Witam. Skończę w lipcu 14 lat. Ważę 57 kg, a mierzę 171 cm. Czy to odpowiednia waga? Jak mam się pozbyć rozstępów na udach, które pojawiły się po szybkim wzroście w podstawówce? Jak zmniejszyć biodra, bo mam rozmiar 38, a chcę 36? I jak po schudnięciu z ud i bioder utrzymać taką linię?

Witam serdecznie. 1,5 roku temu ważyłem jakies 112 kg, schudłem w mniej więcej pół roku ok. 34 kg i teraz ważę 70 kg. Ćwiczę i często uprawiam sport, aby mieć łądną sylwetkę, i by podkreślić mięśnie. Piszę do Pani dr z zapytaniem, a mianowicie byłem na badaniach krwi (rozmaz krwi) i okazało się, że mam niedobór żelaza oraz mały niedobór hematokrytu. Czy może to być spowodowane zbyt dużym spożywaniem nabiału i dużej ilości wody? Cały czas ćwiczę i chcę uzyskać 10% tkanki tłuszczowej, aby podkreślić mięśnie. Ograniczam tłuszcze oraz węglowodany. Aktualnie nie jem chleba, ziemniaków i nabiału (wyjatkiem jest muesli z mlekiem rano). Codziennie jem muesli z mlekiem, kiwi i bananem.

Moja waga wynosi 70 kg, a przy większej aktywności fizycznej: 68-69 kg. Jak przestaję ćwiczyć codziennie, to przyrasta i brzuch lekko się robi opływowy, co mnie denerwuje. Mam jeszcze pytanie, jak wyglada sprawa efektu jo-jo? Czasami mam dni, że strasznie mnie męczy jedzenie na czas z zegarkiem, itp. Wszystko kontroluję poprzez świadomość, a nie przez fakt, czego organizm potrzebuje. Chciałbym sobie zjeść czasem coś słodkiego: jakiś sorbet, lody, czy czekoladę, ale potem mam straszne wyrzuty sumienia i mnie to bardzo męczy. Przeliczam kalorie, patrzę, jakie jedzenie ma wartości odżywcze, odrzucam tłuszcze. Ogólnie mam zachowania podpadające pod anoreksję, z tym że jem cały czas i mam apetyt. Walczę ze sobą psychicznie, co czasami jest męczace. Mam chyba rozregulowany ośrodek czucia sytości, gdyż czasem nie bardzo wiem, ile mogę zjeść (i tu znowu ograniczam się poprzez świadomość). Czy są jakieś badania, żeby sprawdzić, czy są to początki anoreksji? Pozdrawiam i proszę o pomoc.

Witam. Mam 14 lat, mierzę 170 cm i ważę 58 kg. Podobno to dobra waga, lecz ja chcę schudnąć do 54 kg. Proszę o jakąś dietę, po której schudnę te 4 kg. Najbardziej przeszkadzają mi moje uda! Dla mnie są straszne! Noszę rozmiar M/L, a chciałabym M. Spodnie: 29/32, a chciałabym 28. Często lubię sięgać po słodycze lub jakieś przekąski, lecz przed słodyczami umiem się pohamować. Lubię jeść pieczywo kruche z 7 ziaren zamiast chleba. Dodam też że od wiosny do jesieni jeżdżę rowerem do szkoły (ok. 20 min) poza tym 4 godziny w-fu w tygodniu. Prawdopodobnie wrócę do pływania (2 godz w tyg.) ponieważ rok temu chodziłam na sekcję sportową. Proszę o dietę (dobrze byłoby razem z jadłospisem) - ćwiczenia do wykonywania w domu lub jakieś treningi. Mam nadzieję, że ktoś mi pomoże! :) Pozdrawiam.

Wiem, że takich listów dostają Państwo tysiące. Czytałam wiele z nich. Jednak piszę. Może boję się prawdy, może mam nadzieję, że wcale nie choruję. Mam 18 lat, chodzę do 3 kl lo. W tym roku zdaję maturę. Od 1 lo przeżywałam zawód miłosny, piszę o tym, bo chyba wywarło to dość duży wpływ na moje życie. Czułam się ostatnia, beznadziejna, etc. Byłam raczej grubsza, ale nie otyła. Jadłam wtedy za dużo i mogę zagwarantować, że jest to opinia obiektywna, bo to samo stwierdziła moja mama.

W sierpniu zaczęłam się odchudzać. Te wakacje były prawdziwym koszmarem. Na co dzień pracowałam. Rano jadłam śniadanie - zazwyczaj jedną bułkę, o 12 obiad, potem znowu praca i kolacja ok godziny 8-9. W nocy zazwyczaj płakałam, miałam wtedy chyba lekką depresję. I myśli samobójcze. Po jakimś czasie zrezygnowałam ze śniadań, od września także z kolacji. Jadłam sam obiad. Piłam dużo wody. Nie ćwiczę na w-fie, bo mam dużą wadę wzroku, ale tańczę w domu. Teraz dość często. Nie wiem ile ważę i ile ważyłam wcześniej. Mój wzrost to ok. 168 cm. Wiem, że schudłam trochę od wakacji, bo ubrania, które wtedy nosiłam są na mnie za duże.

Teraz mam wyrzuty sumienia po zjedzeniu słodyczy, jogurtu... Wyglądam raczej normalnie, nie mam wystających kości, jestem szczupła, ale nie chuda. Dość często myślę o jedzeniu, boję się, że przytyję, sprawdzam kalorię. Boję się, że mam anoreksję. Wiem, że część objawów się sprawdza. Co powinnam zrobić? Od kiedy moja mama zwróciła mi uwagę, że powinnam przytyć, rzeczywiście przytyłam. Nie wiem ile. Wyniki miałam dobre przed przytyciem. "Po" czuję i czułam się dobrze, ale ciągle boję się, że będę gruba. Wiem, to chore. Nie chcę być przeraźliwie chuda, nic z tych rzeczy. Nie umiem znaleźć wytłumaczenia sposobu mojego myślenia. Chciałabym pójść na studia, myślę o maturze.

Mój dzień przedstawia się następująco: (przykładowo - dzisiejszy): 04:30 wstałam 04:35 tańczyłam do 6 - nauka o 6 śniadanie - ser biały, trzy kromki chleba razowego, wcześniej jabłko, trzy suchary i herbata (szkoła) 14:30 obiad - zupa, pierogi (nauka) 15:50 taniec 15:54 kolacja - mandarynka, jogurt, trzy suchary, pół batona (nauka) 18;00 taniec (nauka) Napisałam to i sama widzę, że nie jest to normalne. Jak z tego wyjść? Jak wyleczyć się z anoreksji? Boję się, że do maja jeśli, będę się karać głodówkami (już kiedyś tak robiłam) schudnę na tyle, że trafię do szpitala. Nie jest to niemożliwe, bo od wakacji, mimo, że nie wyglądam jak "wieszak", naprawdę sporo schudłam... Chciałabym wrócić do zdrowia psychicznego i nie myśleć o kaloriach, nie mieć wyrzutów sumienia.

Mam 12 lat, 151 cm wzrostu, a ważę 67 kg, a może nawet więcej!! Jestem załamana!!,Zbliża się lato, a nie ma na mnie ciuchów!! Chciałabym schudnąć, tak do 55 kg! Nie mam możliwości jechania na basen lub narty! Mogę chodzić na spacer lub w domu coś robić albo rower! Błagam, chcę pomocy! Ja wiem, że wchodzę w okres dojrzewania, ale ja muszę schudnąć!! Błagam o pomoc, bo jestem załamana!! A najgorsze jest to, że jak zaczynam tyć, to idzie mi w brzuch biodra, uda, trochę na buzi!

Mam 21 lat i przy wzroście 165 cm ważę 48 kg. Nigdy się nie odchudzałam i nigdy nie byłam gruba. Jednak teraz moja waga nie przekracza 51 kg. Mam problem z jedzeniem, w tym sensie że nie jestem głodna, a jak już jestem, to niewielka ilość pokarmu sprawia, że czuję sytość. Potrafię zmusić się do dużego posiłku, ale później nie jeść np. 2 dni. Czasami też wymiotuję z przejedzenia. Podkreślam, że nigdy się nie odchudzałam i nie chciałam tego robić, bo nie było mi to potrzebne. Mam nieregularnie miesiączki, zdarza się, że nie mam okresu nawet 3/4 miesiące. Chciałabym starać się o dziecko, ale nie wiem, czy w takim stanie w ogóle mogę zajść w ciążę. Proszę o odpowiedź!

Mam 21 lat i przy wzroście 165 ważę 48 kg. Nie zawsze mam tak niską wagę, ale nie przekraczam nigdy 51 kg. Nie jest to mój wymysł, nie odchudzam się na siłę. Po prostu nie jestem w stanie jeść dużo i często. Nie jestem głodna, a jak jestem, to zjem raz i mam spokój nawet na parę dni. Podkreślam, iż nie jest to mój wymysł, nie odchudzam się, bo uważam, że jestem gruba, tylko mam jakiś wstręt do jedzenia. Najchętniej jadłabym raz na czas i to tylko jak jestem bardzo głodna. Czy można to podpiąć pod anoreksję albo jakieś inne zaburzenie?