Od 12 lat choruję na cukrzycę typu 1. Od kilku dni mam bardzo wysokie cukry, które bardzo trudno zbić. Przykładowo przy cukrze 480 podałam 6 j insuliny i udało mi się obniżyć cukier tylko do 400... I tak jest cały czas... Dodam, że jestem na pompie insulinowej i nigdy wcześniej takie sytuacje się nie zdarzały... Jak można sobie z tym poradzić?

Mam 31 lat, płeć męska. Od dość długiego czasu mam bardzo dziwne objawy. W dzień w miarę często oddaję mocz. Na początku myślałem, że to od dużej ilości kawy – piję 2-3 dziennie, ale to wszystko nic w porównaniu z tym, co dzieje się w nocy. Wstaję około godz. 2-3 w nocy i mam ogromną ochotę na słodkie rzeczy, np. czekoladę, ciastka, generalnie musi to być coś słodkiego. Do tego muszę wstać się załatwić też przynajmniej 1 lub 2 razy w nocy. W dzień nie mam ochoty na jakieś słodkości tylko w nocy!

Dosyć intensywnie uprawiam sport, tak z 6 razy w tygodniu po około 2 godziny. Początkowo myślałem, że może częste oddawanie moczu może być spowodowane tym, że marznę podczas treningów na rowerze, a wstawanie w nocy tłumaczyłem sobie tym, że może za mało zjadam podczas dnia i organizm chce mieć energię na kolejny ciężki trening? Zrobiłem sobie badania 28-11-08, wtedy wynik wyszedł 87,0, a norma była 60-100. Ponowne badania zrobiłem 06-01-09, wynik był 71,0, norma 60-100. To były badania glukozy w surowicy. Pamiętam, że wtedy też wstałem w nocy i zjadłem parę ciastek, wówczas badania wyszły w normie. Zastanawiam się, czy to nie są objawy cukrzycy, to wszystko co opisałem. Uprzejmie dziękuję za odpowiedź.

Moja 80-letnia mama choruje na cukrzycę około 20 lat, a od 8 lat jest na insulinie. Do stycznia tego roku dawaliśmy sobie radę z utrzymaniem w miarę wyrównanej glikemii. W styczniu mama zachorowała - lekki stan zapalny oraz stan osłabienia i podgorączkowy. Lekarz zlecił kurację antybiotykową doustną słabszą, na wizycie kontrolnej następny antybiotyk (mocniejszy), też doustny. Mimo zażywanych antybiotyków i innych leków pomocniczych mama czuła się bardzo osłabiona, odczuwała brak apetytu i chudła, a poziom cukru zaczął skakać - na czczo 100-200 mg/dl, a 2 godz. po posiłku 160-280.

Na trzeciej wizycie lekarz zlecił wykonanie badań: RTG klatki piersiowej - wynik b.z., morfologię krwi - poza hemoglobiną 10,5 g/dl pozostałe wartości były w normie, OB - 115 mm/1 h, żelazo - 20 ug/dl, analiza moczu - b.z., a następnie zapisał jeszcze antybiotyk w zastrzykach, żelazo i witaminy oraz specyfik przeciwbólowy i przeciwzapalny. W czasie tej kuracji antybiotykowej, tj. od 25 lutego do 12 marca br., oraz po zwiększeniu przez diabetologa wstrzykiwanych jednostek insuliny o 4 do 24 i 22, glikemia na czczo wynosiła od 65 do 96 mg/dl, zaś 2 godz. po posiłku 112-175 mg/dl, natomiast w nocy dochodziło do niedocukrzenia. Wizyta kontrolna, następne badania, które wykazują spadek Hb do 9,8 g/dl, OB wzrasta do 145, a PLT do 456 tys./mm3.

Po tych wynikach mama dostaje skierowanie do szpitala celem przeprowadzenia szczegółowych badań. Po 2-tygodniowym pobycie w szpitalu nie stwierdzono właściwie, co jest przyczyną takiego stanu chorobowego. A glikemia osiąga na czczo średnio 140, 2 godz. po jedzeniu koło 300, a wieczorem nawet 350. Diabetolog zlecił powrót do poprzedniej insuliny, ale bez efektu. W tej sytuacji mama musiałaby nic nie jeść. Zagubiłyśmy się już w diecie. Czy można jeszcze podwyższać dawkowanie insuliny? Prosiłabym o podanie, jeżeli to możliwe, przykładowego dziennego jadłospisu. Mama waży ok. 65 kg przy wzroście 162 cm. Bardzo proszę o pomoc. Serdecznie pozdrawiam.

Dziękuję za odpowiedź tak szybką i mam jeszcze jedno pytanie. Miałam robione badania z żyły na cukrzycę i na czczo było 75, a po obciążeniu po 2 godz. było 65, i lekarz skierował mnie do pani diabetolog, która ustawiła mi dietę. Czy wystarczy, jak będę się teraz naprawdę tego pilnowała? A co w święta? Czy na nic nie mogę sobie pozwolić?

Dzień dobry, Panie Doktorze. Mam 43 lata, jestem mężczyzną - choruję od 17 miesięcy na cukrzycę typu 2. Przez ponad 20 lat byłem kierowcą zawodowym. Od jakiegoś czasu zauważyłem osłabienie wzroku, złe samopoczucie i bardzo często spada mi zawartość cukru do 50-52 ml, mocno bolą mnie nogi, choć dużo spaceruję, jestem niepijącym alkoholikiem po siedmiu latach abstynencji, często też tracę równowagę, nie mogę się skoncentrować, zapominam słów, wiem, co chcę powiedzieć, ale nie mogę przypomnieć sobie słowa. W szpitalu, którym byłem, lekarze ostrzegali mnie o amputacji nóg, powiem, że bardzo mnie to przeraża, nikt nie umie mi konkretnie odpowiedzieć, precyzyjnie, dlaczego może do tego dojść. Mój lekarz prowadzący jak i inni zbywają mnie, iż raczej do tego nie dojdzie. Mój psychiatra twierdzi, iż tylko mnie tak nastraszyli, żebym nie pił alkoholu. Dodaję, iż leczę się psychiatrycznie i przyjmuję leki: A***, C***, P***, P***, Z***, Z***, M***, L***, N***, no i oczywiście zapomniałem G***, G*** 50 50/50 i wszelkiego rodzaju leki przeciwbólowe. Bardzo Pana proszę o informację, o co w tym wszystkim chodzi. Widzę teraz ludzi po amputacji i praktycznie 90% choruje na cukrzycę, ale dalej nie znam odpowiedzi, dlaczego do tego doszło. Przepraszam za chaotyczność, ale nie jestem człowiekiem wykształconym i wyszło mi to, jak wyszło. Z góry dziękuję za odpowiedź. Z poważaniem Rafał Woznica

Mam 65 lat, od 8 lat choruję na cukrzycę, od 4 lat biorę insulinę w zastrzykach, mam cukrzycę 2 stopnia. Od 2 lat zaczęły się moje problemy ze stopami. Z problemem rogowacenia skóry radzę sobie, pod kontrolą dermatologa, stosując maście nawilżające (Oxedermil, Dernilan - kremy) oraz moczenie i ścieranie pumeksem. W okresie wiosenno-letnim szczególnie następują pęknięcia skóry - na piętach i u nasady palucha, które są bardzo bolesne, wyglądają jak przecięta nożem skóra. Po kilku dniach intensywnego smarowania znikają i pojawiają się znowu po jakimś czasie. Nie wiem, czy ma to związek z cukrzycą, ale wcześniej (przed chorobą) nie miałem takich problemów. Proszę o poradę.

Witam. Nie jestem pewna co do swoich zachowań. Może najpierw opiszę, jak jest ze mną na co dzień. Rano gdy wstaję, piję herbatę z 4 łyżeczkami cukru. Następnie idę do szkoły, zjadam na śniadanie nie raz od 1 do 4 bułek albo jakąś drożdżówkę czy inne ciastka. Następnie wracam do domu wykończona, jak mam jeszcze siłę, to zjem obiad, a jak nie mam nawet ochoty na to, to idę od razu do łóżka spać, w międzyczasie jak w szafce jest czekolada, potrafię ją zjeść całą, a jak nie ma jej, a są jakieś batony, to biorę kilka i je wcinam. Gdy wstanę tak koło godz. 20.00 to staram się nie spać do 22.00, przez te 2 h zdążę zrobić zadanie... czy coś związane ze szkołą czy też umyć się. O tej 22.00 idę spać już na noc i wstaję następnego dnia rano. W szkole systematycznie biorę udział w zajęciach z wf., a nie raz nawet sama wieczorem się porozciągam, czy robię brzuszki. Mam 17 lat i jestem drobnej postury, ważę 50 kg. Biegałam w lato i teraz też zamierzam. Jak to przez szkołę, denerwuję się przed odpowiedzią czy też klasówką... nie raz jak wiem, że będzie naprawdę źle z moimi nerwami, to biorę jakieś tabletki na uspokojenie. Osobiście sama sądzę, że tak bardzo mam ochotę na słodkie, bo dostarcza mi sporo energii, której mój organizm wymaga, ale nie wykluczam tutaj cukrzycy. Staram się pić zwykłą wodę mineralną nie gazowaną, ale nieraz słodka też mi przeleci przez gardło (nie mówię tu o pepsi czy innych takich badziewiach), z siusianiem to u mnie różnie... nieraz jak dłużej nie idę, to mnie trochę zaboli po prawej stronie brzucha. Więc mam pytanie – co mam robić? Pozdrawiam i czekam na odpowiedź.

Moja babcia ma 80 lat i od czerwca ubiegłego roku przyjmuje insulinę dwa razy dziennie: rano 26 jednostek, a wieczorem 12. Zanim zaczęła przyjmować insulinę, dostawała tabletki obniżające poziom glukozy i nie było większych problemów z wysokim jej poziomem. Jednak w czerwcu babcia źle się czuła i poziom glukozy wzrósł u niej do 600, po czym ustalono jej takie właśnie dawki insuliny. Od tamtej pory poziom glukozy był całkiem stabilny, w granicach 120-220. Jednak przez ostatnie dwa tygodnie utrzymuje się poniżej 100, a w nocy spada nawet do 30. Czy przyczyną tego może być przebyte niedawno zapalenie płuc? Czy może to być jednak oznaka, że poziom glukozy się unormował i powinniśmy prosić lekarza prowadzącego o zmniejszenie dawek podawanej insuliny? Babcia przyjmuje również leki: S*** 500, O*** 20 plus, A***. Czy same leki nie byłyby wystarczające do utrzymania prawidłowego poziomu glukozy?

Witam. U mojego 2,5-letniego synka 3 tygodnie temu wykryto cukrzycę typu 1. Po pobycie w szpitalu kontaktowałam się z osobami, których dzieci też mają cukrzycę i zachęcają mnie do pompy insulinowej. Niestety, nie wiem, czy są jakieś ograniczenia wiekowe, tzn. czy mój synek nie jest za mały na to urządzenie, bo opinie są różne.

Mam ogromną prośbę, od około 4 lat stosowałam dietę, ponieważ miewałam spadki cukru. U mnie normalny poziom cukru nawet 1,5 godz. po jedzeniu wynosił 75-80, ale jak poszłam do pracy, to szczerze się przyznam, że wstydziłam się nosić odpowiednie jedzonko w pojemniczku lub zimą w termosie, i jadłam zupki chińskie, pozwoliłam sobie na bułki do kawki z francuskiego ciasta. Obok mojej pracy jest bar, to i czasem dziewczyny coś jadły, np. kebab, i ja dałam się namówić i im nic, a ja przytyłam w rok 2 rozmiary więcej, a co najgorsze, że przestałam ćwiczyć. Mam w domu rower stacjonarny, gazelle, piłkę wielką, pas wibrujący i wszystko czekało na mnie w piwnicy, ale do czego zmierzam... Mój tata jest chory na cukrzycę i niedawno moja mama postanowiła też się przebadać i też ma cukrzycę. Dostała tabletki, a tata ma insulinę... Lekarz rozmawiając z mamą, wspomniał o mnie, że mnie to też nie ominie, więc na nowo 3 razy dziennie mierzę cukier, a tu już nie ma, jak wcześniej 80, a jest 138 lub 107 na czczo. Matko Święta, tak się wystraszyłam i sprzęt jest już w domu. Ćwiczę 30 minut na rowerze i 15 minut na gazelli na razie, bo to drugi dzień. Moje zapytanie brzmi tak: czy jak będę ćwiczyła, jadła tak, jak mi ustawiła pani diabetolog wcześniej dietę (około 4 lata temu), to czy mogę jeszcze żyć bez leków i regulować ten poziom cukru dietą? Bardzo proszę o odpowiedź, bo zaczynam się łamać, a mam dopiero 33 lata :( Pozdrawiam

Witam serdecznie! Przed tygodniem mój 66-letni Tato przez przypadek u znajomych zbadał sobie poziom cukru. Okazało się, że ma 190. Od razu zakupił glukometr Optium Xido i na drugi dzień udał się do lekarza pierwszego kontaktu. Wcześniej mierzył poziom cukru w ciągu dnia i wynosił on 150, a rano na czczo ok. 190. Lekarz zlecił badanie krwi i od razu tego samego dnia z wynikiem ok. 190-200 Tato ponownie udał się do lekarza. Lekarz Zalewski w por. na ul Aleksandrowskiej w Łodzi (piszę, bo Pan doktor także jest z Łodzi) przepisał leki B***i N*** (nie pamiętam dokładnej nazwy). Jeden 2 x dziennie, drugi 1 x dziennie.

