Dzień dobry!
Na te pytania nie ma jednej dobrej odpowiedzi. Sytuacja jest złożona, a relacje w każdej rodzinie specyficzne i wyjątkowe. Dla niektórych ludzi jest naturalne, że przez całe życie mają bliskie relacje z rodzicami, omawiają bieżące sprawy, często się spotykają, mają wspólne plany - a dla innych jest naturalna "pełna autonomia", wyraźne osłabienie więzi, dystans z rodzicami, a wręcz odcięcie się od nich. Żadna z tych opcji nie musi (ale może) być związana z finansową pomocą rodziców i momentem usamodzielnienia się dziecka. Z pewnością 40-letnia kobieta ma prawo zamieszkać sama lub z kimkolwiek chce, usamodzielnić się i sama decydować o swoim życiu. Jeśli dotąd żyła jednak w symbiozie z matką, z pewnością będzie to trudny moment dla nich obydwu. Podstawowe pytanie brzmi, dlaczego dotąd, przez ostatnich 20 lat życia mieszkała z matką i była na jej pełnym utrzymaniu? Dlaczego wcześniej nie doszło do usamodzielnienia? Dlaczego dochodzi do niego teraz? W jakiej kondycji psychicznej są i córka i matka? Jakie są ich relacje? Jakie "zasady gry" panują w tej rodzinie w kwestii władzy, dominacji, bliskości, zależności?
Pozdrawiam!
