysłanie mnie na laparoskopię. Przed okresem nic mi nie jest, nie boli mnie brzuch, nigdy nie miałam takich objawów.

Byłam u 3 lekarzy, robili mi cytologię, USG zwykłe i dopochwowe - nic nie wykazało. Pierwszy lekarz przepisał mi zastrzyki, drugi tabletki antykoncepcyjne, po których na 3 miesiące miałam spokój, następny powiedział, że to zrosty po cesarce, nie wiem co mam robić.

Uwielbiam się kochać z moim mężem, ale to doprowadza mnie do obawy, że podczas każdego stosunku nastąpi ten ból nie do opisania.
Proszę o pomoc!

Jestem chłopakiem i mam 19 lat. Od półtora miesiąca mam chłopaka. Szybko przeszliśmy do współżycia z racji zakochania się i mojego krótkiego pobytu w Polsce (wakacje).

Podczas stosunków zaskoczyłem sam siebie, bowiem moja dolna część ciała nie stawała w pełni na wysokości zadania. Pewne pozycje były niemożliwe. Mój chłopak nie spotkał się z tym problemem. Jemu moja przypadłość nie przeszkadzała i twierdzi, że był zachwycony. Sytuacja jednak powtórzyła się 2 razy. Ja o stan rzeczy obwiniam początki w seksie, alkohol, zmęczenie, porę dnia (zawsze ok. 5 rano), całonocne imprezy, stres, chęć wypadnięcia dobrze, itp.

Moim problemem jest to, że rozumiejąc to wszystko nie potrafię odpuścić. Nie raz myślę, że jestem gorszy, nie najlepszy. Nachodzi mnie strach o zdrowie; o to, że mój partner kłamie, by nie zrobić mi przykrości. Zamiast się cieszyć miłością, takie wielkie szczęście mnie spotkało, ja wciąż rozmyślam nad tym co się stało, nad sobą. Bo to nie chodzi o niego, tylko o mnie. Jest mi wstyd przed sobą, bo ostatnio w niczym nie jestem najlepszy. I nawet w tak prostej czynności zawaliłem...

Jak sobie wybaczyć, odpuścić? Przemówić do podświadomości? Powiecie, czy potrzeba czasu, spokoju, treningu, czy to się uda? Z tym, że ja się z nim nie będę widzieć przez bardzo długi czas. Chodzi mi o to, aby uwolnić się od przytłaczającej sytuacji z przeszłości... Z góry dziękuję za wszelką pomoc!

Witam, mam prawie 20 lat, jestem homoseksualistą. Od 16 roku życia żyję jak gej, lecz nigdy takie życie mi nie pasowało, nie posiadałem satysfakcji, chciałem być heteroseksualny. I jeszcze sprawa, że chcę żyć jak katolik - podchodziłem poważnie do tej sprawy, nigdy nie mogłem sobie tego w głowie poukładać, pogodzić takiego życia. Szukałem wtedy jakiejś pomocy, bałem się powiedzieć rodzicom, a z powodu, iż nie byłem pełnoletni to mnie odsyłano z kwitkiem.

Gdy ukończyłem 19 lat wszedłem w grupę pomagającą ludziom z orientacją homoseksualną. Wszystko było OK. Mimo jakichkolwiek problemów byłem zawsze emocjonalnie silny, stabilny, ale gdy odrzuciłem chłopaka, z którym byłem 2 lata (bo taki był wymóg - aby porzucić znajomych gejów), to jeszcze było OK. Dramat się zaczął, gdy on kogoś poznał. Początkowo mnie to nie ruszało, nie obchodziło, ale gdy pewnego dnia był mój były u mnie i się kleił, kazałem mu pójść do jego nowego kolegi. Wtedy tak zrobił, ale wieczorem postanowiłem do niego pójść, zastałem ich wówczas w łóżku. Coś we mnie prysło, pękło. Pięć dni nie spałem, nie jadłem. Czułem się gorszy niż tamten chłopak, złapałem kompleksy, bo wydarłem informacje jaki on jest.

Czuję się nieatrakcyjny, gorszy seksualnie, a poza tym mam w głowie to, co mogli robić, dzień w dzień, od rana do wieczora to jest - nie mogę przestać widzieć tego człowieka, jak jest zadowolony z mojej porażki itp. Trwa to już 3 miesiące, coraz bardziej chronicznie zaczynam odczuwać samotność, cały czas, nic mi nie przynosi zadowolenia, satysfakcji, radości, czuję się jakbym był w bańce zamknięty. Nie wiem co robić, już mam tego dość. Proszę o odzew.