Lekarz Tatę pocieszył, że musi zbić cukier przez dietę, wskazane jest schudnięcie. Kiedy Tato zapytał, czy dożywotnio będzie brał leki, lekarz powiedział, że niekoniecznie, trzeba zbić cukier. Że Tato może jeść "normalnie", często i po trochu, ograniczyć tłuszcze i oczywiście zero cukru. Nie dał broszury o diecie, nie skierował do diabetologa, nie wyznaczył następnej wizyty. Bardzo proszę o wyjaśnienie moich wątpliwości (piszę w imieniu Taty, gdyż On w ogóle sceptycznie podchodzi do "chodzenia po lekarzach").

A zatem: Czy rzeczywiście do końca życia Tato będzie uzależniony od leków? Czy cukrzyca zawsze tak przebiega, a kończy się podawaniem insuliny? Czy konieczna lub wskazana jest wizyta u diabetologa? Czy (jak powiedział ten lekarz) zadowalający jest poziom cukru 130? Jeśli Pan doktor będzie taki dobry i czas Panu pozwoli, bardzo proszę o odpowiedź, a także napisanie kluczowych porad o tej chorobie (lub odniesienie do jakiejś strony). Z góry bardzo dziękuję i pozdrawiam, Agnieszka z Łodzi

Mam 20 lat i mam cukrzycę typu 1. Używam krótko działającej insuliny Novorapid do trzech posiłków i bazy Lantus. Do śniadania i kolacji używam po 4 jednostki Novorapid, natomiast na obiad 5 jednostek. Do tego na śniadanie i kolację jem odpowiednio 8ww, a na obiad 10ww. Po obiedzie, gdzie obiad ma 10 ww, daję insuliny 5 jednostek. Dwie godziny po obiedzie mam 148. Na podwieczorek nic nie jadłem i 2 godziny po mam 219. Skąd się wziął tak wysoki cukier, skoro nic nie jadłem? Na bazę daję 8 jednostek. Cukrzycę mam dopiero od października i za bardzo nie mogę sobie z nią poradzić. W takim razie na drugie śniadanie i podwieczorek mam liczyć, jak chcę coś zjeść, to mam liczyć ww, czy ile dany produkt ma cukru? Czy jest możliwe bycie na diecie bez używania insuliny? Czy w młodym wieku możliwe jest jeszcze odbudowanie trzustki w jakiejś części, czy nie? U mnie cukrzyca przyszła tak naprawdę nie wiadomo skąd. W marcu tamtego roku wykryto u mnie anemię i później także miałem robione usg jamy brzusznej, które nie wykazało nic podejrzanego, jeśli chodzi o trzustkę. Czy prawdą jest, że cukrzyca w człowieku rozwija się tak do 6 miesięcy i czy anemia mogła mieć wpływ na to? Dodatkowo od 7 roku życia mam alergię - czy ona mogła mieć wpływ na cukrzycę? Do czasu przed wykryciem cukrzycy prowadziłem dostateczny tryb życia, dobrze się odżywiałem i przez ostatnie parę lat nie chorowałem. Dodatkowo w tym roku zdawałem maturę. Mniejszy lub większy stres mi przy niej towarzyszył, jak to każdemu. Czy stres też mógł być przyczyną tejże choroby? Remisja cukrzycy trwała u mnie ponad 3 miesiące. Czy jest jeszcze możliwy powrót do niej? Czy również jest możliwość bycia na specjalnej diecie zamiast wstrzyknięć insuliny?

Witam! Jestem w 27 tygodniu ciąży, odebrałam wyniki z testu obciążenia glukozą 75 mg% na czczo 79,9 mg; po 1 h 139,9 mg; po 2 h 133,4 mg. Bardzo proszę o pomoc, czy mam powody do obaw? Czy powinnam zastosować jakaś dietę? Glikemia mg/dl/ 43,09, CRP g/%/ 181,09. Z góry dziękuję. Pozdrawiam.

40j : 2 = 20j do bazy w pompie insulinowej. 01:00 - 0,8j., 02:00 - 0,9j, 03:00 - 0,9j, 04:00 - 0,9j, 05:00 - 0,9j, 06:00 - 0,9j, 07:00 - 0,8j, 08:00 - 0,8j, 09:00 - 0,8j, 10:00 - 0,8j, 11:00 - 0,8j, 12:00 - 0,9j, 13:00 - 0,9j, 14:00 - 0,9j, 15:00 - 0,9j, 16:00 - 0,9j, 17:00 - 0,8j, 18:00 - 0,8j, 19:00 - 0,7j, 20:00 - 0,7j, 21:00 - 0,8j, 22:00 - 0,8j, 23:00 - 0,8j, 24:00 - 0,8j. Suma bazy = 20j insuliny na 24 godziny.