Nieśmiałość to z jednej strony cecha zależna trochę od temperamentu (częściej są to osoby bardziej introwertywne, potrzebujące mniejszej ilości bodźców itp), a trochę od wychowania czyli wzorców i modeli zachowania prezentowanych przez najbliższych. Jeśli Państwo należą od osób bardziej "cichych i spokojnych", to dziecko ta postawę także trochę przyjmuje. I nie ma w tym nic złego! W końcu Państwo żyją i radzą sobie w życiu. Z jednej strony warto je więc zaakceptować takim, jakie jest. Pozwolić mu funkcjonować tak, jak jest mu łatwiej. Z drugiej- nad pewnymi rzeczami można pracować- nie tylko zresztą w przypadku malucha. Dostrzeganie sukcesów, skupianie się bardziej na tym, co się udało (zamiast podkreślania trudności), dawanie szans na odniesienie sukcesu czyli stawianie sobie realnych wyzwań, ale także słuchanie siebie i swoich potrzeb, świadomość swoich mocnych stron, a także słabości i akceptowanie ich będzie bardzo pomocne.
Skorzystanie z pomocy psychologa natomiast może być także wartościowe, jeśli chcieliby Państwo coś zmienić czy sobie pomóc.
Dzień dobry!
Temperament dziecka jest wrodzony i częściowo dziedziczony. Cechy osobowości, styl bycia, mocne strony i trudności, lęki kształtują się jednak przez całe życie - przede wszystkim w okresie dzieciństwa. Można je kształtować, wpływać na nie w toku wychowania. Dziecko uczy się obserwując swoich rodziców, budując relacje z nimi, obserwując ich relacje między sobą itp. Część ludzi na świecie jest bardziej introwertycznych i nie musi być to wadą ani problemem. To że dziecko jest bardziej skupione, wyciszone, lepiej wykonuje zadania samodzielnie niż w grupie itp. może być jego atutem. Warto jednak sprawdzić, czy i jakie cechy sprawiają mu problem, utrudniają życie np. niskie poczucie własnej wartości, wycofywanie się, lęki itp. Polecam Państwu książkę "Skąd się biorą dorośli".
Pozdrawiam!
Nasi lekarze odpowiedzieli już na kilka podobnych pytań innych użytkowników.
Poniżej znajdziesz do nich odnośniki:
